|
47:392
tibuli
eausa,
sed
ut
liberius
haberet
orandi
spatium.
Quod
vero
ter
mortem
deprecatus
est,
propenso
quod
diximus
obsequio
non
repugnat:
luctari
enim
cum
difficultatibus
eum
oportuit,
ut
tandem
vinceret.
Nunc
subacto
mortis
horrore,
libere
et
alacriter
ad
mortem
properat.
3.
Iudas
ergo.
Quod
militibus
et
tanto
satellitio
instructus
venit
Iudas,
malae
conscientiae
signum
est,
quae
semper
trepidat
nulla
de
causa,
Cohortem
a
praeside
precario
sumptam
fuisse
certum
est,
qui
etiam
tribunum
misit
ducem
mille
peditum.
Nam
et
propter
subitos
motus
constitutum
erat
in
urbe
praesidium,
et
praeses
ipse,
quocunque
veniret,
cohortem
ducebat
praetoriam.
Reliqui
erant
sacerdotum
ministri.
Sed
seorsum
Pharisaeos
nominat
Ioannes,
quorum
imprimis
fervebat
rabies,
ac
si
maiori
illis
curae
esset
religio.
4.
Iesus
autem
quum
novisset.
Clarius
exprimit
evangelista
quam
prompto
animo
Christus
ad
mortem
descenderit:
simul
tamen
narrat,
quantam
virtutem
efflaverit
in
voce
una,
ut
sciamus
nihil
in
eum
licuisse
impiis,
nisi
quantum
permisit.
Blande
respondet,
se
eum
esse
quem
quaerunt:
nec
secus
ac
violento
turbinis
impetu,
imo
ictu
fulminis
eos
prosternit
in
terram.
Non
ergo
defuit
ei
potestas
ad
cohibendas
eorum
manus,
si
ita
visum
esset:
verum
patri
obsequi
voluit,
cuius
decreto
se
ad
mortem
vocari
noverat.
Caeterum
hinc
colligere
oportet,
quam
horrenda
et
formidabilis
futura
sit
impiis
vox
Christi,
quum
tribunal
ad
iudicandum
orbem
conscenderit.
Stabat
tunc
agnus
paratus
ad
victimam,
exinanita
erat
quoad
externam
speciem
eius
maiestas:
uno
verbo
repente
hostes
suos
armatos
et
intrepidos
deiicit,
et
quo
verbo
non
dirum
aliquod
anathema
in
eos
vibrat,
sed
tantum
respondet,
ego
sum.
Quid
ergo
futurum
est,
quum
advenerit
non
iudicandus
ab
homine,
sed
iudex
vivorum
et
mortuorum
?
non
in
illo
abiecto
et
contemptibili
habitu,
sed
in
coelesti
gloria
cum
angelis
suis?
Caeterum
eius
efficaciae,
quam
illius
voci
tribuit
Iesaias
(ll,
4),
specimen
edere
tunc
voluit.
Inter
alias
Christi
virtutes
hanc
commemorat
propheta
capite
undecimo,
quod
terram
percutiet
virga
oris
sui,
et
spiritu
labiorum
suorum
interficiet
impium.
Huius
quidem
prophetiae
complementum
Paulus
in
finem
usque
suspendit,
2.
Thes.
2,
8.
Videmus
tamen
quotidie
ad
Christi
vocem
concidere
impios
cum
suo
furore
et
superbia:
tunc
autem
quum
ceciderunt
qui
ad
Christum
ligandum
venerant,
visibile
symbolum
eius
pavoris
exhibitum
fuit,
quem
velint
nolint
intus
sentiunt
omnes
impii,
Christo
per
suos
ministros
loquente.
Caeterum,
quum
hoc
velut
accidentale
fuerit
voci
Christi,
cuius
proprium
est
miseros
homines
qui
in
morte
iacebant
erigere,
vim
istam
procul
dubio
erga
nos
proferet,
ut
in
coelum
usque
nos
attollat.
|