[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


23:38  omne  genus  arboribus  eximie  fuisse  cumulatum,  ut  plena  illic  et  vere  beata  rerum  omnium  ubertas  foret.  Quod  data  opera  a  Domino  factum  est,  quo  minus  excusationis  haberet  hominis  cupiditas,  si  tam  praeclara  fructuum  copia,  dulcedine,  varietate  non  contenta,  quemadmodum  contigit,  contra  Dei  mandatum  se  proiiceret.  Consulto  etiam  refert  Spiritus  sanctus  per  Mosen,  quanta  fuerit  Adae  felicitas:  quo  clarius  appareat  foeda  eius  intemperies,  cui  sufficere  talis  affluentia  non  potuit  quin  ad  fructum  vetitum  prorumperet.  Et  certe  pudenda  fuit  ingratitudo,  quod  in  tam  felici  et  optabili  statu  quiescere  non  potuit:  libido  vero  plusquam  belluina,  cui  saturandae  par  esse  non  potuit  tanta  largitas.  Nullus  terrae  angulus  tunc  sterilis,  imo  nullus  non  summopere  dives  ac  foecundus  erat:  sed  quae  alibi  mediocris  erat  Dei  benedictio,  in  hunc  locum  mirabiliter  se  effuderat.  Neque  in  cibum  modo  suppetebat  abundantia,  sed  addita  simul  erat  suavitas  ad  gustum  palati,  et  pascendis  oculis  pulchritudo.  Ex  tam  benigna  igitur  indulgentia  plus  satis  patet  quam  inexplebilis  fuerit  hominis  cupiditas.  Et  arborem  vitae.  Incertum  est,  duone  tantum  individua,  an  duas  arborum  species  designet.  Utraque  opinio  probabilis  est:  res  vero  minime  digna  pro  qua  contentio  sumatur:  quandoquidem  vel  parum  vel  nihil  nostra  interest  utrumvis  asseratur.  Plus  in  epithetis  est  momenti,  quae  ab  effectu  utrique  arbori  fuerunt  imposita:  neque  id  hominum,  sed  Dei  placito.  Arbori  autem  vitae  nomen  indidit,  non  quod  vitam  homini  conferret,  qua  iam  ante  praeditus  erat:  sed  ut  symbolum  ac  memoriale  esset  vitae  divinitus  acceptae.  Scimus  minime  esse  insolens,  ut  virtutem  suam  Deus  externis  symbolis  testatam  nobis  reddat.  Non  transfert  quidem  in  signa  externa  suam  virtutem:  sed  nobis  per  ea  manum  porrigit:  quia,  nisi  adiuti,  conscendere  ad  eum  non  possumus.  Voluit  igitur  hominem,  quoties  fructum  arboris  illius  gustaret,  in  memoriam  revocare  unde  vitam  haberet:  ut  se  agnosceret  non  propria  virtute,  sed  Dei  unius  beneficio  vivere:  neque  esse  intrinsecum  bonum  (ut  vulgo  loquuntur)  sed  a  Deo  provenire.  Denique  in  arbore  illa  exstabat  visibile  huius  sententiae  testimonium,  quod  in  Deo  sumus,  et  vivimus,  et  movemur.  Quod  si  Adam  integer  adhuc  et  rectae  naturae  monitoriis  signis  opus  habuit,  quae  eum  in  divinae  gratiae  notitiam  deducerent,  quanto  maior  hodie  signorum  necessitas  in  tanta  ingenii  nostri  imbecillitate,  ex  quo  a  vera  luce  excidimus?  Caeterum  non  displicet  quod  a  nonnullis  patribus,  ut  Augustino  et  Eucherio,  traditum  est,  fuisse  arborem  vitae  Christi  figuram,  quatenus  sermo  est  aeternus  Dei:  imo  non  aliter  quam  eum  figurando  vitae  symbolum  esse  potuit.  Tenendum  est  enim  quod  habetur  primo  Ioannis  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci