47:378  mundo.  Haec  autem  est  Dei  gloria,  si  agnoscimus  qualis  sit.  Quum  addit  se  perfecisse  opus,  quod  iniunctum  erat,  intelligit  se  defunctum  esse  toto  vocationis  suae  cursu:  illud  enim  maturum  fuit  tempus,  quo  ipsum  recipi  deceret  in  coelestem  gloriam.  Nec  tantum  de  munere  docendi  loquitur,  sed  alias  etiam  ministerii  sui  partes  comprehendit.  Nam  etsi  praecipuum  caput  adhuc  restabat,  nempe  sacrificium  mortis,  quo  expiaret  omnium  peccata,  quia  tamen  iam  aderat  hora  mortis,  perinde  loquitur  ac  si  illam  quoque  subiisset.  Haec  igitur  summa  est,  ut  a  patre  mittatur  in  possessionem  regni:  quandoquidem  confecto  stadio  nihil  amplius  illi  residuum  esset,  nisi  ut  spiritus  virtute  fructum  et  effectum  omnium  proferret,  quae  ex  patris  mandato  in  terra  gesserat,  iuxta  illud  Pauli  (Phil.  2,  7.  10):  Exinanivit  se  ipsum,  forma  servi  accepta  :  propterea  extulit  illum  pater  et  dedit  illi  nomen,  ete.  5.  Gloria  quam  habui  apul  te.  Glorificari  apud  patrem  optat,  non  ut  pater  intus  eum  glorificet  sine  teste,  sed  ut  receptus  in  coelum  magnifice  illic  amplitudinem  suam  ac  potentiam  exserat,  ut  illi  omne  genu  flectatur,  ete.  Itaque  particula  apud  patrem  in  priore  membro  terrestri  et  caducae  gloriae  opponitur,  quemadmodum  Paulus  (Rom.  6,  10),  quum  dicit,  semel  mortuum  peccato  nunc  Deo  vivere,  beatam  immortalitatem  exprimit:  postea  declarat  se  nihil  adventitium  cupere,  sed  tantum  ut  appareat  talis  in  carne,  qualis  fuit  ante  conditum  mundum:  vel  si  clarius  malis,  ut  divina  maiestas  quam  semper  habuerat  nunc  refulgeat  in  mediatoris  persona  et  in  carne  hominis  quam  induerat.  Insignis  locus,  quo  docemur  Christum  minime  esse  novitium  vel  temporalem  Deum.  Nam  si  aeterna  fuit  eius  gloria,  ipse  quoque  semper  fuit.  Adde  quod  inter  eius  et  patris  personam  manifesta  hic  distinctio  statuitur:  unde  colligimus  non  modo  aeternum  esse  Deum,  sed  aeternum  quoque  Dei  sermonem  ex  patre  ante  saecula  genitum.  6.  Manifestavi  nomen  tuum  hominibus,  quos  dedisti  mihi  ex  mundo:  tui  erant,  et  mihi  eos  dedisti,  et  sermonem  tuum  servaverunt  7.  Nunc  noverunt  quod  omnia,  quae  dedisti  mihi,  abs  te  sunt:  8.  Quia  verba,  quae  dedisti  mihi,  dedi  eis,  et  ipsi  receperunt,  et  noverunt  vere  quod  abs  te  exivi,  et  crediderunt  quod  me  miseris.  9.  Ego  pro  ipsis  rogo,  non  pro  mundo  rogo:  sed  pro  his,  quos  dedisti  mihi,  quia  tui  sunt.  10.  Et  mea  omnia,  tua  sunt:  et  tua,  mea:  et  glorificatus  sum  in  ipsis.  ll.  Et  non  amplius  sum  in  mundo,  ipsi  autem  in  mundo  sunt,  et  ego  ad  te  venio.  Pater  sancte,  serva  eos  in  nomine  suo,  quos  dedisti  mihi,  ut  sint  unum,  sicuti  nos.  6.  Manifestavi  nomen  tuum,  Hic  inoipit  Christus  pro  discipulis  suis  patrem  orare,  et  quo  amoris