|
5:393
AD
SADOLETI
EPISTOLAM.
mendat?
Quia
enim
providebat,
quam
periculosum
foret
absque
verbo
spiritum
iactare,
ecclesiam
a
sancto
quidem
spiritu
gubernari
asseruit:
sed
eam
gubernationem,
ne
vaga
et
instabilis
crederetur,
verbo
alligavit.
Hac
ratione
clamat
Christus,
ex
Deo
esse,
qui
verba
Dei
audiunt;
oves
suas
esse,
quae
vocem
buam
pastoris
esse
recognoscunt:
quamlibet
aliam,
hominis
esse
extranei
(Ioann.
10,
27).
Hac
ratione
spiritus
per
os
Pauli
pronunciat,
ecclesiam
fundatam
esse
super
fundamentum
apostolorum
et
prophetarum
(Ephes.
2,
20).
Item
ecclesiam
Domino
sanctificatam
lavacro
aquae
in
verbo
vitae
(Ephes.
5,
26).
Id
ipsum
per
os
Petri
etiam
clarius:
quum
docet
regenerari
Deo
populum,
per
semen
illud
incorruptibile
(1
Petr.
1,
23).
Denique,
cur
toties
evangelii
praedicatio
regnum
Dei
nuncupatur,
nisi
quia
sceptrum
est,
quo
plebem
suam
moderatur
rex
coelestis?
Neque
in
literis
tantum
apostolicis
illud
reperies,
verum
quoties
vel
[fol.
25]
de
instauranda,
vel
de
propaganda
in
orbem
universum
ecclesia
vaticinantur
prophetae,
primum
semper
locum
verbo
assignant.
Prodituras
enim
aquas
vivas
dicunt
e
Ierusalem,
quae
in
quatuor
flumina
diductae
totam
terram
inundabunt
(Zach.
14,
8).
Quae
vero
sint
aquae
illae
vivae,
illi
ipsi
enarrant,
quum
aiunt:
Exituram
legem
e
Sion,
et
verbum
Domini
e
Ierusalem
(Ies.
2,
3).
Bene
ergo
Chrysostomus,
qui
repudiandos
monet
omnes,
qui
sub
praetextu
spiritus
a
simplici
evangelii
doctrina
nos
abducunt:
quum
spiritus
sit
promissus
non
ad
novam
doctrinam
revelandam,
sed
imprimendam
hominum
animis
evangelii
veritatem.
Ac
nos
re
ipsa
hodie
experimur,
quam
fuerit
necessaria
admonitio.
A
duabus
sectis
oppugnamur:
quae
inter
se
plurimum
videntur
habere
discriminis.
Quid
enim
papae
simile
in
speciem
cum
Anabaptistis?
Et
tamen,
ut
videas
Satanam
nunquam
tanta
versutia
se
transfigurare,
quin
aliqua
ex
parte
se
prodat,
idem
utrique
praecipuum
telum
habent,
quo
nos
fatigant.
Spiritum
enim
quum
fastuose
iactant,
non
alio
certe
tendunt,
quam
ut
oppresso
sepultoque
Dei
verbo
locum
faciant
suis
ipsorum
mendaciis.
Tuque,
Sadolete,
in
primo
limine
impingendo,
dedisti
poenas
eius
contumeliae,
quam
spiritui
sancto
inussisti,
quum
separasti
ipsum
a
verbo.
Nam
velut
in
bivio
sint
constituti,
qui
viam
Dei
quaerunt,
ac
certo
signo
destituti
eos
haesitantes
inducere
cogeris:
utrumne
magis
expediat,
ecclesiae
autoritatem
sequi,
an
iis
auscultare,
quos
novorum
dogmatum
repertores
vocas.
Si
scivisses,
vel
dissimulare
noluisses,
spiritum
ecclesiae
praelucere
ad
patefaciendam
verbi
intelligentiam:
verbum
autem
instar
esse
lydii
lapidis,
quo
illa
doctrinas
omnes
examinet,
an
ad
istam
adeo
perplexam
et
spinosam
quaestionem
confugisses?
Tuo
igitur
experimento
disce,
non
minus
importunum
esse,
spiritum
iactare
sine
verbo,
quam
futurum
sit
insulsum,
sine
spiritu
|