|
31:39
39
PSALMUS
I.
40
vivendi
ratione.
Caeterum
si
prophetae
saeculo
necesse
fuit
pios
Dei
cultores,
ut
vitam
suam
recte
componerent,
ab
impiorum
consortio
retrahi:
quo
hodie
corruptior
est
mundus,
eo
magis
sollicite,
ut
ab
eius
inquinamentis
puri
servemur,
fugienda
nobis
est
noxia
omnis
societas,
quanquam
non
tantum
ab
impiis
recedere
fideles
iubet
propheta,
ne
eos
inficiat
contagio,
sed
huc
usque
admonitio
se
extendit,
ne
sibi
quisque
impietatis
sit
magister:
fieri
enim
potest
ut
qui
nihil
labis
contraxit
ex
malis
exemplis,
malos
tamen
sponte
imitando,
eorum
sit
similis.
In
secundo
versu
non
simpliciter
beatos
pronuntiat
(ut
alibi)
qui
Deum
timent,
sed
pietatem
designat
per
legis
studium
:
quo
docemur
non
aliter
Deum
rite
coli,
nisi
quum
obeditur
verbo
eius.
Non
ergo
pro
cuiusque
arbitrio
fingenda
religio
est,
sed
ex
Dei
verbo
sumenda
est
pietatis
regula.
Quod
de
lege
sola
hic
loquitur,
non
perinde
accipi
debet
ac
si
reliquae
scriptur
aenullus
daretur
locus:
quin
potius
*quum
tota
scriptura
nihil
aliud
fuerit
quam
legis
expositio,
sub
capite
ipso
comprehenditur
corpus.
Legem
ergo
cum
suis
accessionibus
propheta
commendat,
nec
vero
aliter
staret
quod
nuper
diximus,
propositum
ei
fuisse
ad
psalmos
quaque
legendos
hortari
fideles.
Quod
autem
primo
requirit
ut
desiderium
piorum
sit
in
lege
Domini,
ex
his
verbis
discamus,
minime
Deo
probari
coactum
vel
servilem
cultum,
nec
alios
esse
idoneos
legis
discipulos,
nisi
qui
hilari
animo
ad
eam
accedunt,
et
quos
ita
delectat
eius
doctrina,
ut
nihil
potius
ducant
vel
suavius
quam
in
ea
proficere.
Ex
hoc
legis
amore
fluit
assidua
eius
meditatio,
quam
mox
subiicit
propheta.
Fieri
enim
non
potest
quin
se
libenter
in
ea
exerceant
quicunque
vero
eius
amore
tanguntur.
3.
Et
erit
tanquam
arbor
plantata
super
rivos
aquarum,
quae
fructum
suum
dabit
tempore
suo:
et
cuius
folium
non
defluet*),
et
quidquid
faciunt
secundabitur.
Similitudine
illustrat
proximam
sententiam,
et
simul
confirmat:
nam
quomodo
felices
censendi
sint
qui
Deum
timent,
ostendit:
quia
scilicet
non
ad
momentum
duntaxat
fluxa
inanique
laetitia
fruantur,
sed
stabilis
sit
eorum
conditio.
Subest
autem
tacita
antithesis
inter
vigorem
arboris
in
loco
irriguo
plantatae,
et
evanidam
eius
speciem,
quae
tametsi
pulcre
viret,
tamen
propter
soli
sterilitatem
cito
arescit.
Nam
de
impiis
videbimus
Psalmo
37,
35,
interdum
similes
esse
cedris
Libani.
Omni
enim
opum
et
honorum
copia
sic
affluunt,
ut
nihil
ad
praesentem
felicitatem
desit:
sed
quantumvis
in
sublime
erecti
sint,
longeque
et
late
ramos
suos
*)
ne
s'escoule
point,
en
marge:
ou
deschet.
|