|
47:383
383
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
384
communi
hominum
sensu
ita
loqui
oportuit.
Caeterum,
ne
quis
putaret
labefactatam
fuisse
in
Iudae
exitio
aeternam
Dei
electionem,
simul
adiecit,
illum
esse
perditionis
filium:
quibus
verbis
significat
ruinam
eius,
quae
repente
ooram
hominum
oculis
accidit,
fuisse
divinitus
pridem
cognitam.
Nam
filium
perditionis
Hebraei
vocant
hominem
perditum
vel
exitio
devotum.
Ut
scriptura
impleretur.
Refertur
ad
proximum
membrum:
excidit
Iudas,
ut
impleretur
scriptura.
Caeterum
perperam
quispiam
inde
colligeret,
defectionem
Iudae
Deo
potius
quam
illi
esse
imputandam
:
quia
necessitas
ei
ex
vaticinio
imposita
fuerit.
Neque
enim
rerum
eventus
ideo
vaticiniis
adscribi
debet,
quia
illic
praedictus
fuerit.
Nec
sane
aliud
denuntiant
prophetae,
quam
quod
ipsis
quoque
tacentibus
futurum
erat.
Non
est
igitur
inde
petenda
rerum
causa.
Fateor
quidem
nihil
accidere
nisi
divinitus
ordinatum,
sed
nunc
tantum
de
scriptura
quaestio
est,
an
eius
praedictiones
et
vaticinia
hominibus
necessitatem
afferant,
quod
iam
falsum
esse
monstravi.
Nec
vero
Christi
consilium
est,
causam
exitii
Iudae
in
scripturam
transferre,
sed
tantum
offendiculi
materiam
tollere
voluit,
quod
infirmas
animas
concutere
poterat.
Tollendi
autem
ratio
est,
quia
iam
olim
spiritus
Dei
sic
fore
testatus
esset:
nam
fere
ad
res
novas
et
subitas
expavescimus.
Yalde
utilis
admonitio
et
quae
late
patet.
Unde
enim
fit
ut
hodie
maior
pars
hominum
scandalis
succumbat,
nisi
quia
scripturae
testimonia
non
occurrent,
quibus
probe
Deus
suos
munivit,
dum
mature
praedixit
quidquid
malorum
ac
perturbationum
visuri
erant?
13.
Haec
loquor
in
mundo.
Hic
ostendit
Christus,
non
ideo
se
tam
sedulo
patrem
orasse
pro
discipulis,
quasi
anxius
esset
de
futuro
eorum
statu,
sed
potius
ut
eorum
anxietati
remedium
afferret.
Scimus
quantopere
propendeant
animi
nostri
ad
externa
subsidia:
si
qua
se
offerunt,
mordicus
apprehendimus
nec
facile
patimur
ab
illis
divelli.
Patrem
ergo
coram
discipulis
precatur
Christus,
non
quia
ullis
verbis
opus
sit,
sed
ut
illis
dubitationem
eximat.
Loquor,
inquit,
in
mundo,
hoc
est
ipsis
audientibus,
ut
tranquilla
sint
eorum
corda.
Iam
enim
in
tuto
erat
eorum
salus,
quum
a
Christo
deposita
esset
in
manum
Dei.
Gaudium
suum
nominat,
quod
discipulos
oportebat
ab
ipso
concipere
:
aut
si
brevius
mavis,
cuius
ipse
autor
est,
causa
et
pignus.
Nam
in
nobis
nihil
nisi
terror
et
inquietudo:
in
Christo
autem
solo
pax
et
hilaritas.
14.
Ego
dedi
illis
sermonem
tuum,
et
mundus
eos
odio
habuit:
quia
non
sunt
ex
mundo,
sicuti
ego
non
sum
ex
mundo,
15.
Non
rogo
ut
tollas
eos
e
mundo,
sed
ut
serves
eos
a
malo.
16.
Ex
mundo
non
sunt,
quemadmodum
ego
non
sum
ex
mundo.
17.
Sancti-
|