[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:39  39  HOMILIA  XLVII.  40  castra  Philistinorum  pervasisse:  de  quo  die  crastina  dicendum  erit  pluribus,  Deo  faciente.  Notandum  vero  interea  miraculose  Deum  hic  operatum,  quod  tam  numerosi  hostes  tamque  potentes,  territi  fuerint  obiecto  quod  nullam  terroris  occasionem  haberet.  Quid  ergo?  Nae  Deus  ita  fecit  manifestum  se  in  manibus  animos  hominum  habere:  et  efficere  ut  qui  leonum  instar  audaces  erant,  nullo  persequente  latebras  quaerant,  et  ex  metu  et  ignavia  prodire  non  audeant,  licet  nullus  insequatur.  Sic  dicuntur  improbi  homines  fuga  salutem  quaesituri,  licet  nullos  insequentes  hostes  habeant.  Quamobrem  facile  iudicamus  Ionathanum  non  accepisse  omen  istud  nisi  mente  concepisset  Deum  sua  consilia  et  conatus  fortunaturum.  Ac  minime  istud  quidem  intelligendum,  quasi  Ionathanus  sua  prudentia  nixus  aut  viribus  hoc  aggressus  sit,  sed,  ut  ante  diximus,  fuisse  extra  se  positum,  et  a  Deo  hanc  mentem  accepisse  certum  est.  Verumtamen  etsi  multum  in  illo  fuit  infirmitatis  et  anxius  animi  haesit,  bono  tamen  fundamento  et  principio  nitebatur.  Fidem  enim  maximam  ista  eius  ad  armigerum  verba  testantur:  Non  est  impedimentum  Iehovae  quin  servet  cum  multis  aut  paucis.  Et  procul  dubio  nisi  probe  fuisset  Ionathano  cognita  Dei  potentia,  ex  qua  totus  penderet,  certum  est  illum  isto  sermone  minime  usurum  fuisse,  praesertim  in  tam  angustis  rebus  constitutum.  Nam  facile  est  rebus  secundis  utentibus  Dei  virtutem  praedicare:  et  illum  posse  solum  omnes  hostium  conatus  frangere,  et  illis  resistere,  licet  mundus  cum  illis  conspirasset,  profiteri.  At  mortis  discrimine  apparente,  quis  de  Deo  tam  confidenter  loqui  potest,  nisi  qui  altas  fidei  radices  egit?  Sane  qui  in  Deum  suam  omnem  fiduciam  collocat,  facile  audaces  et  temerarios  invasores  contemnet:  non  quidem  ut  solent  temerarii  homines,  qui  neque  metu  Dei  retinentur,  neque  in  ipsius  bonitatem  sperant:  sed  temere  se  in  quaevis  pericula  coniiciunt,  et  nullum  sensum  modestiae  retinent,  quales  ii  quorum  alioqui  laudata  vox  illa:  Hic  prandeamus,  tanquam  apud  inferos  coenaturi.  Atqui  non  haec  fortitudo  et  magnanimitas  dicenda,  sed  mera,  ut  dixi,  temeritas.  Non  ita  Ionathanus:  cuius  consiliorum  longe  alia  fuit  ratio,  et  longe  alius  finis.  Nam  a  Deo  totus  dependet,  in  quem  unum  vitae  suae  spem  reiicit.  Deumque  agnoscit  posse  illum  non  minus  cum  paucis  quam  cum  multis  hominibus  servare,  etsi  nullas  ipse  vires,  nullum  consilium  adferat.  Atque  haec  est  huius  loci  sententia,  et  utilis  inde  doctrina  eruenda.  Sic  Iosaphatum  bonum  illum  regem  videmus  suos  milites  confirmare,  quum  ingens  adversus  ipsum  hostium  numerus  conspirasset,  quorum  numero  iam  iam  videbatur  obruendus:  neque  enim  erat  ulla  spes  evasionis  ex  tanta  et  tam  horrenda  strage.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci