32:379  379  PSALMUS  CXXXIX.  380  enim  ubi  Dei  fit  mentio,  multi  ex  suo  ingenio  iudicium  ferunt:  haec  temeritas  merito  coarguenda  fuit.  Non  plus  Deo  cognoscere  vulgo  permittunt,  quam  ipsi  capiant.  David  autem  scientiam  Dei  fatetur  sibi  esse  incomprehensibilem,  quasi  diceret  nullis  se  verbis  posse  assequi  hoc  ipsum  de  quo  disserit,  Deo  scilicet  nihil  esse  absconditum:  quia  huius  scientiae  nullus  sit  modus,  vel  finis.  Itaque  nihil  sibi  esse  residuum,  nisi  ut  suae  imbecillitatis  conscius,  tantam  altitudinem  reverenter  suspiciat.  7.  Quo  proficiscar  a  spiritu  tuo?  et  quo  a  facie  tua  fugiam?  8.  Si  adscendero  in  coelos,  illic  tu  es:  si  iacuero  in  sepulcro,  ecce  tu.  9.  Sumam  alas  aurorae  ut  habitem  in  extremis  maris:  10.  Etiam  illuc  manus  tua  deducet  me,  et  tenebit  me  dextera  tua.  ll.  Si  dixero.  Saltem  tenebrae  operient  me:  et  nox  lux  pro  me  erit:  12.  Etiam  tenebrae  non  obtenebrabunt  abs  te,  et  nox  quasi  dies  illuminabitur,  et  tenebrae  sicut  lux.  7.  (Quo  proficiscar.)  Prosequitur,  meo  iudicio,  David  idem  argumentum,  nihil  proficere  suis  subterfugiis  homines  dum  conantur  effugere  Dei  oculos.  Spiritus  non  simpliciter  pro  virtute  hic  ponitur,  ut  plerumque  in  scripturis:  sed  pro  mente  et  intelligentia.  Nam  quia  in  homine  sedes  intelligentiae  est  spiritus,  hoc  ad  Deum  transfert,  quod  ex  secunda  parte  clarius  patet,  ubi  facies  pro  notitia  vel  conspectu  ponitur.  Summa  est,  non  posse  Davidem  locum  mutare  quin  Deus  animadvertat:  imo  fugientem  persequatur  suis  oculis.  Itaque  ad  probandam  essentiae  Dei  immensitatem  male  detortus  fuit  hic  locus,  quia  etsi  minime  dubium  est  quin  Dei  maiestas  coelum  et  terram  impleat,  aliud  tamen  voluit  David:  quemcunque  angulum  latebris  captaverit,  se  manifestum  fore  Deo,  cuius  oculi  coelum  et  inferos  penetrent.  Quamvis  ergo  supra  coelos  evolet,  aut  in  ultimis  abyssis  lateat,  dicit  sursum  et  deorsum  omnia  esse  Deo  conspicua.  In  alis  aurorae  vel  luciferi  pulcra  est  translatio,  simul  enim  ac  sol  terris  exoritur,  non  secus  ac  celerrimo  volatu  splendorem  suum  repente  in  omnes  mundi  plagas  transmittit.  Et  eadem  etiam  metaphora  occurrit  Malachiae  3,  2.  Summa  est,  etiamsi  quis  aequaret  celeritate  solis  radios,  nullum  tamen  recessum  abeo  posse  inveniri,  quin  semper  Dei  imperio  subiaceat.  Manus  enim  hic  vocatur  potestas:  ac  si  dixisset,  quoties  se  homines  subducere  tentabunt  ab  oculis  Dei,  in  eius  fore  arbitrio  mox  retrahere  fugitivos.  l  l  .  (Si  dixero.)  Induit  David  personam  hominis  ad  omnes  circuitus  intenti,  si  qua  forte  elabi  queat  ex  suis  angustiis.  Postquam  ergo  fugas  omnes  confessus  est  sibi  esse  inutiles,  iam  de  novo  remedio  loquens  dicit,  Si  nulla  mihi  celeritas  prodest  quae  me  extra  Dei  conspectum  rapiat: