|
49:384
s
cer
i,
familiariter
versari
cum
aliquo
et
eius
consuetudine
implicari.
Porro
commemoratio
ista
ad
exprobrandae
segnitiem
valet,
quod
admoniti
cessaverant.
Addit
exceptionem,
quo
melius
intelligant,
ad
ecclesiae
domesticos
id
proprie
spectare:
quum
de
mundo
fugiendo
non
sint
admonendi.
Interdicit
igitur
in
summa
Corinthiis
eorum
consuetudine,
qui,
quum
se
fideles
profiteantur,
flagitiose
tamen
et
cum
Dei
probro
vivunt.
Perinde
autem
id
eht
ac
si
diceret:
Quicunque
fratres
haberi
volunt,
aut
sancte
honesteque
vivant,
aut
a
piorum
coetu
excommunicentur,
et
ab
eorum
usu
et
consuetudine
abstineant
omnes
boni.
De
impiis
supervacuum
esset
mentionem
facere,
quando
sponte
eos
fugere
debetis,
etiamsi
nihil
moneam.
Caeterum
exceptio
haec
crimen
torporis
auget,
quod
in
sinu
ecclesiae
foverent
hominem
sceleratum.
Turpius
enim
est
domesticos
non
curare
quam
exteros.
10.
Quandoquidem
debuissetis.
In
hoc
praesertim
membro
variant
interpretes.
Dicunt
enim
aliqui:
citius
e
Graecia
migrare
vos
oportet.
Ambrosius
autem:
Potius
vobis
est
moriendum.
Erasmus
resolvit
in
optativum,
ac
si
Paulus
diceret:
Utinam
quidem
e
mundo
liceret
penitus
exire:
sed
quia
id
non
potestis,
saltem
ab
iis
exeatis,
qui
falso
Christianos
se
vocant
et
pessimo
interea
exemplo
vivunt.
Propius
aliquanto
ad
verisimilitudinem
accedit
Chrysostomi
expositio,
secundum
quem
hic
est
sensus:
Quum
iubeo
vos
a
scortatoribus
fugere,
non
quoslibet
intelligo:
alioqui
alium
mundum
quaerere
oporteat.
Vivendum
enim
nobis
est
inter
spinas,
quamdiu
in
terra
peregrinamur:
sed
hoc
tantum
exigo,
ne
vos
commisceatis
cum
scortatoribus,
qui
fratres
censeri
volunt:
ne
videamini
eorum
nequitiam
tolerando,
probare.
Ita
mundi
nomen
hic
pro
vita
praesenti
erit
capiendum,
sicut
Iohan.
17,15:
Non
rogo,
pater,
ut
eos
tollas
e
mundo,
sed
ut
liberes
a
malo.
Adversus
hanc
expositionem
obiici
possit
quaestio,
quum
hoo
dixerit
Paulus
pro
eo
tempore,
quo
permisti
adhuc
impiis
erant
Christiani
et
inter
eos
dispersi:
quid
nunc
agendum
sit,
postquam
omnes
Christo
nomen
dederunt?
Nam
hodie
quoque
e
mundo
migrandum
sit,
si
velimus
malorum
consortium
fugere:
atqui
nulli
extranei
sunt,
ubi
omnes
Christi
nomen
prae
se
ferunt
et
per
baptismum
illi
sunt
consecrati.
Si
cui
Chrysostomum
sequi
libeat,
huic
non
difficilis
erit
responsio,
Paulum
hic
pro
confesso
sumpsisse
quod
verum
est,
ubi
ius
est
excommunicandi,
facile
remedium
esse
quo
segregentur
mali
a
bonis,
si
ecclesiae
officium
suum
faciant.
Adversus
extraneos
nulla
erat
Christianis
iurisdictio
Corinthi,
nec
coercere
dissolutam
eorum
vitam
poterant:
necesse
ergo
illis
fuisset
mundum
relinquere,
si
malos,
quorum
vitiis
mederi
non
poterant,
fugere
voluissent.
Ego
quia
non
libenter
interpretationes
recipio,
quae
aliter
accommodari
verbis
nequeunt
quam
si
verba
|