|
47:382
restituit
eos
in
patris
manum,
ut
posthac
eius
auspiciis
ac
virtute
serventur.
Summa
igitur
est,
quum
discipulis
aufertur
carnis
Christi
conspectus,
nihil
eos
iacturae
facere,
quia
Deus
in
suam
tutelam
ipsos
recipit,
cuius
virtus
perpetua
est.
Modum
servandi
adscribit,
ut
sint
unum.
Nam
quos
servare
decrevit
coelestis
pater,
eos
in
sanctam
fidei
et
spiritus
unitatem
colligit.
Sed
quia
non
satis
est,
si
quovis
modo
inter
se
homines
conspirent,
additur
particula
sicuti
et
nos.
Tunc
igitur
demum
felix
erit
nostra
unitas,
si
Dei
patris
et
Christi
imaginem
referat,
quemadmodum
cera,
cui
impressus
est
annulus,
formam
ab
eo
accipit.
Caeterum,
quomodo
pater
et
Christus
unum
sint,
paulo
post
exponam.
12.
Dum
eram
cum
ipsis
in
mundo,
ego
servavi
eos
in
nomine
tuo.
Quos
dedisti
mihi
custodivi,
et
nemo
ex
illis
periit,
nisi
filius
perditionis,
ut
scriptura
impleretur.
13.
Nunc
autem
ad
te
venio,
et
haec
loquor
in
mundo,
ut
habeant
gaudium
meum
impletum
in
se
ipsis.
12.
Dum
eram
in
mundo.
Dicit
se
Christus
servasse
eos
patris
nomine,
quia
se
ministrum
duntaxat
statuit,
qui
nihil
nisi
Dei
virtute
gesserit
atque
auspiciis.
Significat
ergo
minime
esse
consentaneum
ut
nunc
pereant,
quasi
suo
discessu
exstincta
sit
.Dei
virtus
aut
emortua.
Sed
valde
hoc
absurdum
videtur,
quod
servandi
partes
Christus
Deo
resignat,
ac
si
confecto
vitae
cursu
desineret
suorum
esse
custos.
Solutio
in
promptu
est,
sermonem
hic
tantum
haberi
de
visibili
custodia,
quae
in
Christi
morte
finem
accepit.
Nam
sane
quamdiu
in
terra
versatus
est,
non
aliunde
virtutem
mutuari
necesse
habuit
qua
discipulos
servaret,
sed
totum
hoc
ad
personam
mediatoris
refertur,
qui
sub
forma
servi
ad
tempus
apparuit.
Iam
vero
discipulos
iubet,
ex
quo
destitui
externo
adminiculo
coeperint,
recta
in
coelum
sensus
suos
attollere.
Unde
colligimus,
Christum
hodie
non
minus
servare
fideles
quam
olim,
sed
diverso
modo,
quia
divina
in
eo
maiestas
palam
refulget.
Quos
dedisti
mihi.
Rursum
eodem
argumento
utitur,
minime
decere
ut
pater
unquam
abiiciat,
quos
filius
eius
mandato
usque
ad
finem
ministerii
sui
servavit:
ac
si
diceret:
Ego
quod
mihi
iniunctum
abs
te
erat,
fideliter
exsequutus
sum
ac
praestiti,
ne
quid
in
manu
mea
periret:
nunc
quando
tuum
depositum
recipis,
tuum
est
prospicere
ut
salvum
maneat.
Quod
Iudam
excipit,
non
caret
ratione.
Nam
etsi
non
erat
ex
electis
et
ex
germano
Dei
grege,
officii
tamen
dignitas
illam
speciem
praebebat.
Nec
sane
quisquam
aliter
de
eo
sensisset,
quamdiu
in
tam
eximio
ordine
stetit.
Est
igitur,
quod
ad
grammaticam
attinet,
impropria
exceptio:
verum
si
rem
expendimus,
Christum
ex
|