|
5:391
RESPONSIO
bis
linguam
magniloquam
:
aut
aliquantulum
ab
ista
magniloquentia
tibi
temperare
oportebat.
Nolo
tamen
in
singulis
immorari,
nisi
quod
te
reputare
cupio,
quam
sit
indecorum,
ne
dicam
illiberale,
ita
vexare
immerentes
multis
verbis,
quae
verbo
uno
statim
refelli
queant.
Quanquam
leve
est
homines
afficere
iniuria,
praeut
est
indignitas
tantae
contumeliae,
quae,
ubi
ad
causam
venis,
Christo
et
eius
verbo
abs
te
irrogatur.
Quod
Genevenses
nostra
praedicatione
edocti
[fol.
23]
ab
illa
errorum
colluvie,
in
qua
dem
erbi
fuerant,
ad
puriorem
evangelii
doctrinam
se
contulerunt,
defectionem
a
Dei
veritate;
quod
a
pontificis
romani
tyrannide
se
vindicarunt,
ut
paulo
meliorem
ecclesiae
formam
apud
se
constituerent,
discessionem
ab
ecclesia
esse
dicis.
Agedum,
utrumque
ordine
excutiamus.
In
praefatione
autem
illa
tua,
quae
aeternae
beatitudinis
excellentiam
praedicando,
tertiam
circiter
epistolae
partem
occupat,
responsionem
meam
diu
haerere,
nequaquam
operae
pretium
est.
Tametsi
enim
futurae
aeternaeque
vitae
commendatio
res
est
digna,
quae
nocte
diuque
auribus
nostris
insonet,
quae
assidue
memoria
repetatur,
in
qua
meditanda
sine
fine
exerceamur:
de
ea
tamen
nescio
qua
de
causa
hic
sermonem
adeo
protraxeris,
nisi
ut
te
aliquo
religionis
indicio
commendares.
Sive
autem,
ut
omnem
de
te
dubitationem
tolleres,
testari
voluisti
te
de
gloriosa
apud
Deum
vita
serio
cogitare;
sive
censuisti
tam
longa
eius
commendatione
excitandos
vellicandosque
esse
eos
ad
quos
scribebas
(nolo
enim
divinare
quid
tibi
consilii
fuerit),
id
tamen
parum
est
theologicum,
hominem
ita
sibi
ipsi
addicere,
ut
non
interim
principium
hoc
illi
vitae
formandae
praestituas,l)
illustrandae
Domini
gloriae
studium.
Deo
enim,
non
nobis,
nati
imprimis
sumus.
Siquidem,
quemadmodum
ab
eo
fluxerunt
omnia,
et
in
eo
consistunt,
ita
in
eum
referri
debent,
inquit
Paulus
(Rom.
ll,
36).
Sic
quidem,2)
fateor,
Dominus
ipse,
quo
nominis
sui
gloriam
magis
commendabilem
hominibus
faceret,
eius
promovendae
atque
amplificandae
studium
temperavit,
ut
cum
nostra
salute
perpetuo
coniunctum
foret.
At
quum
docuerit,
illud
ipsum
oportere
omnem
cuiuslibet
boni
et
commodi
nostri
curam
cogitationemque
excedere,
et
naturalis
aequitas
id
quoque
dictet,
non
tribui
Deo
quod
suum
est,
nisi
rebus
omnibus
praeferatur,
christiani
certe
hominis
est
1)
Sic
editiones
antiquiores,
Arg.
Gen.
et
Gallasii.
Beza
1576
emendavit:
praestituat,
quod
deinceps
servatum
est,
etsi
non
necessarium.
Gallus
satis
obscure:
cela
sent
peu
son
vray
theologien,
de
tant
vouloir
astremdre
l'homme
a
soymesne:
que
cependant
ne
luy
ordonne
et
enseigne,
que
le
commencement
de
bien
former
sa
vie
est
desirer
accroistre
et
illustrer
la
gloire
du
Seigneur.
Si
quid
videmus,
Cardinalem
hoc
nomine
vituperat
quod
eudaemonismum
docuerit.
2)
Sic
sola
princeps
cum
versione
gallica,
1540
seqq.:
Siquidem.
|