|
47:387
387
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
388
quia
organum,
quo
nos
ad
fidem
trahit
Deus,
externa
est
hominum
praedicatio.
Quare
Deus
proprie
fidei
autor
est,
homines
autem
ipsi
ministri
per
quos
creditur,
quemadmodum
et
Paulus
docet
1.
Corinth.
3,
5.
21.
Ut
omnes
unum
sint,
ete.
Iterum
felicitatis
nostrae
scopum
in
unitate
praefigit,
ac
merito.
Hic
enim
humani
generis
est
interitus,
quod
a
Deo
alienatum
in
se
quoque
mutilum
et
dissipatum
est.
Contraria
ergo
eius
instauratio,
si
in
corpus
unum
rite
coalescat:
sicuti
in
eo
Paulus
(Eph.
4,
3.
16)
ecclesiae
perfectionem
statuit,
si
inter
se
cohaereant
fideles
uno
spiritu,
et
ideo
datos
fuisse
apostolos,
prophetas,
evangelistas
et
pastores
dicit,
ut
corpus
Christi
aedificando
instaurent,
donec
perveniatur
in
unitatem
fidei.
Ideoque
fideles
exhortatur,
ut
crescant
in
Christum
qui
caput
est,
ex
quo
totum
corpus
compactum
et
connexum
per
omnem
iuncturam
subministrationis,
secundum
efficaciam
in
mensura
cuiusque
membri,
augmentum
sui
facit
in
aedificationem.
Proinde
quoties
de
unitate
verba
facit
Christus,
veniat
nobis
in
mentem
quae
extra
ipsum
est
foeda
mundi
et
horribilis
dissipatio.
Deinde
sciamus
hoc
beatae
vitae
esse
initium,
si
uno
Christi
spiritu
gubernemur
omnes
ac
vivamus.
Caeterum
tenendum
est,
quoties
unum
se
cum
patre
esse
in
hoc
capite
pronuntiat
Christus,
sermonem
non
haberi
simpliciter
de
divina
eius
essentia,
sed
unum
vocari
in
persona
mediatoris,
et
quatenus
caput
nostrum
est.
Sic
quidem
praecise
multi
ex
patribus
interpretati
sunt,
Christum
unum
esse
cum
patre,
quia
aeternus
sit
Deus.
Sed
huc
eos
abripuit
contentio
cum
Arianis,
ut
concisas
sententias
in
alienum
sensum
torquerent.
Longe
autem
aliud
Christi
consilium
fuit,
quam
ad
nudam
arcanae
suae
divinitatis
speculationem
nos
evehere.
Si
quidem
a
fine
ratiocinatur,
ideo
nos
debere
unum
esse,
quia
alioqui
inanis
et
infructuosa
esset
quam
habet
cum
patre
unitas.
Ergo
ut
rite
comprehendas
quo
pertineat
istud,
Christum
et
patrem
unum
esse,
cave
ne
Christum
exuas
mediatoris
persona,
sed
eum
potius
considera,
ut
est
ecclesiae
caput,
et
membris
suis
coniunge:
ita
optime
stabit
contextus,
ne
irrita
sit
vel
inutilis
filii
cum
patre
unitas,
eius
virtutem
oportere
in
totum
piorum
corpus
diffundi.
Unde
etiam
colligimus,
nos
unum
cum
Christo
esse,
non
quia
suam
in
nos
substantiam
transfundat,
sed
quia
spiritus
sui
virtute
nobiscum
vitam
suam
et
quidquid
accepit
a
patre
bonorum
communicet.
Ut
credat
mundus.
Quidam
mundum
exponunt
electos,
qui
tunc
adhuc
erant
dispersi,
sed
quia
toto
hoc
capite
mundi
nomen
pro
reprobis
accipitur,
magis
in
diversam
sententiam
inclino.
Accidit
quod
continuo
post
eundem
mundum,
cuius
nunc
meminit,
ab
omnibus
suis
separat.
Credendi
autem
verbum
improprie
posuit
evangelista
pro
agnoscere,
dum
|