|
30:39
39
HOMILIA
XLVII.
40
castra
Philistinorum
pervasisse:
de
quo
die
crastina
dicendum
erit
pluribus,
Deo
faciente.
Notandum
vero
interea
miraculose
Deum
hic
operatum,
quod
tam
numerosi
hostes
tamque
potentes,
territi
fuerint
obiecto
quod
nullam
terroris
occasionem
haberet.
Quid
ergo?
Nae
Deus
ita
fecit
manifestum
se
in
manibus
animos
hominum
habere:
et
efficere
ut
qui
leonum
instar
audaces
erant,
nullo
persequente
latebras
quaerant,
et
ex
metu
et
ignavia
prodire
non
audeant,
licet
nullus
insequatur.
Sic
dicuntur
improbi
homines
fuga
salutem
quaesituri,
licet
nullos
insequentes
hostes
habeant.
Quamobrem
facile
iudicamus
Ionathanum
non
accepisse
omen
istud
nisi
mente
concepisset
Deum
sua
consilia
et
conatus
fortunaturum.
Ac
minime
istud
quidem
intelligendum,
quasi
Ionathanus
sua
prudentia
nixus
aut
viribus
hoc
aggressus
sit,
sed,
ut
ante
diximus,
fuisse
extra
se
positum,
et
a
Deo
hanc
mentem
accepisse
certum
est.
Verumtamen
etsi
multum
in
illo
fuit
infirmitatis
et
anxius
animi
haesit,
bono
tamen
fundamento
et
principio
nitebatur.
Fidem
enim
maximam
ista
eius
ad
armigerum
verba
testantur:
Non
est
impedimentum
Iehovae
quin
servet
cum
multis
aut
paucis.
Et
procul
dubio
nisi
probe
fuisset
Ionathano
cognita
Dei
potentia,
ex
qua
totus
penderet,
certum
est
illum
isto
sermone
minime
usurum
fuisse,
praesertim
in
tam
angustis
rebus
constitutum.
Nam
facile
est
rebus
secundis
utentibus
Dei
virtutem
praedicare:
et
illum
posse
solum
omnes
hostium
conatus
frangere,
et
illis
resistere,
licet
mundus
cum
illis
conspirasset,
profiteri.
At
mortis
discrimine
apparente,
quis
de
Deo
tam
confidenter
loqui
potest,
nisi
qui
altas
fidei
radices
egit?
Sane
qui
in
Deum
suam
omnem
fiduciam
collocat,
facile
audaces
et
temerarios
invasores
contemnet:
non
quidem
ut
solent
temerarii
homines,
qui
neque
metu
Dei
retinentur,
neque
in
ipsius
bonitatem
sperant:
sed
temere
se
in
quaevis
pericula
coniiciunt,
et
nullum
sensum
modestiae
retinent,
quales
ii
quorum
alioqui
laudata
vox
illa:
Hic
prandeamus,
tanquam
apud
inferos
coenaturi.
Atqui
non
haec
fortitudo
et
magnanimitas
dicenda,
sed
mera,
ut
dixi,
temeritas.
Non
ita
Ionathanus:
cuius
consiliorum
longe
alia
fuit
ratio,
et
longe
alius
finis.
Nam
a
Deo
totus
dependet,
in
quem
unum
vitae
suae
spem
reiicit.
Deumque
agnoscit
posse
illum
non
minus
cum
paucis
quam
cum
multis
hominibus
servare,
etsi
nullas
ipse
vires,
nullum
consilium
adferat.
Atque
haec
est
huius
loci
sententia,
et
utilis
inde
doctrina
eruenda.
Sic
Iosaphatum
bonum
illum
regem
videmus
suos
milites
confirmare,
quum
ingens
adversus
ipsum
hostium
numerus
conspirasset,
quorum
numero
iam
iam
videbatur
obruendus:
neque
enim
erat
ulla
spes
evasionis
ex
tanta
et
tam
horrenda
strage.
|