|
32:392
cersendis
occupati
a
precandi
studio
cessemus.
Clamare
se
ad
Deum
dicit,
quum
profani
homines
coelum,
terram,
homines,
fortunam,
suaque
omnia
figmenta
prius
inclament.
Quod
si
quando
ad
Deum
voces
suas
dirigant,
obstrepunt
tamen
et
obmurmurant:
ut
sit
hoc
potius
ululare
quam
precari.
Secundo
versu
non
dubium
est
eum
alludere
ad
legales
ritus.
Quia
enim
suffitu
et
sacrificiis
tunc
volebat
Deus
sanctificari
preces
fidelium,
huic
promissioni
innititur
David.
Quod
autem
hinc
coniiciunt
quidam
profugum
tunc
et
extorrem
fuisse
a
coetu
piorum,
nescio
an
satis
firmum
sit.
Secundum
eos
subest
tacita
antithesis
hoc
sensu,
Quamvis
prohibear
ab
accessu
sanctuarii,
ut
appaream
inter
Dei
cultores,
quamvis
a
suffitu
et
solennibus
sacrificiis
excludar,
ne
tamen
vota
mea
repudies
o
Deus.
Sed
quia
nulla
ratio
cogit
tam
restricte
accipere,
contenti
simus
generali
doctrina:
quia
his
symbolis
admonebantur
fideles,
non
secus
acceptas
esse
Deo
preces
suas
quam
suavissimi
odoris
suffitum
et
optima
sacrificia,
Davidem
hinc
fidei
confirmationem
petere.
Etsi
enim
externis
illis
caeremoniis
minime
affixi
erant
patres,
debuit
tamen
David
haec
adminicula
in
usum
suum
aptare.
Quia
ergo
secum
reputat
non
temere
adoleri
quotidie
suffitum
in
altari
ex
Dei
mandato,
nec
frustra
etiam
offerri
munus
vespertinum,
cum
illo
legali
cultu
preces
suas
coniungit.
Elevatio
manuum
haud
dubie
pro
ipsa
precatione
sumitur,
nam
qui
nXt^U
hoc
loco
vertunt
munus,
obscurant,
imo
corrumpunt
genuinum
prophetae
sensum.
Quam
frigide
enim
diceret:
Munus
meum
tibi
placeat,
sicut
munus
vespertinum.
Iam
quum
nomen
hoc
a
J$tM
deductum,
elevatio
sit
Hebraeis,
optime
convenit,
orationem
notari
ab
externo
gestu.
Et
facile
constat,
Davidem
suo
more
idem
bis
repetere.
Quorsum
vero
semper
publico
gentium
omnium
consensu
receptum
fuerit
manus
in
coelum
tollere
inter
precandum,
alibi
dictum
fuit.
3.
(Pone
Iehova.)
Quia
effraeni
hostium
suorum
saevitia
et
libidine
concuti
potuit
David,
ut
se
minus
temperanter
gereret,
divinitus
se
gubernari
petit:
nec
modo
manus
suas
cohiberi
a
vindicta,
sed
linguam
quoque
tam
a
maledictis,
quam
obstreperis
vocibus.
Nam
et
moderatissirnis
quibusque
interdum
contingit,
si
praeter
meritum
laeduntur,
hostium
suorum
ingratitudine
turbari,
ut
ad
se
ulciscendos
prosiliant.
Petit
ergo
David
linguam
suam
a
Domino
fraenari,
ne
quod
praeposterum
verbum
effluat.
Deinde
cor
suum
retineri
ab
omnibus
perversis
consiliis,
ne
iniurias
retaliet.
Quod
postea
sequitur,
ne
comedam
ex
deliciis
ipsorum,
metaphoricum
est:
ac
si
diceret,
Ne
eorum
prosperitas
ad
pravam
aemulationem
me
alliciat.
Debent
enim
haec
tria
coniunctim
legi.
Sed
praestabit
singula
propius
excutere.
Quia
nihil
difficilius
est
quam
iniuste
afflictos
ita
linguae
suao
moderari,
ut
pia-
|