|
49:381
381
CAPUT
V.
382
verba
referunt
ad
tale
genus
castigationis,
quemadmodum
exponi
solet
alter
locus
de
Alexandro
et
Hymenaeo,
ad
Timotheum.
Tradere
ergo
Satanae,
nihil
aliud
esse
sentiunt
quam
gravem
aliquam
corporis
poenam
infligere.
Sed
ego
dum
totum
contextum
propius
intueor,
et
simul
confero
quae
in
posteriore
epistola
habentur:
omissa
illa
interpretatione,
tanquam
coacta
et
a
sensu
Pauli
aliena,
de
excommunicatione
simpliciter
accipio.
Est
enim
apta
loquutio
tradere
Satanae
pro
excommunicare:
quia
sicut
in
ecclesia
regnat
Christus,
ita
Satan
extra
ecclesiam
:
quemadmodum
etiam
annotavit
Augustinus,
sermone
De
verbis
apostoli
68,
ubi
locum
hunc
exponit.
Quia
ergo
hac
lege
in
ecclesiae
communionem
recipimur,
et
in
ea
manemus,
ut
sub
fide
simus
tutelaque
Christi:
dico
eum,
qui
eiicitur
extra
ecclesiam,
quodammodo
Satanae
tradi
in
potestatem,
quia
extraneus
fit
et
alienatur
a
Christi
regno.
Particula
quae
sequitur,
in
exitium
carn
i
s
,
ad
mitigationem
posita
est.
Significat
enim
Paulus,
non
ita
Satanae
permitti
qui
corrigitur,
ut
prorsus
intereat,
vel
ut
diabolo
in
perpetuam
servitutem
dedatur,
sed
esse
damnationem
temporariam:
neque
id
modo,
sed
quae
futura
sit
salutaris.
Quia
enim
spiritus
tam
salus
quam
damnatio
aeterna
est,
damnationem
carnis
pro
temporali
accepit.
Quasi
diceret:
Hic
eum
ad
tempus
damnabimus
in
mundo,
ut
in
regno
suo
eum
Dominus
servet.
Ita
solvitur
obiectio,
qua
nonnulli
refellere
hanc
expositionem
nituntur
:
nam
quum
feratur
in
animam
potius
quam
in
externum
hominem
sententia
excommunicationis,
rogant
qui
conveniat
eam
vocari
carnis
exitium.
Ego
autem
(sicuti
iam
attigi)
respondeo,
hac
tantum
ratione
carnis
exitium
opponi
saluti
spiritus,
quia
illud
temporale
sit,
haec
aeterna.
Quo
sensu
dies
carnis
Christi
vocat
apostolus
ad
Hebraeos
5,
7
curriculum
mortalis
vitae.
Ecclesia
autem,
severe
eos
qui
peccarunt
castigando,
in
hoc
mundo
non
parcit,
ut
Deus
parcat.
De
excommunicationis
ritu,
causis,
necessitate,
finibus,
moderatione
si
quis
habere
plura
volet,
petat
ex
Institutione
nostra.
6.
Non
est
bona
gloriatio
vestra.
An
nescitis
quod
exiguum
fermentum
totam
massam
fermentat?
Expurgate
ergo
vetus
fermentum,
ut
sitis
nova
conspersio,
sicut
estis
azymi:
nam
pascha
nostrum
pro
nobis
immolatum
est,
Christus.
8.
Proinde
epulemur
non
in
fermento
veteri,
neque
in
fermento
malitiae
et
pravitatis,
sed
in
azymis
sinceritatis
et
veritatis.
6.
Non
est
bona.
Gloriationem
eorum
non
ideo
tantum
damnat
quod
se
ipsos
contra
quam
homini
fas
est
efferebant:
sed
quia
sibi
in
vitiis
placebant.
Prius
homines
exinanivit
omni
gloria
:
quia
enim
nihil
est
illis
proprium,
quantumvis
excellant,
omnia
uni
Deo
debere
ostendit.
Hic
vero
non
disputat,
fraudari
Deum
|