|
32:389
889
PSALMUS
CXL.
390
vocem
attollere,
sed
ex
fide
intus
concepta
proferre
nostras
preces.
Porro
David
ut
penitus
sibi
persuadeat
non
frustra
se
a
Deo
salutem
petere,
sibi
proponit
quae
in
ipsum
Deus
auxilia
ante
contulerat.
Dicit
igitur
sibi
fuisse
instar
clypei
quoties
periclitatus
est.
Vertunt
quidam
in
tempore
futuro,
Operies
caput
meum
in
die
proelii.
Sed
non
dubito
quin
commemoret
David
se
iam
olim
fuisse
protectum
manu
Dei,
fideique
confirmationem
ab
hac
experientia
colligat.
Prodit
enim
non
quasi
novitius
et
rudis
tyro,
sed
miles
variis
certaminibus
probe
exercitatus.
Robur
salutis
tantundem
valet
ac
salus
non
vulgari
fortitudine
allata.
9.
(Ne
permittas.)
Posset
etiam
non
minus
commode
verti,
ne
stabilias,
quanquam
sensus
manebit
idem
:
nempe
ut
Deus,
impiorum
libidinem
fraenando,
quidquid
tentant
et
conantur,
irritum
reddat.
Unde
colligimus,
in
eius
arbitrio
esse,
quoties
visum
est,
prava
hominum
consilia,
spesque
improbas
frustrari,
studia
etiam
frangere.
Itaque
quoties
videmus
non
posse
revocari
hostes
ad
sanam
mentem,
rogandus
est
ut
quas
diu
coxerunt
machinationes,
momento
dissipet
atque
evertat.
In
secundo
membro
maior
est
ambiguitas
:
quia
verbum
p^3
Hebraeis
nunc
impingere
vel
cadere,
nunc
educere
significat,
non
male
convenit
haec
versio,
Ne
perducat
Deus
ad
effectum
quae
impii
consultant.
Sed
probabilis
quoque
eorum
sententia
est,
qui
concise
legunt,
cogitatio
eius,
non
impinges,
ut
mimetice
referat
David
quas
spes
sibi
fabricent
impii.
Et
simili
prop
forma
alibi
descripsit
eorum
superbiam,
quod
Dei
providentia
valere
iussa,
omnes
eventus
pedibus
suis
subiiciant
ac
si
mundum
regerent
solo
nutu.
Atque
ita
optime
quadrabit
verbum
exaliabuntur
:
quasi
diceret,
impios
fastu
suo
inflatos
supra
nubes
efferri:
quia
nihil
sibi
accidere
posse
adversi
imaginentur.
Si
magis
placeat
altera
lectio,
iterum
negatio
repetenda
erit,
ne
sinas
Deus
emergere
in
suum
effectum
quod
impii
consultant,
ne
exaltentur.
Hoc
quidem
certum
est,
perstringi
a
Davide
securitatem
hostium
suorum,
quia
Deum
pro
nihilo
ducentes,
sibi
ad
quidvis
audendum
habenas
laxent.
10,
(Caput
obsidentium.)
Dubium
est
an
sub
voce
Capitis
principem
adversae
factionis
notet:
quia
posset
esse
tam
ordinis
inversio
quam
mutatio
numeri:
hoc
sensu,
Recidat
molestia
quam
sceleratis
sermonibus
mihi
intentant,
in
capita
ipsorum.
Sed
quia
in
priorem
sententiam
descendunt
omnes
fere
interpretes,
sequamur
quod
magis
receptum
est:
nisi
quod
Saulem
potius
notari
existimo
quam
Doeg.
Sequitur
deinde
communis
imprecatio
contra
totam
manum,
ut
cadant
super
eos
carbones:
ubi
ad
horribile
Sodomae
et
Gomorrhae
exitium
alludere
videtur.
Et
alibi
vidimus
proponi
a
spiritu
Dei
hoc
vindictae
Dei
exemplum
ad
terrendos
om-
|