|
47:393
393
CAPUT
XVIII.
394
7.
Bursum
ergo
eos
interrogavit:
Quem
quaeritis?
Illi
autem
dixerunt:
Iesum
Nazarenum.
8.
Bespondit
Iesus:
Dixi
vobis,
quod
ego
sum:
si
ergo
me
quaeritis^
sinite
hos
abire.
9.
Ut
impleretur
sermo,
quem
dixerat:
Ex
his,
quos
dedisti
mihi,
non
perdidi
quenquam.
7.
Bursum
ergo
eos
interrogavit
Hinc
apparet
quid
valeat
excaecatio,
qua
percutit
Deus
impiorum
mentes,
et
quamJhorribilis
sit
eorum
stupor,
postquam
iusto
Dei
iudicio
fascinati
sunt
a
Satana.
Boves
et
asini,
si
cadant,
sensu
aliquo
tanguntur:
isti
divinam
Christi
potentiam
manifeste
experti
non
minus
secure
pergunt
quam
si
ne
hominis
quidem
umbram
in
eo
vidissent,
imo
Iudas
ipse
non
movetur.
Discamus
igitur
metuere
Dei
iudicium,
quo
reprobi
in
manum
Satanae
permissi
magis
obstupefiunt
quam
brutae
pecudes.
Nec
dubium
est,
quin
Satan
vesano
eos
impetu
rapuerit
ad
tam
supinam
audaciam.
Nulla
enim
phrenesis
est,
quae
tam
violenter
hominem
praecipitet,
ut
talis
excaecatio.
Nam
perinde
adversus
Deum
ruunt
impii,
postquam
coniecti
sunt
in
sensum
reprobum,
ac
si
cum
musca
tantum
negotium
esset.
Sentiunt
quidem
eius
potentiam,
sed
non
ut
flectantur.
Centies
enim
potius
frangi
continget
quam
ut
cedant.
Denique
sua
illis
malitia
velum
est,
ne
ad
Dei
lumen
attendant:
obstinatio
plus
quam
lapideos
reddit,
ne
unquam
patiantur
se
domari.
8.
Dixi
vobis
quod
ego
sum.
Hic
videmus,
ut
non
tantum
sponte
mortem
subeat
filius
Dei,
ut
sua
obedientia
transgressiones
nostras
deleat,
sed
etiam
ut
boni
pastoris
officio
ad
gregem
suum
protegendum
fungatur.
Videt
luporum
insultum,
non
exspectat
donec
perveniant
usque
ad
oves,
quibus
datus
est
custos,
sed
mature
se
opponit.
Quare
non
dubitemus,
quoties
in
nos
insilient
vel
impii
homines
vel
diaboli,
quin
praesto
nobis
sit
idem
auxilium.
Interea
suo
exemplo
pastoribus
regulam
Christus
praescripsit
quam
sequantur,
si
munus
suum
rite
implere
volunt.
9.
Non
perdidi
quenquam.
Videtur
haec
sententia
intempestive
adduci,
quae
ad
animas
pertinet
potius
quam
ad
corpora.
Neque
enim
Christus
incolumes
usque
ad
extremum
servavit
apostolos,
sed
hoc
praestitit
ut
inter
assidua
pericula,
et
demum
in
media
morte,
tamen
in
tuto
esset
aeterna
eorum
salus.
Respondeo,
evangelistam
non
simpliciter
de
corporali
eorum
vita
loqui,
sed
hoc
potius
velle,
quod
Christus
illis
ad
tempus
parcens
aeternae
eorum
saluti
consuluerit.
Consideremus,
quanta
adhuc
fuerit
illorum
imbecillitas:
quid
facturos
putamus
fuisse,
si
ad
vivum
examinati
essent?
Quum
ergo
noluit
eos
Christus
supra
vires
quas
dederat
ipsis
tentari,
ab
aeterno
exitio
eripuit.
Atque
hinc
colligere
generalem
doctrinam
licet:
quamvis
mul-
|