|
23:39
39
COMMENTARIUS
IN
GENESIN.
40
capite,
in
sermone
inclusam
fuisse
rerum
omnium
vitam:
praesertim
vero
hominum,
quae
cum
ratione
et
intelligentia
coniuncta
est.
Quare
hoc
signo
admonitus
fuit
Adam,
nihil
sibi
quasi
proprium
vindicare,
ut
totus
a
filio
Dei
penderet,
nec
alibi
quam
in
ipso
vitam
quaereret.
Quod
si
ille
vitam,
quo
tempore
incolumem
possidebat,
nonnisi
in
Dei
sermone
repositam
habuit,
nec
aliter
servare
potuit
quam
si
illi
acceptam
ferret:
perditam
recuperare
unde
nos
oportet?
Sciamus
ergo,
ubi
a
Christo
discessimus,
nihil
praeter
mortem
nobis
restare.
Scio
alios
quosdam
ad
vitam
corporalem
restringere.
Vim
corporis
vegetandi
in
arbore
fuisse
putant,
ut
aetate
nunquam
languesceret:
sed
eos
omittere
dico
quod
praecipuum
est
in
vita,
nempe
intelligentiae
gratiam:
semper
enim
videndum
quorsum
conditus
fuerit
homo,
et
quaenam
illi
fuerit
vivendi
ratio.
Certe
eius
vivere
non
fuit
habere
duntaxat
corpus
floridum
ac
vegetum,
sed
animae
quoque
dotibus
excellere.
De
arbore
vero
scientiae
boni
et
mali
sic
habendum
est,
non
fuisse
ab
ea
prohibitum
hominem,
quod
Deus
eum,
pecudis
instar,
vagari
sine
iudicio
et
rerum
delectu
vellet:
sed
ne
plus
sapere
appeteret
quam
decebat,
et
ne
proprio
sensu
confisus,
excusso
Dei
iugo,
arbitrum
se
boni
et
mali,
ac
iudicem
constitueret.
Peccatum
eius
ex
mala
conscientia
processit
:
unde
sequitur,
datum
illi
fuisse
iudicium,
quo
inter
virtutes
et
vitia
discerneret.
Nec
vero
aliter
staret
quod
ante
retulit
Moses,
creatum
ad
imaginem
Dei
fuisse:
quandoquidem
imago
Dei
sub
se
eius
notitiam
complectitur
qui
summum
bonum
est.
Bis
ergo
insaniunt
Libertini,
portenta
hominum,
qui
restitui
nos
fingunt
in
statum
innocentiae,
si
quisque
sua
libidine
absque
iudicio
feratur.
Iam
tenemus
quid
sibi
voluerit
abstinentia
ab
arbore
boni
et
mali:
ne
scilicet
Adam
hoc
vel
illud
tentando
suae
prudentiae
periculum
faceret:
sed
uni
Deo
addictus,
saperet
tantum
ex
eius
obsequio.
Itaque
scientia
in
malam
partem
abusive
pro
misero
experimento
capitur,
quod
homo
a
fonte
unico
perfectae
sapientiae
discedens
acquirere
sibi
coepit.
Atque
haec
origo
est
liberi
arbitrii,
dum
Adam
per
se
esse
voluit,
et
quid
valeret
tentare
ausus
est.
10
Et
fluvius
egrediebatur.
Dicit
Moses
fluvium
unum
ad
hortum
irrigandum
fluxisse,
qui
deinde
in
quatuor
capita
se
divideret.
Duo
ex
capitibus
esse
Euphratem
et
Tigrim
satis
inter
omnes
convenit,
nemo
enim
litem
movet
quin
bp*vr\
sit
Tigris.
De
aliis
duobus
magna
est
controversia.
Multi
Pison
et
Gihon,
Gangen
et
Nilum
fuisse
putant:
quorum
tamen
error
abunde
ex
locorum
distantia
refellitur.
Neque
desunt
qui
usque
ad
Danubium
transvolent.
Quasi
vero
unius
hominis
habitatio
ab
ultima
Asia
usque
ad
finem
Europae
se
protendat.
Sed
quum
plerique
alii
fluvii
celebres
illam
regionem
praeter-
|