25:383  383  REDITUS  AD  HISTORIAM.  384  bus  populi,  simulque  tribubus  Israel.  6.  Vivat  Buben,  et  non  moriatur,  et  sit  *)  parvus  numero.  7.  Hoc  etiam  Iudae,  et  dixit:  Audi  Iehova  vocem  Iehuda,  et  ad  populum  suum  duc  eum,  manus  eius  sufficiat  ei,  dum  auxilio  fueris  contra  hostes  eius.  1.  Haec  autem.  Hoc  velut  condimento  lenita  fuit  amaritudo  cantici,  dum  futurae  et  perpetuae  Dei  gratiae  testimonium  reliquit  Moses:  ac  si  inaestimabilem  thesaurum  in  manibus  populi  deponeret.  Sicuti  enim  Deus  redempto  populo,  et  lege  data,  foedus  renovabit,  cuius  testis  et  praeco  fuerat  Iacob  :  ita  Moses  veluti  secundus  fuit  pater,  qui  benedictiones  rursus  sanciret,  ne  unquam  obsolesceret  earum  memoria.  Porro  ut  suis  benedictionibus  fidem  conciliet,  antequam  ad  eas  veniat,  magnifice  de  sua  vocatione  praefatur.  Etsi  enim  benedictionis  nomen  tantundem  valet  ac  fausta  precatio  :  tenendum  tamen  est,  Mosen  hic  non  precari  vulgari  modo,  ojiasi  privatum  hominem,  ut  vota  concipere  solent  patres  pro  filiis:  sed  prophetico  spiritu  quae  a  Deo  speranda  erant  beneficia  in  medium  proferre.  Haec  igitur  ratio  est  cur  imperii  sui  dignitatem  ac  decus  splendidis  elogiis  extollat:  ut  certo  statuant  duodecim  tribus  Israel,  Deum  esse  benedictionum  autorem.  Eadem  ratione  virum  Dei  se  nominat,  ne  quae  dicturus  est  aliter  accipiat  populus  quam  si  profecta  essent  a  Deo,  cuius  indubius  est  minister.  Nec  pondere  caret  temporis  circumstantia,  ante  mortem,  vel  in  morte,  quae  prophetiae  vim  quoque  testamenti  adiungit.  2.  Et  dixit,  Iehova  e  Sinai  prodiit.  His  verbis  admonet,  foederis  quod  Deus  in  lege  sua  pepigerat,  confirmationem  se  afferre,  nec  quidquam  esse  separatum.  Haec  autem  connexio  ad  benedictionum  certitudinem  satis  superque  valebat,  modo  legi  suus  constaret  honor:  nihil  enim  ad  obsignandam  Dei  gratiam  aptius  erat  quam  maiestas  illa  quae  resplenduerat  in  promulgatione  legis.  Perperam  (meo  iudicio)  quidam  vertunt,  Deus  in  Sinai  venit:  quia  potius  intelligit  Moses,  Deum  inde  prodiisse,  ubi  conspectus  fuit  eius  fulgor  :  per  Seir  et  Pharan  idem  repetit,  ornatus  causa.  Et  quando  haec  tria  synonyma  sunt,  ideo  venire,  egredi,  et  oriri,  rem  quoque  unam  designant,  illam  scilicet  coelestis  gloriae  manifestationem  quae  in  sui  admirationem  rapere  debebat  omnium  mentes:  ac  si  diceret,  eadem  veneratione  excipiendas  esse  suas  benedictiones,  atque  illa  quam  legi  suae  Deus  acquisierat,  dum  in  monte  Sinai  conspicua  enituerat  eius  facies.  Hanc  figuram  imitatus  est  propheta  Habacuc  (3,  6),  licet  in  diversum  finem,  nempe  ut  secure  in  eius  potentiam  recumberet  populus,  quae  olim  visibili  splendore  patefacta  fuerat  patribus.  Per  decem  millia  sanctitatis,  non  fideles  1)  In  margine:  vel,  quamvis  sit.