|
32:382
tesimam
partem
assequi
poterit?
Non
mirum
igitur
si
Deus
homines
in
lucem
editos
tam
exacte
cognoscat,
quos
in
matris
utero
numeris
omnibus
absolvit.
16.
(Informe
meum
viderunt
oculi
tui.)
Quia
e|x[3puov,
ubi
in
utero
concipitur,
non
statim
formam
induit,
dicit
hic
David
se
iam
tunc
cognitum
fuisse
Deo
quum
adhuc
informis
massa
esset,
quam
Graeci
TO
xoy]|xa
vocant.
Nam
TO
e[x(3puov
illis
foetus
vocatur
a
conceptione
usque
ad
partum.
Ratiocinatur
autem
a
maiori
ad
minus
David
:
si
antequam
coaluisset
in
certam
et
distinctam
formam,
Deo
cognitus
fuit,
multo
minus
posse
nunc
eius
notitiam
effugere.
Dicit
postea
in
libro
eius
omnia
esse
scripta^
nempe
totam
rationem
creationis
Deo
esse
probe
compertam.
Nam
quod
ad
nomen
libri,
similitudo
ab
hominibus
sumpta
est,
qui
libris
et
commentariis
ad
memoriam
iuvandam
utuntur.
Itaque
dicitur
Deus
habere
in
actis
suis
scripta
quaecunque
novit
:
quia
nullis
adminiculis
eius
memoria
indiget.
In
secundo
membro
non
consentiunt
interpretes,
Quidam
enim
tyffi
legunt
nominandi
casu,
quum
dies
formati
sunt:
et
hunc
eliciunt
sensum,
omnia
ossa
mea
scripta
erant
in
libro
tuo,
Deus,
ab
exordio
mundi,
quum
primos
dies
creares:
et
tamen
nullum
re
ipsa
exstabat.
Sed
diversa
interpretatio
magis
est
probabilis,
nempe
temporis
successu
formari
singulas
humani
corporis
partes.
Neque
enim
simulac
coalescit
semen,
apparet
disposita
aliqua
species,
vel
membrorum
proportio:
sed
progressu
temporis
digeritur,
et
aptatur
massa
illa
in
suam
figuram.
In
altero
etiam
dissentiunt
interpretes.
Nam
quum
in
particula
$$?,
saepe
contingat
mutari
literas
i
et
${>
quidam
ac
si
esset
)*p
per
)
,
nempe
relativum
pronomen,
sic
exponunt:
Quanquam
paulatim
aptatum
fuerit
corpus,
tamen
semper
unum
et
idem
fuisse
in
libro
Dei,
qui
spatio
non
indiget
ad
opus
suum
absolvendum.
Verum
ut
nihil
mutetur,
negatio
non
male
quadrat,
nempe
quum
diebus
sive
paulatim
creata
sunt
membra,
nullum
ex
ipsis
exstitisse:
quia
scilicet
nulla
erat
concinnitas,
vel
distinctio,
sed
informis
globulus.
Ita
commendatio
erit
providentiae
Dei,
eo
quod
confusam
illam
putredinem
in
pulcerrimam
figuram
tractu
temporis
digerat.
17.
Et
mihi
quam
pretiosae
sunt
cogitationes
tuae,
Deus,
quam
fortes
summae
earum/
18.
Si
numerem
eas,
prae
arena
multiplicabuntur
:
expergefactus
sum,
et
adhuc
sum
tecum.
17.
(Et
mihi
quam
pretiosae.)
Hic
quoque
n)H
cogitationem
potius,
quam
socium
vel
amicum
significat,
sicuti
multi
post
chaldaeum
interpretem
verterunt:
ac
si
iam
descenderet
propheta
ad
discernendos
a
reprobis
fideles.
Contextus
enim
po-
|