|
25:385
385
REDITUS
AD
HISTORIAM.
386
Ubi
vertimus:
Ipsi
adhaeserunt
pedibus
tuis,
alii
transferunt:
Percussi
sunt
ad
pedes
tuos:
sed
coacte
meo
iudicio.
Eliciunt
quidem
utilem
doctrinam,
ferulis
subactos
esse
ut
Deo
parerent:
sed
potius
ducta
est
metaphora
a
discipulis
:
qui,
recepto
linguae
hebraicae
usu,
dicuntur
sedere
ad
pedes
magistri,
ut
diligentius
attenti
sint.
Idque
probatur
ex
contextu:
dicuntur
enim
fideles
se
adiunxisse
pedibus
Dei,
ut
accipiant
e
sermonibus,
hoc
est
in
eius
doctrina
proficiant.
4.
Legem
praecepit
nobis
Moses.
Quod
de
gloria
Dei
et
legis
praestantia
disseruit,
nunc
ad
suam
personam
accommodat,
quia
propositum
erat
(ut
dixi)
ministerio
suo
fidem
asserere.
Ergo,
ut
certa
sit
eius
legatio,
divinitus
se
doctorem
populo
praefectum
esse
gloriatur,
neque
ad
exiguum
tempus,
sed
in
omnes
aetates.
Nam
haereditatis
nomine
legis
notatur
perpetuitas.
Vendicat
deinde
sibi
regis
imperium,
non
quod
regio
more
dominatus
fuerit,
sed
ut
summi
imperii
dignitas
verbis
eius
pondus
addat.
Collecta
autem
capita
fuisse
dicit
et
tribus
coaluisse,
respectu
miserae
dissipationis,
quae
ad
interitum
tendebat:
acsi
diceret,
suo
ductu
et
opera
deintegro
renovatum
esse
statum
populi.
Incipit
a
Ruben
primogenito,
et
damnationis
ignominiam
quae
inusta
fuerat
a
patre
Iacob,
ita
tollit
vel
sublevat,
ut
tamen
non
restituat
in
gradum
honoris.
Duram
enim
sententiam
pronunciaverat
sanctus
vir,
ne
proficeret
Ruben,
sed
difflueret
instar
aquae.
Ergo
ne
tota
posteritas
animo
despondeat,
vel
ab
aliis
reiiciatur,
mitigat
abdicationis
rigorem,
ac
si
daretur
venia
damnato.
In
summa
locum
assignat
familiae
Ruben
inter
filios
Iacob,
ne
desperatio
praecipites
in
deterius
agat.
Secundum
membrum
duos
recipit
sensus
contrarios:
ad
verbum
est:
Sit
parvus
numero.
Et
certe
tribus
illa
non
fuit
ex
maxime
populosis:
quia
tamen
mediocris
fuit,
ut
plures
alias
superaret,
quidam
negativam
repetunt:
Non
moriatur,
nec
sit
parvus
numero.
Atqui
magis
probabile
videtur,
detrahi
familiae
Ruben
quod
ferebat
ordo
primogeniturae,
et
ita
promissioni
gratiae
aspergi
aliquod
dedecus
residuum.
Et
certe
non
modo
tribus
Iuda,
sed
etiam
Simeon,
Issachar,
Zebulon,
Dan
et
Nephthali
multitudine
hominum
praecelluit.
Ita
non
male
quadrabit
exceptio,
censeri
Ruben
in
populo
Dei,
modo
ne
suam
dignitatem
in
solidum
recuperet.
7.
Hoc
etiam
Iehudae.
Hieronymus
sensum
fideliter
reddidit:
Haec
est
benedictio,
licet
verbis
id
non
sit
expressum.
Porro,
quod
primo
intuitu
videri
absurdam
posset,
splendidis
et
liberalibus
elogiis,
quibus
ornata
fuerat
tribus
Iuda,
detrahi
non
male
convenit.
Neque
enim
hoc
modo
mutatur
inviolabile
decretum
de
principatu
Iuda:
sed
tantum
admonet
Moses
quam
difficilis
futurus
sit
effectus.
Pronunciaverat
Iacob,
quasi
de
pacato
imperio
Calvini
opeta.
Vol
XXV.
|