|
49:376
nec
ingenii
nec
eloquentiae
confidentia
nititur:
sed
spiritualibus
armis
instructus,
asserendae
Domini
gloriae
zelo,
regni
Christi
erigendi
desiderio,
studio
aedificationis,
timore
Domini,
invicta
constantia,
conscientiae
puritate,
et
reliquis
neccessariis
dotibus
in
opus
Domini
strenue
incumbit:
alioqui
mortua
est
praedicatio,
nec
quidquam
habet
vigoris,
quocunque
tandem
colore
splendeat.
Quamobrem
alterius
epistolae
cap.
5,
17
negat
quidquam
in
Christo
valere
praeter
novam
creaturam.
Quod
in
eundem
finem
spectat:
vult
enim
nullis
nos
externis
larvis
immorari,
sed
internae
tantum
spiritus
sancti
virtuti
insistere.
Tametsi
autem
pseudoapostolorum
ambitionem
his
verbis
refutat:
simul
tamen
perversi
iudicii
Corinthios
arguit,
qui
inde
Christi
servos
metiebantur,
quod
est
in
eorum
virtutibus
minimum.
Insignis
sententia,
et
quae
nihilo
ad
nos
minus
quam
ad
illos
pertinet.
Evangelium
nostrum,
quo
superbimus,
ubi
plurimis
nisi
in
lingua
consistit?
Ubi
novitas
vitae?
Ubi
spiritualis
efficacia?
Neque
id
in
plebe
modo,
sed
quam
multi
dum
favorem
laudemque
venantur
e,x
evangelio,
tanquam
profana
quaedam
scientia
foret,
nihil
aliud
student
nisi
ut
eleganter
ac
subtiliter
loquantur?
Virtutem
ad
miracula
restringi
non
placet,
quia
ex
antithesi
colligere
promptum
est
latius
patere.
22.
Quid
vultis?
Qui
epistolas
divisit
in
capita,
debuit
hinc
potius
facere
initium
quinti
capitis.
Nam
quum
hactenus
stultam
Corinthiorum
elationem,
vanam
confidentiam,
perversum
corruptumque
ambitione
iudicium
reprehenderit:
nunc
commemorat
vitia
quibus
laborabant,
quorum
causa
pudere
ipsos
debebat.
Quasi
diceret:
Vos
perinde
ac
rebus
optime
apud
vos
constitutis
estis
inflati:
at
satius
foret,
status
vestri
infelicitatem
cum
pudore
et
gemitu
agnoscere:
nam
si
pergitis,
ego
deposita
lenitate
cogar
severitatem
paternam
in
vos
exserere.
Sed
haec
comminatio,
qua
liberam
illis
optionem
facit,
plus
habet
energiae:
testatur
enim,
per
se
non
stare
quominus
placidum
se
illis
et
mansuetum
exhibeat,
sed
eorum
vitio
se
ad
severitatem
adigi.
Vestrum,
inquit,
est
eligere
qualem
me
habere
velitis:
quod
ad
me
spectat,
ego
ad
lenitatem
sum
paratus:
verum
si
pergitis
ut
hactenus,
mihi
necesse
erit
virgam
arripere.
Ita
insurgit,
postquam
sibi
asseruit
paternam
autoritatem
apud
eos:
nam
ridiculum
fuisset
exordiri
ab
hac
comminatione,
nisi
ante
viam
sibi
dicendo
fecisset,
eosque
ad
timorem
praeparasset.
Virgam
appellat
severitatem,
qua
pastor
delicta
populi
corrigere
debet.
Huic
opponit
caritatem
et
spiritum
mansuetudinis:
non
quia
oderit
filios
pater
quos
castigat
(nam
ex
amore
potius
castigatio
proficiscitur),
sed
quia
vultus
tristitia
et
verborum
asperitate
talem
se
praebet,
quasi
filio
irasceretur.
Ut
clarius
dicam
uno
verbo,
pater
qualemcunque
vultum
prae
se
ferat,
filium
semper
amat:
sed
|