47:389  389  CAPUT  XVII.  390  misericordiam,  qua  Deus  erga  indignos,  imo  hostes  quoque  suos  affectus  fuit,  antequam  eos  sibi  reconciliaret.  Mirifica  certe  et  humano  ingenio  incomprehensibilis  Dei  bonitas,  quod  in  homines,  quos  non  poterat  non  odisse,  benevolus  causam  odii  sustulerit,  ne  quid  amori  suo  obstaret.  Et  dupliciter  quidem  docet  Paulus  (Eph.  1,  4.  Rom.  5,  10),  nos  in  Christo  fuisse  dilectos  :  primum,  quia  nos  in  ipso  elegit  pater  ante  mundi  creationem,  deinde,  quia  in  eodem  nos  sibi  reconciliavit  seque  propitium  exhibuit  nobis.  En,  quomodo  et  hostes  simul  simus  et  amici,  donec  expiatis  peccatis  redierimus  cum  Deo  in  gratiam:  fide  vero  iustificati  pro'prie  a  Deo,  tanquam  filii  a  patre,  demum  amari  incipimus.  Ille  vero  amor  quo  factum  est,  ut  ordinatus  sit  Christus,  in  quo  gratis  nondum  nati  et  iam  tamen*  in  Adam  perditi  eligeremur,  in  Dei  pectore  absconditus  humanae  mentis  captum  longe  superat.  Deum  quidem  nunquam  propitium  quisquam  sentiet,  nisi  qui  in  Christo  placatum  apprehenderit.  Caeterum,  sicuti  Christo  sublato  evanescit  omnis  divini  amoris  gustus,  ita  statuere  tuto  licet,  ex  quo  fide  insiti  sumus  in  eius  corpus  non  esse  periculum,  ne  a  Dei  amore  excidamus.  Neque  enim  everti  potest  fundamentum  hoc,  diligi  nos,  quia  pater  eum  dilexerit.  24.  Pater,  quos  dedisti  mihi,  volo  ut,  ubi  ego  sum,  illi  quoque  mecum  sint:  ut  videant  gloriam  meam,  quam  dedisti  mihi:  quia  dilexisti  me  ante  creationem  mundi.  25.  Pater  iuste,  et  mundus  te  non  cognovit:  ego  vero  te  cognovi:  et  hi  cognoverunt,  quod  tu  me  miseris.  26.  "Et  manifestavi  eis  nomen  tuum,  et  manifestabo:  ut  dilectio,  qua  dilexisti  me,  in  ipsis  sit,  et  ego  in  ipsis.  24.  Volo  ut  ubi  ego  sum  ete.  Velle  pro  optare  positum  est.  Neque  enim  praecipientis,  sed  rogantis  est  oratio.  Potest  tamen  duplex  esse  sensus,  vel  quod  externa  sui  praesentia  discipulos  potiri  velit,  vel  ut  in  regnum  coeleste,  quo  praecedit  ipse,  Deus  tandem  eos  adducat.  Sic  videre  gloriam  quidam  exponunt,  frui  gloriae  participatione  quam  habet  Christus.  Alii  autem,  fidei  experimento  sentire  quid  sit  Christus,  et  quanta  sit  eius  maiestas.  Ego,  omnibus  probe  expensis,  de  perfecta  piorum  beatitudine  Christum  loqui  existimo,  ac  si  diceret,  non  ante  voto  suo  fore  satisfactum  quam  illi  in  coelum  recepti  sint.  Eodem  gloriae  conspectum  refero.  Gloriam  Christi  iam  tunc  cernebant,  ut  scilicet  per  tenues  rimas  exiguum  et  obscurum  lumen  ad  hominem  in  tenebris  clausum  pervenit.  Nunc  optat  Christus  ut  proficiant  eousque,  dum  palam  solido  fulgore  in  coelo  fruantur.  Petit  in  summa,  ut  pater  eos  per  continuos  progressus  ad  plenum  gloriae  suae  conspectum  deducat.  Quia  dilexisti  me.  Hoc  quoque  longe  melius