|
32:385
385
PSALMUS
CXXXIX.
386
bpoliant?
Atque
hac
ratione
vocat
Dei
adversarios,
quia
quisquis
supra
legitimum
gradum
se
effert,
gigantum
more
cum
Deo
bellatur.
21.
(Annon
osores
tuos.)
Pergit
ostendere
quantum
in
illa
meditatione
Dei
profecerit,
nempe
quod
se
revocans
ad
Dei
tribunal,
ac
se
non
posse
effugere
eius
manum
cogitans,
cuius
oculi
in
ultimas
abyssos
penetrent,
sibi
pie
sancteque
vivendi
legem
indixerit.
Nam
Dei
contemptores
sibi
dicens
fuisse
odio,
suam
integritatem
hoc
elogio
profitetur:
non
quod
purus
fuerit
ipse
ab
omni
delicto,
sed
quod
pietati
colendae
addictus
omnem
impietatem
ex
animo
detestatus
sit.
Neque
enim
satis
in
cordibus
nostris
viget
pietatis
studium,
nisi
ex
se
odium
scelerum
generet,
quale
hic
praedicat
David.
Deinde
si
in
nobis
ardet
zelus
ille
domus
Dei,
cuius
Psal.
69,
10
meminit
David,
inexcusabile
est
nostrum
frigus,
dum
scilicet
tacite
patimur
non
modo
violari
eius
iustitiam,
sed
sacrum
eius
nomen
petulanter
ab
impiis
calcari.
Quod
ad
postremum
verbum
spectat,
quum
ft*)p
significet
rixari,
vel
contendere,
hic
in
coniugatione
hithpael
eundem
sensum
retinet,
nisi
forte
aliquid
expressius
notet
David,
se
fuisse
exasperatum,
ut
animum
suum
ad
litigandum
acueret.
Videmus
ergo,
Davidem,
neglectis
totius
mundi
odiis,
strenue
certasse
pro
asserenda
Dei
gloria,
ut
bellum
cum
omnibus
impiis
susciperet.
22.
(Perfecto
odio
odi
ipsos.)
Ad
verbum,
perfectione
odii.
Confirmat
eandem
sententiam,
tanti
sibi
faisse
Dei
gloriam
ut
non
sustinuerit
quidquam
habere
commune
cum
eius
contemptoribus.
Summa
vero
huc
tendit,
sibi
nihil
fuisse
consensus
cum
operibus
tenebrarum:
quia
quisquis
ad
scelera
connivet,
eaque
fovet
suo
silentio,
perfidus
est
causae
Dei
proditor,
qui
nobis
omnibus
iustitiae
suae
patrocinium
commendat.
Hoc
autem
exemplo
docemur
fortibus
aliisque
animis
spernenda
esse
omnia
improborum
odia,
ubi
pro
Dei
honore
certandum
est:
potiusque
renuntiandum
esse
terrenis
omnibus
amicitiis,
quam
blanditiis
perperam
foveamus
eorum
favorem
qui
Dei
odium
cupide
in
se
accersunt.
Atque
haec
doctrina
eo
magis
notanda
est,
quod
nos
studium
privatae
salutis,
honoris
et
commoditatum,
adeo
rapit,
ut
nulla
certamina,
simulac
quispiam
nos
laedit,
suscipere
dubitemus:
in
asserenda
Dei
gloria
plus
quam
meticulosi
sumus
et
ignavi.
Ergo
ut
quisque
nostrum
sibi
addictus
est,
suaeque
utilitati
consulit,
non
alia
nos
causa
ad
dissidia,
rixas,
contentiones
et
bella
impellit,
quam
ut
proprias
iniurias
ulciscantur:
ubi
violatur
Dei
maiestas,
nemo
se
commovet,
Atqui
zelum
Dei
in
nobis
vigere
testatur
haec
magnanimitas,
ubi
cum
improbis
et
Dei
contemptoribus
bellum
irreconciliabile
gerere
malumus,
quam
in
eorum
gratiam
alienari
a
Deo.
Quanquam
notandum
est,
odium
cuius
meminit
pro-
Calvini
opera.
Vol.
XXXII.
|