[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:380  testatus  est  Ioannes,  quatenus  Christus  aeternus  erat  Dei  sermo,  unum  fuisse  semper  cum  patre  Deum.  Sensus  est  igitur,  Christum  fidelem  fuisse  Dei  testem  apud  discipulos,  ut  eorum  fides  nonnisi  in  una  Dei  veritate  fundata  esset,  quum  pater  ipse  in  filio  loquutus  fuerit.  Caeterum  inde  receptio  de  qua  loquitur,  quia  efficaciter  per  spiritum  manifestavit  illis  patris  nomen.  Et  cognoverunt  vere.  Idem  quod  prius  attigerat  aliis  verbis  repetit.  Nam  Christum  exiisse  a  patre  et  fuisse  missum  tantundem  valet  atque  illud  quod  praecessit,  a  patre  esse  quaecunque  habet.  Summa  est,  fidem  recta  debere  Christum  intueri:  sed  ita  ut  nihil  terrenum  vel  contemptibile  de  ipso  sapiat,  sed  sursum  feratur  ad  divinam  eius  potentiam,  ut  certo  statuat  Deum  et  quidquid  Dei  est  perfecte  in  ipso  se  habere.  Notandum  etiam  quod  in  priore  membro  cognoscendi  verbo  utitur:  deinde  credendi  verbum  usurpat.  Nam  ita  admonet  nihil  rite  de  Deo  posse  cognosci  nisi  per  fidem,  sed  in  ipsa  fide  tantum  subesse  certitudinis,  ut  merito  scientia  vocetur.  9.  Ego  pro  ipsis  rogo.  Hactenus  retulit  Christus,  quod  gratiam  conciliare  poterat  discipulis  apud  patrem:  nunc  precationem  ipsam  format,  in  qua  ostendit  nihil  se  petere  nisi  patris  voluntati  consentaneum,  quia  patri  commendet  duntaxat  quos  ipse  ultro  amat.  Aperte  enim  se  pro  mundo  orare  negat,  quia  sollicitus  non  sit  nisi  de  proprio  grege,  quem  ex  manu  patris  accepit.  Posset  tamen  videri  hoc  absurdum:  neque  enim  melior  precandi  regula  inveniri  potest,  quam  si  Christum  ducem  et  magistrum  sequamur.  Atqui  iubemur  pro  omnibus  orare:  deinde  Christus  ipse  indifferenter  postea  pro  omnibus  oravit,  Pater,  ignosce  illis,  quia  nesciunt  quid  faciunt.  Respondeo,  preces,  quas  pro  omnibus  concipimus,  restringi  tamen  ad  Dei  electos.  Hunc  et  illum  et  singulos  optare  debemus  salvos  esse,  atque  ita  complecti  totum  humanum  genus,  quia  nondum  distinguere  licet  electos  a  reprobis:  interea  tamen  adventum  regni  Dei  optando  simul  precamur,  ut  hostes  suos  perdat.  Hoc  tantum  interest,  quod  pro  omnium  salute  oramus,  quos  cognoscimus  ad  imaginem  Dei  esse  creatos,  et  quibus  nobiscum  eadem  est  natura:  eorum  interitum  Dei  iudicio  permittimus,  quos  ipse  reprobos  esse  novit.  Precationis  autem,  quae  hic  refertur,  alia  fuit  quaedam  specialis  ratio,  quae  in  exemplum  trahi  non  debet.  Neque  enim  ex  nudo  tantum  fidei  et  caritatis  sensu  Christus  orat,  sed  adyta  coelorum  ingressus  ante  oculos  habet  arcana  patris  iudicia,  quae  nos  latent  quamdiu  per  fidem  ambulamus.  Porro  ex  his  verbis  colligimus  Deum,  quos  visum  est,  sibi  ex  mundo  deligere  vitae  haeredes  futuros,  ac  discrimen  hoc  non  haberi  ex  hominum  merito,  sed  ex  mero  illius  beneplacito  pendere.  Nam  qui  in  hominibus  statuunt  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci