|
32:383
383
PSALMUS
CXXXIX.
384
stulat
hic
adhuc
de
incomparabili
Dei
providentia
fieri
sermonem.
Repetit
ergo
quod
prius
dixerat,
neque
id
praeter
rationem:
quia
tam
praelara
arcanae
Dei
sapientiae
documenta,
quae
in
hominis
creatione
exhibet,
totaque
vitae
gubernatione,
vel
negligi
videmus,
vel
non
aestimari
suo
pretio.
Quod
quidam
raras
vertunt,
nihil
aliud
quam
sensum
obscurant.
Utitur
eodem
verbo
sacra
historia,
fateor,
quum
dicit
tempore
Eli
rara
fuisse
oracula,
1.
Sam.
3,
1.
Sed
quum
pretiosa
intelligat,
retinere
satius
est
quod
omni
ambiguitate
caret.
Sic
autem
appellat,
quia
non
subiaceant
hominum
iudicio.
Quo
sensu
mox
adiungit
summas
vel
collectiones
earum
fortes
esse
ac
validas,
nempe
quia
ad
obruendas
hominum
mentes
sufficiunt.
Haec
autem
exclamatio
admonet,
nisi
tam
insipidi
essent
homines,
vel
potius
stupidi,
perculsum
iri
arcanis
Dei
iudiciis,
ne
pro
more
audacter
illudant,
sed
trepide
et
suppliciter
se
sistant
ad
eius
tribunal.
Idem
et
proximo
versu
confirmat,
si
quis
numerare
tentet
arcana
Dei
cousilia,
eorum
immensitatem
superare
arenas
maris.
Unde
sequitur,
modulum
nostrum
millesimae
partis
non
esse
capacem.
Quod
sequitur
continuo
pos
k,
exsurrexi,
et
adhuc
tecum
sumf
quamvis
varie
distrahant
interpretes,
simpliciter
ita
accipere
non
dubito,
quoties
e
sommo
suo
expergiscitur
David,
novam
materiam
offerri
ac
suggeri
meditandae
huius
tam
incredibilis
sapientiae
Dei.
Ergo
quum
dicit
se
exsurgere,
non
debet
hoc
restringi
ad
diem
unum:
sed
quemadmodum
confessus
est
immensa
magnitudine
sapientiae
Dei
absorberi
sensus
suos:
ita
nunc
addit,
Dum
quotidie
expergefio,
mihi
novum
admiratianis
argumentum
nascitur.
Nunc
tenemus
genuinum
Davidis
sensum,
Deum
scilicet
ita
praeesse
generi
humano,
ut
eum
nihil
prorsus
lateat,
ne
profundae
quidem
cogitationes.
Et
quanquam
multi
bruta
socordia
se
proiiciant
in
omne
scelus,
ac
si
nunquam
venturi
essent
in
Dei
conspectum,
frustra
tamen
eos
sibi
cavernas
fodere:
quia
velint
nolint
trahentur
in
lucem.
Atque
hanc
doctrinam
eo
diligentius
expendere
convenit,
quia
dum
quisque
manus
et
pedes
suos
respicit,
sibique
placet
in
formae
elegantia,
vix
centesimus
quisque
fictoris
sui
memor
est.
Quod
si
qui
tamen
Deo
acceptam
referant
vitam
suam,
nemo
tamen
ad
hoc
praecipuum
caput
conscendit,
audire,
videre,
et
intelligere
omnia
qui
aures
finxit
et
oculos,
et
cor
intelligentia
praeditum
creavit.
19.
Si
occideris,
Deus,
impium
j
tunc
viri
sanguinum
declinate
a
me.
20.
Qui
loquuti
sunt
de
te
scelerate,
sumpserunt
mendaciter
adversarii
tui.
21.
Annon
osores
tuos,
Iehova,
odio
habebo,
et
cum
insurgentibus
contra
de
litigabo?
22.
Perfecto
odio
odi
ipsos,
fuerunt
mihi
in
hostes.
23.
Explora
me
Deus,
et
cognosce
cor
meum:
examina
me,
et
cognosce
|