|
47:381
381
CAPUT
XVII.
382
eiectionis
causam,
a
fide
incipiant
oportet.
Diserte
autem
pronuntiat
Christus,
patris
fuisse
qui
sibi
dantur.
Certum
autem
est
ideo
dari,
ut
credant,
et
fidem
ex
hac
donatione
fluere.
Si
fidei
origo
est
donatio
ista,
et
eam
ordine
ac
tempore
praecedit
electio:
quid
aliud
restat
nisi
ut
fateamur
gratis
eligi,
quos
Deus
e
mundo
vult
servatos?
Iam
quum
Christus
pro
solis
electis
oret,
necessaria
est
nobis
electionis
fides,
si
salutem
nostram
patri
velimus
ab
ipso
commendari.
Gravem
ergo
fidelibus
iniuriam
faciunt,
qui
electionis
notitiam
delere
conantur
ex
eorum
animis,
quod
eos
Christi
suffragio
privant.
Refellitur
praeterea
his
verbis
perversus
eorum
stupor,
qui
electionis
praetextu
sese
ignaviae
dedunt,
quum
potius
acuere
in
nobis
precandi
studium
debeat,
quemadmodum
docet
Christus
suo
exemplo.
10.
Et
mea
omnia
tua
sunt.
Huc
pertinet
prius
membrum,
quod
certo
exaudiendus
sit
a
patre.
Non
alios,
inquit,
tibi
commendo,
nisi
quos
pro
tuis
agnoscis,
quia
nihil
habeo
abs
te
separatum:
repulsam
igitur
non
patiar.
Secundo
membro
ostendit
iustam
sibi
esse
causam,
cur
electos
curae
habeat:
quia
sui
sint,
ex
quo
sunt
patris.
Omnia
haec
ad
fidei
nostrae
confirmationem
dicta
sunt.
Salus
non
alibi
quam
in
Christo
nobis
est
quaerenda.
Christo
non
erimus
contenti,
nisi
sciamus
nos
in
illo
Deum
possidere.
Tenenda
est
igitur
unitas
ista
patris
cum
filio,
quae
facit
ut
nihil
inter
se
divisum
habeant.
Secundo
membro
cohaeret
quod
subiicit,
se
glorificatum
esse
in
discipulis.
Sequitur
enim
aequum
esse
ut
vicissim
eorum
salutem
promoveat:
atque
hoc
confirmandae
fidei
nostrae
optimum
est
symbolum,
quod
salutem
nostram
nunquam
negliget
Christus,
si
in
nobis
glorificatus
fuerit.
11.
Nunc
non
sum
in
mundo.
Alteram
causam
adducit
cur
tam
sedulo
pro
discipulis
oret,
quia
scilicet
mox
destituendi
sint
corporali
eius
praesentia,
sub
qua
hactenus
quieverant.
Quamdiu
cum
ipsis
versatus
erat,
non
secus
ac
gallina
fovebat
eos
sub
alis
suis:
nunc
discedens
petit
a
patre
ut
eos
praesidio
suo
tegat,
idque
facit
eorum
respectu.
Nam
eorum
trepidationi
remedium
affert,
ut
recumbant
in
Deum
ipsum,
cui
nunc
eos
quasi
de
manu
in
manum
tradit.
Hinc
autem
non
parva
nobis
consolatio,
quum
audimus
filium
Dei
eo
magis
de
suorum
salute
sollicitum
esse,
dum
eos
relinquit
secundum
corpus.
Nam
inde
colligendum
est,
nos
hodie
quoque
dum
in
mundo
laboramus
ab
eo
respici,
ut
ex
coelesti
sua
gloria
nostris
aerumnis
succurrat.
Pater
sancte.
In
eum
finem
tendit
tota
precatio,
ne
animis
concidant
discipuli,
quasi
deterior
sit
sua
conditio
propter
corporalem
magistri
absentiam.
Nam
quum
illis
Christus
ad
tempus
datus
esset
custos
a
patre,
nunc
quasi
provincia
sua
defunctus
|