|
5:38
tam
supra
se
esse,
quam
pro
se
sciunt:
cuius
curam
excubare
pro
salute
singulorum
[pag.
26J
atque
universorum
quotidie
experiuntur:
quo
procedente,
non
tanquam
malum
aliquod
aut
noxium
animal
e
cubili
prosiliret
diffugiunt,
sed
tanquam
ad
clarum
ac
beneficum
sidus
certatim
advolant,
obiicere
se
pro
illo
mucronibus
insidiantium
paratissimi,
et
substernere
corpora
sua,
si
per
stragem
Uli
humanam
iter
ad
salutem
struendum
sit.
Somnum
eius
nocturnis
excubiis
muniunt:
latera
obiecti
circumfusique
defendunt:
incurrentibus
periculis
se
opponunt.
Non
hic
est
sine
ratione
populis
urbibusque
consensus,
sic
protegendi
amandique
reges,
et
se
suaque
iactandi
quocunque
desideraverit
imperantis
salus.
Nec
haec
vilitas
est
aut
dementia
pro
uno
capite
tot
millia
excipere
ferrum,
ac
multis
mortibus
unam
animam
redimere
nonnunquam
senis
et
invalidi.
Quemadmodum
totum
corpus
animo
deservit,
et
quum
hoc
tanto
maius,
tantoque
speciosius
sit,
ille
w
occulto
maneat
tenuis,
et
in
qua
sede
latitet
incertus:
tamen
manus,
pedes,
oculi
negotium
Uli
gerunt.
Illum
haec
cutis
munit.
Illius
iussu
iacemus,
aut
inquieti
discurrimus.
Quum
ille
imperavit,
sive
avarus
dominus
est,
mare
lucri
caussa
scrutamur:
sive
ambitiosus,
iamdudum
dexteram
flammis
obiecimus,
aut
voluntarie
subsiluimus.
Sic
haec
immensa
multitudo
unius
animae
circumdata,
illius
spiritu
regitur,
illius
ratione
flectitur,
pressura
se
ac
fractura
viribus
suis,
nisi
consilio
sustineretur.
Divisio
est
operis,
nondum
mihi
satis
intellecta.
Malo
enim
hominem
ingenuae
veritatis
profiteri,
quam
frivolis
argutiis
lectorem
eludere.
Nam
nec
eo
quo
proponit
ordine,
argumentum
prosequitur.
Neque
in
aperto
est,
quid
sibi
velit
nomen
manumissionis
in
prima
parte.
Cuius
rei
culpa
non
tam
nobis
forte,
quam
autori
ipsi
fuerit
adscribenda.
Fuit
enim
peculiare
Senecae
vitium,
confusaneas
rerum
sylvas
congerere
magis,
quam
digerere.
In
hoc
etiam
opere
deterius,
quod
dispositionem
quam
promittit,
minime
praestat.
Hoc
tamen,
qualecunque
est,
maioribus
virtutibus
pensatur.
Vitia
virtutes
[pag.
27]
imitantia]
Imitatio
est
Ciceronis,
cuius
verba
sunt
in
partitionibus:
Cavendum
est
autem
diligenter
ne
fallant
ea
nos
vitia,
quae
virtutem
videntur
imitari.
Nam
et
prudentiam
malitia,
et
temperantiam
immanitas
in
voluptatibus
aspernandis,
et
magnitudinem
animi
superbia
in
animis
tollendis,
et
despicientia
in
contemnendis
honoribus,
et
liberalitatem
effusio,
et
fortitudinem
audacia
imitatur,
et
patientiam
duritia
immanis,
et
iustitiam
acerbitas,
et
religionem
superstitio,
et
lenitatem
mollitia
animi,
et
verecundiam
timiditas
ete.
Hisdem
fere
verbis
Gregorius:
Saepe
se
vitia
ingerunt,
et
se
virtutes
esse
mentiuntur:
ut
tenacia
parsimonia,
effusio
largitas,
crudelitas
zelus
iustitiae,
remissio
pietas
videri
velit.
Iuvenalis
Satyra
XIV.
:
3*
|