|
23:38
omne
genus
arboribus
eximie
fuisse
cumulatum,
ut
plena
illic
et
vere
beata
rerum
omnium
ubertas
foret.
Quod
data
opera
a
Domino
factum
est,
quo
minus
excusationis
haberet
hominis
cupiditas,
si
tam
praeclara
fructuum
copia,
dulcedine,
varietate
non
contenta,
quemadmodum
contigit,
contra
Dei
mandatum
se
proiiceret.
Consulto
etiam
refert
Spiritus
sanctus
per
Mosen,
quanta
fuerit
Adae
felicitas:
quo
clarius
appareat
foeda
eius
intemperies,
cui
sufficere
talis
affluentia
non
potuit
quin
ad
fructum
vetitum
prorumperet.
Et
certe
pudenda
fuit
ingratitudo,
quod
in
tam
felici
et
optabili
statu
quiescere
non
potuit:
libido
vero
plusquam
belluina,
cui
saturandae
par
esse
non
potuit
tanta
largitas.
Nullus
terrae
angulus
tunc
sterilis,
imo
nullus
non
summopere
dives
ac
foecundus
erat:
sed
quae
alibi
mediocris
erat
Dei
benedictio,
in
hunc
locum
mirabiliter
se
effuderat.
Neque
in
cibum
modo
suppetebat
abundantia,
sed
addita
simul
erat
suavitas
ad
gustum
palati,
et
pascendis
oculis
pulchritudo.
Ex
tam
benigna
igitur
indulgentia
plus
satis
patet
quam
inexplebilis
fuerit
hominis
cupiditas.
Et
arborem
vitae.
Incertum
est,
duone
tantum
individua,
an
duas
arborum
species
designet.
Utraque
opinio
probabilis
est:
res
vero
minime
digna
pro
qua
contentio
sumatur:
quandoquidem
vel
parum
vel
nihil
nostra
interest
utrumvis
asseratur.
Plus
in
epithetis
est
momenti,
quae
ab
effectu
utrique
arbori
fuerunt
imposita:
neque
id
hominum,
sed
Dei
placito.
Arbori
autem
vitae
nomen
indidit,
non
quod
vitam
homini
conferret,
qua
iam
ante
praeditus
erat:
sed
ut
symbolum
ac
memoriale
esset
vitae
divinitus
acceptae.
Scimus
minime
esse
insolens,
ut
virtutem
suam
Deus
externis
symbolis
testatam
nobis
reddat.
Non
transfert
quidem
in
signa
externa
suam
virtutem:
sed
nobis
per
ea
manum
porrigit:
quia,
nisi
adiuti,
conscendere
ad
eum
non
possumus.
Voluit
igitur
hominem,
quoties
fructum
arboris
illius
gustaret,
in
memoriam
revocare
unde
vitam
haberet:
ut
se
agnosceret
non
propria
virtute,
sed
Dei
unius
beneficio
vivere:
neque
esse
intrinsecum
bonum
(ut
vulgo
loquuntur)
sed
a
Deo
provenire.
Denique
in
arbore
illa
exstabat
visibile
huius
sententiae
testimonium,
quod
in
Deo
sumus,
et
vivimus,
et
movemur.
Quod
si
Adam
integer
adhuc
et
rectae
naturae
monitoriis
signis
opus
habuit,
quae
eum
in
divinae
gratiae
notitiam
deducerent,
quanto
maior
hodie
signorum
necessitas
in
tanta
ingenii
nostri
imbecillitate,
ex
quo
a
vera
luce
excidimus?
Caeterum
non
displicet
quod
a
nonnullis
patribus,
ut
Augustino
et
Eucherio,
traditum
est,
fuisse
arborem
vitae
Christi
figuram,
quatenus
sermo
est
aeternus
Dei:
imo
non
aliter
quam
eum
figurando
vitae
symbolum
esse
potuit.
Tenendum
est
enim
quod
habetur
primo
Ioannis
|