|
47:380
testatus
est
Ioannes,
quatenus
Christus
aeternus
erat
Dei
sermo,
unum
fuisse
semper
cum
patre
Deum.
Sensus
est
igitur,
Christum
fidelem
fuisse
Dei
testem
apud
discipulos,
ut
eorum
fides
nonnisi
in
una
Dei
veritate
fundata
esset,
quum
pater
ipse
in
filio
loquutus
fuerit.
Caeterum
inde
receptio
de
qua
loquitur,
quia
efficaciter
per
spiritum
manifestavit
illis
patris
nomen.
Et
cognoverunt
vere.
Idem
quod
prius
attigerat
aliis
verbis
repetit.
Nam
Christum
exiisse
a
patre
et
fuisse
missum
tantundem
valet
atque
illud
quod
praecessit,
a
patre
esse
quaecunque
habet.
Summa
est,
fidem
recta
debere
Christum
intueri:
sed
ita
ut
nihil
terrenum
vel
contemptibile
de
ipso
sapiat,
sed
sursum
feratur
ad
divinam
eius
potentiam,
ut
certo
statuat
Deum
et
quidquid
Dei
est
perfecte
in
ipso
se
habere.
Notandum
etiam
quod
in
priore
membro
cognoscendi
verbo
utitur:
deinde
credendi
verbum
usurpat.
Nam
ita
admonet
nihil
rite
de
Deo
posse
cognosci
nisi
per
fidem,
sed
in
ipsa
fide
tantum
subesse
certitudinis,
ut
merito
scientia
vocetur.
9.
Ego
pro
ipsis
rogo.
Hactenus
retulit
Christus,
quod
gratiam
conciliare
poterat
discipulis
apud
patrem:
nunc
precationem
ipsam
format,
in
qua
ostendit
nihil
se
petere
nisi
patris
voluntati
consentaneum,
quia
patri
commendet
duntaxat
quos
ipse
ultro
amat.
Aperte
enim
se
pro
mundo
orare
negat,
quia
sollicitus
non
sit
nisi
de
proprio
grege,
quem
ex
manu
patris
accepit.
Posset
tamen
videri
hoc
absurdum:
neque
enim
melior
precandi
regula
inveniri
potest,
quam
si
Christum
ducem
et
magistrum
sequamur.
Atqui
iubemur
pro
omnibus
orare:
deinde
Christus
ipse
indifferenter
postea
pro
omnibus
oravit,
Pater,
ignosce
illis,
quia
nesciunt
quid
faciunt.
Respondeo,
preces,
quas
pro
omnibus
concipimus,
restringi
tamen
ad
Dei
electos.
Hunc
et
illum
et
singulos
optare
debemus
salvos
esse,
atque
ita
complecti
totum
humanum
genus,
quia
nondum
distinguere
licet
electos
a
reprobis:
interea
tamen
adventum
regni
Dei
optando
simul
precamur,
ut
hostes
suos
perdat.
Hoc
tantum
interest,
quod
pro
omnium
salute
oramus,
quos
cognoscimus
ad
imaginem
Dei
esse
creatos,
et
quibus
nobiscum
eadem
est
natura:
eorum
interitum
Dei
iudicio
permittimus,
quos
ipse
reprobos
esse
novit.
Precationis
autem,
quae
hic
refertur,
alia
fuit
quaedam
specialis
ratio,
quae
in
exemplum
trahi
non
debet.
Neque
enim
ex
nudo
tantum
fidei
et
caritatis
sensu
Christus
orat,
sed
adyta
coelorum
ingressus
ante
oculos
habet
arcana
patris
iudicia,
quae
nos
latent
quamdiu
per
fidem
ambulamus.
Porro
ex
his
verbis
colligimus
Deum,
quos
visum
est,
sibi
ex
mundo
deligere
vitae
haeredes
futuros,
ac
discrimen
hoc
non
haberi
ex
hominum
merito,
sed
ex
mero
illius
beneplacito
pendere.
Nam
qui
in
hominibus
statuunt
|