25:377  377  REDITUS  AD  HISTORIAM.  378  esse  apertum,  ut  triumphos  in  gloriam  veri  Dei  canant,  et  incredulis  exprobrent  fallacem  qua  decepti  sunt  fiduciam.  39.  Videte  nunc.  Qui  tribuunt  proximum  sermonem  incredulis,  Deum  nunc  inducunt  velut  ex  abrupto  loquentem,  ut  eorum  maledicta  refellendo,  gloriam  suam  asserat.  Verum  potius  confirmatio  est  sanctae  gloriationis,  quam  nuper  fidelibus  dictavit,  ubi  non  solum  Deus  suos  insurgere  iubet  contra  idola,  sed  prodit  ipse  in  medium,  ut  gentium  vesaniam  coarguat:  quanquam  verba  fieri  apud  fideles  ex  contextu  patet.  Postquam  ergo  suos  hortatus  est  ad  spernenda  idola,  nunc  addit  se  illis  suppeditare  amplam  fiduciae  materiam.  Nam  quum  aspicere  iubet,  specimen  non  obscurum  suae  potentiae  ante  oculos  esse  significat,  si  modo  attendant.  Repetitio  pronominis  Ego,  emphatica  est,  tum  ad  excitandam  populi  tarditatem,  tum  ad  retinendos  animos,  ne  tanquam  in  ambiguo  vacillent.  Scimus  enim  vix  pertrahi  hominum  mentes  ad  veram  Dei  cognitionem,  quia  per  flexuosos  circuitus  versantur,  ne  recta  ad  eum  tendant.  Deinde  ubi  Deum  apprehenderunt,  scimus  facile  abduci:  quoniam  rerum  vicissitudines  eos  obnubilant,  ut  huc  et  illuc  incertae  vagentur.  Hac  ratione  Deus  ubi  fictitias  omnes  divinitates  prostravit,  eundem  semper  manere  pronunciat,  sive  occidat  sive  vivificet,  ut  in  densa  afflictionum  caligine  non  desinant  fideles  in  eum  respicere.  Discamus  ex  hoc  loco,  Deum  iure  suo  fraudari  nisi  unus  emineat,  idolis  omnibus  in  nihilum  redactis:  deinde  fidem  nostram  tunc  in  eo  vere  defixam  esse,  et  habere  firmas  radices,  si  inter  varias,  quae  contingunt,  mutationes  non  labascit,  neque  alternat,  sed  supra  obstacula  emergit,  ut  in  eo  sperare  non  desinat,  etiam  ubi  occidere  videtur,  quemadmodum  loquitur  Iob  (13,15).  Et  certe  nihil  minus  consentaneum  quam  fidem  nostram  circumspicere  ad  eventus,  ut  inde  pendeat:  quia  Deus  promissiones  suas  vult  nobis  in  ipsa  morte  esse  vivificas.  Clausula  versus  proprie  ad  hostes  referri  debet,  ubi  pronunciat  Deus,  neminem  esse  qui  eripiat  e  manu  sua.  40.  Certe  levabo.  Alii  vertunt:  Quum  elevavero,  et  uno  contextu  legunt,  claram  fore  Dei  virtutem  perdendo  et  servando,  si  manum  suam  in  coelum  attollat.  Ego  vero  principium  esse  sententiae  non  dubito,  et  Deum  ita  praefari,  quo  melius  asserat  quae  continuo  post  subiicit  de  futura  hostium  suorum  clade.  Si  cui  tamen  placeat  adverbium  temporis  Quando,  non  admodum  repugno,  modo  haec  membra  inter  se  cohaereant:  Simul  ac  levavero  manum  meam  in  coelum,  hostes  ecclesiae  meae  profligabo.  Iam,  levare  manum,  bifariam  exponitur:  quidam  enim  ostensionem  potentiae  esse  volunt:  quemadmodum  elata  manu  gloriari  solent  qui  viribus  suis  freti  confidenter  hostes  despiciunt.  Rectius  tamen  alii