|
32:390
nes
reprobos:
sicuti,
teste
Iuda,
hoc
aeterno
documento
testatus
est
semel
Deus
se
omnium
impiorum
fore
iudicem.
Quod
sequitur,
nonnulli
sic
vertunt,
In
ignem
deiicies
eos:
quod
est
tolerabile.
Sed
quia
2
beth
saepe
nota
est
instrumenti
apud
Hebraeos,
posset
etiam
commode
reddi,
Deiicias
eos
per
ignem,
vel,
cum
igne,
sicuti
Deus
contra
Sodomam
et
Gomorrham
fulminavit.
Optat
autem
submergi
in
profundas
abyssos,
unde
nunquam
resurgant.
Nam
quum
Deus,
quos
duriter
percussit,
sanare
interdum
soleat,
spem
veniae
reprobis
David
praecidit,
nempe
quia
videbat
esse
insanabiles.
Nam
si
flexibiles
fuissent
ad
resipiscentiam,
ipse
quoque
vicissim
fuisset
ad
misericordiam
propensus.
12.
Vir
linguae
non
stabilietur
in
terra,
virum
violentiae
noxa
venabitur
ad
expulsiones.
13.
Cognovi
quod
faciet
Iehova
iudicium
pauperis,
iudicium
afflicti.
14.
Utique
iusti
celebrabunt
nomen
tuum,
habitabunt
recti
coram
facie
tua.
12.
(Vir
linguae.)
Quod
vertunt
quidam
linguacein,
nimis
restrictum
est,
neque
enim
vel
maledicum,
vel
garrulum,
vel
futilem,
et
iactantiae
deditum
intelligit:
sed
virulentum
hominem,
qui
fraudibus
et
calumniis
magis
quam
aperto
marte
pugnat.
Nam
hoc
sub
altera
specie
ostendit,
tam
perfidiae
et
astutiis
quam
violentiae
deditos
fuisse
hostes
suos:
atque
ita
leonum
simul
et
vulpium
fuisse
similes:
sicuti
ante
conquestus
est,
venenum
aspidis
aut
viperae
esse
sub
labiis
eorum.
Caeterum
quum
verba
sint
futuri
temporis,
maior
pars
interpretum
in
optandi
modum
resolvit,
quod
tametsi
non
repudio,
malui
tamen
retinere
futurum
tempus:
quia
non
tam
videtur
precari
David,
quam
animum
erigere
ad
spem
liberationis.
Ergo
sive
insidiis
obrepant
hostes,
sive
palam
furorem
suum
prodant,
remedium
in
manu
Dei
fore
sibi
promittit.
Et
concinna
est
similitudo
venationis
:
quia
sicuti
venator,
ubi
undique
tetendit
plagas
suas,
nullum
belluae
effugium
relinquit:
ita
docet,
quantumvis
tergiversentur
impii,
non
posse
tamen
elabi
ex
Dei
iudicio.
Venatur
autem
eos
malum
in
expulsiones,
quia
impunitatem
captando,
magis
se
praecipitant
in
ruinam.
13.
(Cognovi
quod.)
Hic
iam
haud
dubie
David,
ut
precationem
suam
obsignet,
de
providentia
Dei
et
iudicio
secum
disserit:
quia
(sicuti
iam
dictum
est)
dubitanter
orando
nihil
aliud
quam
opera
luditur.
Pronuntiat
igitur
quasi
de
re
sibi
certo
nota
et
comperta,
fieri
non
posse
quin
Deus
afflictis
tandem
subveniat.
Quia
autem
connivet
ad
tempus,
probosque
et
simplices
misere
vexari
patitur,
prudenter
David
huic
tentationi
opponit
clypeum,
facere
hoc
Deum
consulto,
ut
afflictos
sublevet,
oppressosque
restituat.
Ideoque
diserte
exprimit
vindicem
fore
inopis
et
afflicti.
Hoc
modo
se
et
alios
ad
25*
|