|
47:390
personae
mediatoris
quam
nudae
Christi
divinitati
convenit.
Durum
est,
quod
pater
sapientiam
suam
dilexerit.
Verum
ut
illud
recipiamus,
contextus
alio
nos
ducit.
Non
dubium
est,
quum
optavit
prius
Christus,
ut
coniuncti
secum
essent
apostoli
et
gloriam
regni
sui
viderent,
quin
loquutus
sit
ut
erat
caput
ecclesiae.
Nunc
amorem
patris
causam
esse
dicit:
quare
sequitur
fuisse
dilectum,
quatenus
destinatus
erat
mundo
redemptor.
Hoc
amore
complexus
est
eum
pater
ante
mundum
conditum,
ut
esset
in
quo
amaret
suos
electos.
25.
Pater
iuste.
Mundo
comparat
discipulos
suos,
ut
inde
eorum
commendationem
et
gratiam
apud
patrem
amplificet.
Iure
enim
eximios
esse
oportet,
qui
soli
Deum
cognoscunt,
quem
totus
mundus
reiicit.
Iure
eos
singulari
affectu
commendat
Christus,
quibus
non
obstitit
mundi
incredulitas,
quominus
Deum
agnoscerent.
Patrem
iustum
nominans
mundo
et
eius
malitiae
insultat,
ac
si
diceret,
quantumvis
superbe
mundus
contemnat
Deum
vel
respuat,
nihil
tamen
propterea
illi
decedere,
nec
posse
fieri
quin
illi
integer
maneat
iustitiae
suae
honor.
Quibus
verbis
admonet,
sic
in
Deo
fundatam
esse
debere
piorum
fidem,
ut
ruente
toto
mundo
nunquam
labascat.
Sicuti
hodie
papatus
iniustitiae
nobis
damnandus
est,
ut
suam
asseramus
laudem
Deo.
Caeterum
non
dicit
simpliciter
Christus,
cognitum
fuisse
Deum
a
discipulis,
sed
duos
ponit
gradus:
quod
ipse
cognoverit
patrem,
et
discipuli
cognoverint
quod
ipse
a
patre
missus
esset.
Sed
quia
continuo
post
subiicit,
se
illis
manifestasse,
patris
nomen,
commendat
eos,
sicuti
dixi,
a
Dei
notitia,
quae
a
reliquo
mundo
eos
separat.
Interea
notandus
est
fidei
ordo,
qualis
hic
describitur.
Filius,
qui
prodiit
e
sinu
patris,
solus
eum
proprie
cognoscit.
Ergo
quicunque
accedere
ad
Deum
cupiunt,
necesse
est
ut
Christum
obviam
venientem
recipiant
seque
illi
addicant:
ille
tandem,
postquam
agnitus
fuerit,
ad
Deum
patrem
discipulos
suos
attollet.
26.
Manifestavi
et
manifestabo.
Functus
esr,
quidem
Christus
officio
doctoris,
sed
ad
patrem
manifestandum
arcana
spiritus
revelatione,
non
autem
solo
vocis
sonitu
usus
est.
Intelligit
ergo
se
efficaciter
docuisse
apostolos.
Caeterum,
quia
debilis
adhuc
erat
eorum
fides,
maiores
progressus
in
futurum
tempus
promittit,
atque
ita
eos
ad
sperandam
ampliorem
spiritus
gratiam
praeparat.
Quanquam
autem
de
apostolis
loquitur,
communis
inde
exhortatio
nobis
colligenda
est,
ut
studeamus
assidue
proficere,
nec
putemus
tam
bene
nos
cucurrisse,
quin
multum
viae
adhuc
restet,
quamdiu
sumus
carne
circumdati.
Ut
dilectio,
qua
ete.
Hoc
est,
ut
eos
in
me
diligas,
vel
ut
amor,
quo
me
complexus
es,
ad
eos
usque
se
diffundat.
Nam
dilectio,
qua
nos
prosequitur
Deus,
proprie
loquendo
non
alia
est,
quam
qua
filium
suum
ab
initio
dilexit,
ut
in
eo
nos
quo-
25*
|