32:380  saltem  luce  exstincta  venient  tenebrae,  quae  me  ad  tempus  occultent,  ut  tantisper  respirare  liceat.  Sed  hoc  quoque  vanum  fore  dicit:  quia  non  minus  acute  cernat  Deus  in  densissimis  tenebris,  quam  in  meridie.  Qui  haec  duo  membra  separant,  Tenebrae  operient  me,  et  Nox  lux  pro  me  erit  (quasi  diceret  tenebras  in  lucem  conversum  iri,  ut  ipse  nihil  videns  Dei  tamen  oculis  appareat)  meo  iudicio  falluntur:  quia  potius  verba  ex  suo  sensu  contexens  David  intelligit,  modo  tegumentum  aliquod  inveniat,  sibi  fore  aliquid  licentiae:  quemadmodum  furibus  et  sylvestribus  feris  nox  pro  die  est,  quod  tunc  liberius  vagentur.  Si  ergo  promisero  mihi  aliquas  iuducias,  inquit,  inter  tenebras  noctis,  frustrabitur  me  opinio:  quia  tenebrae  lucem  tuam  non  obtenebrant.  Et  ex  particula  QX  colligimus  membra  sic  debere  aptari.  Si  cui  autem  supervacuus  videtur  hic  sermo,  nullum  coram  Deo  discrimen  esse  inter  lucem  et  tenebras,  experientia  satis  coarguit,  aegerrime  summaque  difficultate  adduci  homines  ut  nudi  et  aperti  in  Dei  conspectum  prodeant.  Deum  quidem  omnia  cognoscere  fatemur  omnes:  sed  quod  nemo  in  controversiam  vocat,  quisque  apud  se  tacite  pro  nihilo  ducit:  dum  tam  secure  Deo  illudimus,  nec  ulla  eius  reverentia  nos  coercet,  ut  saltem  locum  hominis  mortalis  apud  nos  obtineat.  Pudore  enim  retinemur,  ne  quis  hominum  conscius  sit  ac  testis  nostrae  turpitudinis:  Dei  vero  iudicium  non  secus  contemnimus,  ac  si  interposito  velo  scelera  nostra  abscondita  essent  eius  oculis.  Haec  nostra  stupiditas  nisi  acerrime  stimuletur,  lucem  nobis  in  densas  tenebras  subinde  convertet.  Quare  non  abs  re  David  ad  discutiendos  vanitatis  nostrae  fumos  tam  prolixe  insistit.  Tantum  superest,  dum  nobis  obrepit  nimia  securitas,  ut  quisque  his  stimulis  se  pungat  et  excitet.  13.  Quia  tu  possedisti  renes  meos,  operuisti  me  in  utero  matris  meae.  14.  Celebrabo  te,  eo  quod  terribiliter  mirificatus  sum:*)  mirabilia  opera  tua,  et  anima  mea  cognoscet  valde.  15.  Non  est  abscondita  fortitudo  mea  abs  te,**)  quam  fecisti  in  occulto:  contextus  fui  in  infimis  partibus  terrae.  16.  Informe  meum  viderunt  oculi  tui,  in  libro  tuo  omnia  scribentur,  diebus  formata  sunt,  et  non  unum  ex  13.  (Quia  tu  possedisti  renes  meos.)  Quanquam  videtur  continuare  eandem  doctrinam,  paulo  tamen  longius  procedit,  non  mirum  esse  scilicet  si  ita  in  occultissimas  quasque  hominum  cogitationes  dis-  *)  Terriblement  i'ay  este  mirifie,  en  marge:  ou  fait  de  merveilleuse  maniere.  **)  Ma  force  ne  t'a  point  este  cachee,  en  marge:  ou  mon  os  n'est  point  cache  de  toy.  ***)  N'y  en  avoit  pas  un  d'iceux,  en  marge:  a  luy  d'iceux  c'estoit  un.