|
25:388
(Ioan.
21,
17).
Porro
sermo
qui
sequitur
ad
Deum
referri
debet:
male
enim
quidam
vertunt:
Urim
et
Thummim
erunt
apud
te,
ac
si
Moses
alloqueretur
tribum
Levi.
Itaque
ut
tollatur
ambiguitas,
commode
licebit
transferre
De
Levi
potius
quam
Ad,
et
b
saepe
hoc
sensu
capitur.
Quo
itaque
magis
authentica
sit
benedictio,
Deum
ipsum
compellat
Moses,
ac
si
eum
citaret
testem,
vel
apud
eius
tribunal
referret
sua
mandata.
Etsi
autem
hic
ponuntur
hebraicae
voces
Thummim
et
Urim,
quae
fuerunt
praecipue
partes
sacri
ephod:
non
dubitavi
tamen
post
alios
appellative
transferre.
Neque
enim
dubium
est
quin
illis
symbolis
notata
fuerit
tam
legis
scientia,
(quae
unica
lux
est
animarum)
quam
vitae
integritas.
Summa
tamen
est,
apud
Aharon
depositum
fuisse
sacerdotii
honorem.
Quem
nominat
virum
clementiae
Dei,
vel
mansuetum
:
Hieronymus
pro
suo
more
vertit
Sanctum,
improprie,
TDn
enim
mitem
vel
humanum
significat.
Atque
hoc
epitheton
passim
tribuitur
filiis
Dei,
nt
discamus
imitari
patrem
illum
misericordiae,
qui
solem
suum
oriri
facit
super
bonos
et
malos.
Quae
sequuntur,
loco
exceptionis
addita
esse
existimo:
quod
Deus
tentaverit
eum
in
Masa.
Nec
vero
mihi
dubium
est
quin
Moses
Dei
misericordiam
amplificet
hac
circumstantia,
quod
dignatus
fuerit
Aharon
tanto
honore
:
qui
tamen
impatientia
victus,
defecerat.
Interea
notandum
est,
populi
respectu
celebrari
zelum
Aharonis
tanquam
laude
dignum:
quasi
dictum
esset,
peccatum
Aharonis
ex
fonte
virtutis
manasse:
quoniam
ex
sancta
indignatione
ad
fervorem
impatientiae
lapsus
est,
quum
indigne
ferret
populum
contra
Deum
tumultuari.
Nisi
forte
per
apostrophen
verba
haec
de
populo
intelligere
placeat
:
Tentasti,
ad
contentionem
provocasti
eum,
vel,
litigasti
cum
eo
:
melius
tamen
fluet
oratio,
si
intelligamus
Deum
cum
Aharone
tunc
disceptasse:
quia,
etsi
tentatione
victus
est,
specimen
dedit
non
spernendum
suae
pietatis:
et
ex
eo
tempore
non
destitit
strenue
functionem
suam
exsequi.
9.
Qui
patri
suo
dixit.
In
persona
Aharonis
exemplar
Levitis
omnibus
proponitur
ad
imitandum.
Ac
primo
quidem
dicitur
renunciasse
carni
et
sanguini,
quo
expeditior
esset
ad
parendum
Deo.
Et
certe,
ut
se
totos
Deo
addicant
ecclesiae
pastores,
necesse
est
exuere
terrenos
affectus,
qui
subinde
eos
retroagerent.
Dicitur
ergo
Aharon
valedixisse
suis
omnibus,
quo
se
Deo
libere
impenderet:
hoc
idem
nunc
exigit
Christus
a
suis
discipulis
(Mat.
10,
37
et
alibi),
ut
filii
patres
obliviscantur,
et
patres
filios,
mariti
uxores,
ne
quid
eorum
cursum
moretur,
quominus
per
vitam
et
mortem
strenue
pergant
quo
vocati
sunt.
Postea
numero
plurali
totum
ordinem
leviticum
Moses
complectitur:
unde
colligere
licet,
quae
prius
dicta
sunt,
non
restringi
ad
unum
hominem.
Quod
autem
dicit
custodisse
sermonem
|