|
47:377
377
CAPUT
XVH.
378
duo
epitheta
veri
et
solius:
quia
necesse
est
primum,
ut
Deum
fides
ab
hominum
vanis
figmentis
discernat,
ac
firma
certitudine
eum
amplexa
nusquam
flectatur
aut
vacillet:
deinde
ut,
statuens
nihil
esse
in
Deo
mutilum
nec
imperfectum,
unico
ipso
contenta
sit.
Quod
nonnulli
ita
resolvunt,
Cognoscant
te,
qui
solus
es
Deus,
frigidum
est.
Sensus
ergo
est:
Solum
te
agnoscant
pro
vero
Deo.
Sed
videtur
hoc
modo
Christus
sibi
abdicare
divinitatis
ius
et
nomen.
Si
quis
respondeat,
Dei
nomen
Christo
similiter
ut
patri
aptandum
esse,
eadem
de
spiritu
sancto
quaestio
movebitur.
Nam
si
pater
tantum
et
filius
unus
sunt
Deus,
ab
hoc
gradu
depellitur
spiritus,
quod
peraeque
absurdum
est.
Solutio
facilis
est,
si
quis
ad
rationem
loquendi
attendat,
quam
passim
in
evangelio
Ioannis
tenet
Christus:
de
qua
iam
supra
toties
admonui
lectores,
ut
assuescere
debuerint.
Christus
in
hominis
forma
apparens
sub
patris
persona
Dei
potentiam,
essentiam
et
numen
designat.
Unus
ergo
verus
est
Deus,
Christi
pater:
hoc
est,
Deus
ille,
qui
pridem
mundo
redemptorem
promiserat,
unus
est:
sed
in
Christo
reperietur
deitatis
unitas
et
veritas,
quia
ideo
humiliatus
fuit
Christus,
ut
nos
in
altum
eveheret.
Ubi
eo
perventum
est,
tunc
divina
eius
maiestas
se
profert:
tunc
ipse
totus
in
patre,
et
totus
in
eo
pater
agnoscitur.
In
summa,
qui
Christum
a
patris
divinitate
separat,
eum
nondum
agnoscit
qui
solus
est
verus
Deus,
sed
potius
alienum
sibi
Deum
fabricat.
Ideo
iubemur
Deum
cognoscere
et
Christum
quem
misit,
per
quem
velut
porrecta
manu
nos
ad
se
invitat.
Quod
videtur
quibusdam
iniquum
esse,
si
ob
solam
Dei
ignorantiam
pereant
homines,
inde
fit,
quia
non
reputant
penes
solum
Deum
esse
vitae
fontem,
et
quicunque
ab
eo
alieni
sunt
vita
privari.
Iam
si
ad
Deum
non
acceditur
nisi
fide,
infidelitas
necessario
in
morte
nos
detinet.
Si
quis
obiiciat
iustis
alioqui
et
innocentibus
fieri
iniuriam,
si
damnantur,
responsio
in
promptu
est,
nihil
in
hominibus
esse
recti
vel
sinceri,
quamdiu
in
natura
sua
manent.
Renovamur
autem
teste
Paulo
in
imaginem
Dei
per
cognitionem
(Col.
3,
10).
Nunc
tria
capita
simul
colligere
operae
pretium
est:
quod
Christi
regnum,
vitam
et
salutem
afferat.
Secundo,
quod
non
omnes
inde
vitam
percipiant,
neque
etiam
Christi
officium
sit
vitam
omnibus
dare,
sed
tantum
electis,
quos
eius
tutelae
commisit
pater.
Tertio,
quod
haec
vita
in
fide
posita
sit,
et
ea
dignetur
Christus,
quos
in
fidem
evangelii
illuminat.
Unde
colligimus,
non
omnium
commune
esse
illuminationis
et
coelestis
sapientiae
donum,
sed
peculiare
electis.
Terum
quidem
est
offerri
evangelium
omnibus,
sed
hic
Christus
arcanum
et
efficacem
docendi
modum
commendat,
quo
soli
filii
Dei
trahuntur
ad
fidem.
4.
Ego
te
glorificavi.
Hoc
ideo
dicit,
quia
tum
in
eius
doctrina,
tum
in
miraculis
innotuerat
Deus
|