|
47:385
385
CAPUT
XVII.
386
designat:
neque
id
sine
causa.
Phrenetici
enim
homines
multa
quidem
de
sanctificatione
futiliter
garriunt,
sed
praeterita
Dei
veritate,
per
quam
ipse
nos
sibi
consecrat.
Rursum
quia
alii
non
minus
deliri
nugantur
de
veritate
et
verbum
interea
negligunt,
diserte
exprimit
Christus,
non
alibi
quam
in
verbo
exstare
veritatem,
qua
filios
suos
Deus
sanctificat.
Nam
sermo
pro
evangelii
doctrina
capitur,
quam
ex
magistri
ore
apostoli
iam
audierant,
et
cuius
mox
futuri
erant
apud
alios
praecones.
In
hunc
sensum
tradit
Paulus
Ephes.
5,
26,
mundatam
esse
ecclesiam
lavacro
aquae
in
verbo
vitae.
Deus
quidem
unus
est
qui
sanctificat:
sed
quia
evangelium
est
eius
potentia
in
salutem
omni
credenti,
quisquis
ab
eo
medio
recedit,
necesse
est
ut
magis
ac
magis
sordescat.
Veritas
hic
per
excellentiam
pro
luce
coelestis
sapientiae
accipitur,
in
qua
se
Deus
nobis
patefacit,
ut
ad
imaginem
suam
nos
conformet.
Hoc
quidem
per
se
non
efficit
externa
verbi
praedicatio,
quam
ipsam
reprobi
impie
profanant.
Sed
meminerimus
Christum
de
electis
loqui,
quos
spiritus
efficaciter
per
verbum
regenerat.
Quum
autem
apostoli
non
prorsus
expertes
essent
huius
gratiae,
colligendum
est
ex
Christi
verbis,
non
primo
statim
die
perfici
in
nobis
sanctificationem,
sed
continuo
vitae
cursu
nos
in
ea
proficere,
donec
Deus
tandem
carne
exutos
iustitia
sua
impleat.
18.
Quemadmodum
tu
me
misisti.
Alio
argumento
precationem
suam
confirmat:
quia
scilicet
communis
secum
et
eadem
sit
apostolis
vocatio.
Ego,
inquit,
nunc
personam
illis
impono,
quam
hactenus
iussu
tuo
sustinui.
Ergo
spiritus
tui
virtute
instrui
necesse
est,
ut
tanto
oneri
ferendo
pares
sint.
19.
Et
pro
eis
sanctifico
me
ipsum.
His
verbis
clarius
explicat,
ex
quo
fonte
fluat
illa
sanctificatio,
quae
per
evangelii
doctrinam
in
nobis
peragitur:
nempe
quia
ipse
patri
se
consecravit,
ut
eius
sanctitas
ad
nos
perveniret.
Sicuti
enim
a
primitiis
benedictio
diffunditur
in
totum
proventum,
ita
spiritus
Dei
nos
Christi
sanctitate
adspergit
facitque
eius
participes.
Neque
id
imputatione
solum,
nam
hac
ratione
dicitur
factus
nobis
esse
iustitia
(1.
Cor.
1,
30),
sed
dicitur
etiam
factus
esse
nobis
sanctificatio,
quia
nos
in
sua
persona
quodammodo
patri
obtulit,
ut
spiritu
eius
renovemur
in
veram
sanctitatem.
Porro
"sanctificatio
haec
quamvis
ad
totam
Christi
vitam
pertineat,
in
sacrificio
tamen
mortis
eius
maxime
illustris
fuit,
quia
tunc
apparuit
verus
sacerdos,
qui
templum,
altare,
vasa
omnia,
et
populum
per
spiritus
virtutem
consecraret.
20.
Non
pro
ipsis
autem
rogo
tantum,
sed
et
pro
eis,
qui
credituri
sunt
per
sermonem
eorum
in
me,
21.
ut
omnes
unum
sint:
quemadmodum
tu,
pater,
in
me,
et
ego
in
te,
ut
ipsi
quoque
in
nobis
unum
sint:
Calvini
opera.
Vol.
XLVII.
|