|
5:392
altius
conscendere,
quam
ad
quaerendam
et
comparandam
animae
suae
salutem.
Itaque
neminem
recta
pietate
imbutum
fore
puto,
a
quo
non
insipida
censeatur
tam
longa
et
accurata
ad
studium
coelestis
vitae
exhortatio,
quae
hominem
penitus
in
se
ipso
detineat,
nec
ad
sanctificandum
Dei
nomen,
vel
uno
verbo,
erigat.
Post
hanc
vero
sanctificationem
libenter
tibi
assentior,
non
aliud
tota
vita
nobis
debere
esse
propositum,
quam
ut
ad
supernam
illam
vocationem
contendamus.
Hunc
enim
omnibus
et
factis
et
dictis
et
cogitationibus
nostris
perpetuum
scopum
praestituit
Deus.
Nec
sane
aliud
est,
quo
beluam
homo
antecellat,
nisi
spiritualis
cum
Deo
communicatio,
in
spem
beatae
illius
aeternitatis.
Nec
fere
aliud
agimus
concionibus
nostris,
nisi
ut
omnium
animos
ad
meditationem
studiumque
eius
erigamus.
Hoc
quoque
tibi
non
aegre
concedo,
non
aliunde
esse
gravius
saluti
nostrae
periculum,
quam
a
praepostero
[fol.
24]
perversoque
Dei
cultu.
Haec
enim
sunt
prima
rudimenta,
quibus
solemus
ad
pietatem
instituere,
quos
Christo
volumus
acquirere
discipulos,
ne
temere,
ac
pro
sua
libidine,
novum
aliquem
Dei
cultum
sibi
fingant:
sed
hunc
unum
legitimum
esse
sciant,
qui
a
principio
fuit
illi
approbatus.
Afferimus
enim,
quod
sacro
oraculo
(1
Sam.
15,
22)
testatum
est:
obedientiam
esse
quolibet
sacrificio
praestantiorem.
Denique
modis
omnibus
assuefacimus,
ut
una
colendi
Dei
regula
contenti,
quam
ex
illius
ore
habent,
commentitios
omnes
cultus
valere
iubeant.
Proinde
quum
tu
hanc,
Sadolete,
voluntariam
confessionem
edideris,
iactum
est
abs
te
defensionis
meae
fundamentum.
Nam
si
fateris,
hoc
horribile
esse
animae
exitium,
ubi
pravis
opinionibus
in
mendacium
convertitur
divina
veritas,
nunc
tantum
nobis
superest,
quaerere
utra
tandem
pars
cultum
illum
Dei,
qui
unus
est
legitimus,
retineat.
Quo
eum
parti
vestrae
asseras,
assumis,
certissimam
esse
ipsius
regulam,
quae
ab
ecclesia
praescribitur.
Quanquam,
ac
si
tibi
hic
obsisteremus,
qualiter
in
rebus
dubiis
fieri
solet,
sententiam
istam
in
deliberationem
revocas.
Ego
autem,
Sadolete,
quia
frustra
desudare
te
video,
hac
te
sublevabo
molestia.
Falso
enim
opinaris,
ab
ea
colendi
Dei
ratione,
quam
semper
observavit
ecclesia
catholica,
nos
abducere
velle
populum
christianum,
sed
in
ecclesiae
nomine
vel
hallucinaris,
vel
certe
sciens
ac
volens
fucum
facis.
Atque
in
hoc
quidem
posteriore
te
mox
deprehendam.
Fieri
tamen
potest,
ut
alicubi
etiam
aberres.
Primum,
in
eius
definitione
praetermittis,
quod
te
ad
rectam
intelligentiam
non
parum
adiuvisset.
Quum
dicis
eam
esse,
quae
omni
anteacto
tempore,
ut
hodierno,
omni
in
regione
terrarum,
in
Christo
una
et
consentiens,
uno
Christi
spiritu
ubique
et
semper
directa
est
:
ubi
hic
verbum
Domini,
maxime
perspicua
nota
illa,
quam
ipse
Dominus,
in
ecclesia
designanda,
toties
nobis
com-
|