|
47:386
ut
mundus
credat,
quod
tu
me
miseris.
22.
Et
ego
gloriam,
quam
dedisti
mihi,
dedi
eis:
ut
unum
sint,
quemadmodum
nos
unum
sumus.
23.
Ego
in
ipsis,
et
tu
in
me,
ut
ipsi
perfecti
sint
in
unum,
et
ut
cognoscat
mundus,
quod
tu
me
miseris
et
dilexeris
eos,
sicut
tu
me
dilexisti.
20.
Non
pro
ipsis
autem
rogo
tantum.
Nunc
precationem,
qua
solos
apostolos
hactenus
complexus
fuerat,
longius
extendit:
nempe
ad
omnes
evangelii
discipulos,
qui
futuri
erant
usque
ad
finem
mundi.
Insignis
certe
fiduciae
materia:
nam
si
per
evangelii
doctrinam
credimus
in
Christum,
minime
ambigendum
est,
quin
iam
cum
apostolis
collecti
simus
in
fidelem
custodiam,
ne
quis
nostrum
pereat.
Haec
Christi
precatio
tranquillus
est
portus,
in
quem
quisquis
se
recipit
securus
est
ab
omni
naufragii
periculo.
Perinde
enim
valet
ac
si
conceptis
solennibus
verbis
iurasset
Christus,
curae
sibi
ac
studio
esse
salutem
nostram.
Initium
autem
fecit
a
suis
apostolis,
ut
eorum
salus,
quae
nobis
certa
est,
nobis
certiorem
propriae
salutis
fidem
faceret.
Ergo,
quoties
nos
aggreditur
Satan,
opponere
hunc
clypeum
discamus,
nos
apostolis
sacro
filii
Dei
ore
non
frustra
coniunctos
esse,
ut
omnium
salus
in
eodem
quasi
fasciculo
inclusa
esset.
Proinde
nihil
est
quod
nos
acrius
ad
evangelium
amplexandum
stimulare
debeat.
Nam
ut
incomparabile
bonum
est,
Christi
manu
nos
offerri
Deo,
ut
ab
interitu
servemur
incolumes,
ita
merito
eius
amorem
et
curam
aliis
omnibus
praeferri
decet.
Hac
in
parte
prodigiosa
est
mundi
vecordia:
salutem
expetunt
omnes,
indubium
eius
obtinendae
modum
tradit
Christus,
a
quo
si
quis
deflectat,
nihil
illi
bonae
spei
fit
residuum:
vix
tamen
centesimus
quisque
recipere
dignatur
quod
tam
benigne
oblatum
erat.
Notanda
est
autem
loquendi
forma,
pro
omnibus
rogat
Christus,
qui
in
ipsum
credituri
sunt:
quibus
verbis
admonet
quod
iam
aliquoties
diximus,
fidem
nostram
debere
in
eum
adspicere.
Quod
proxime
sequitur
membrum,
per
eorum
sermonem,
vim
ac
naturam
fidei
optime
exprimit:
et
simul
familiariter
nos
confirmat,
'qui
scimus
fidem
nostram
in
evangelio
per
apostolos
tradito
fundatam
esse.
Ergo
ut
millies
a
mundo
damnemur,
sufficiat
hoc
imum,
quod
Christus
in
suo
peculio
nos
agnoscit
et
patri
commendat.
Vae
autem
papistis,
quorum
tam
longe
ab
hac
regula
aberrat
fides,
ut
eos
non
pudeat
exsecrabilem
blasphemiam
vomere,
nihil
nisi
ambiguum
et
flexiloquum
haberi
in
scriptura.
Itaque
sola
ecclesiae
traditio
illis
credendi
magistra
est.
Sed
nos
meminerimus,
solam
a
filio
Dei
unico
iudice
probari
fidem,
quae
ex
apostolorum
doctrina
concipitur.
Porro
certum
eiu
testimonium
non
alibi
reperietur
quam
in
ipsorum
scriptis.
Notanda
est
etiam
loquutio,
credere
per
sermonem,
quae
significat
fidem
ex
auditu
nasci,
25
|