|
47:376
enim
apparet
Christus,
nisi
ut
nos
ad
patrem
ducat?
unde
sequitur,
quidquid
honoris
defertur
Christo,
patris
honorem
adeo
non
minuere,
ut
magis
stabiliat.
Tenendum
semper
memoria
est,
quam
personam
hoc
loco
sustineat
Christus:
neque
enim
sola
eius
aeterna
divinitas
nobis
consideranda
est,
quia
loquitur
quatenus
Deus
erat
manifestatus
in
carnes
et
pro
mediatoris
officio.
2,
Quemadmodum
dedisti
illi.
Iterum
confirmat
nihil
se
nisi
patris
voluntati
consentaneum
petere:
sicuti
haec
perpetua
est
orandi
regula,
non
plus
petere
quam
quod
ultro
daturus
esset
Deus,
quia
nihil
magis
praeposterum
quam
proferre
coram
ipso
quidquid
nobis
libuit.
Potestas
omnis
carnis
imperium
significat
quod
Christo
datum
est,
quum
pater
illum
regem
et
caput
constituit:
sed
finis
notandus
est,
nempe
ut
vitam
aeternam
suis
omnibus
conferat.
Imperium
ergo
accepit
Christus
non
tam
sibi,
quam
salutis
nostrae
causa.
Sponte
ergo
nos
subiicere
Christo
convenit,
non
tantum
ut
pareamus
Deo,
sed
quoniam
ea
subiectione
nihil
magis
amabile,
quum
nobis
vitae
aeternae
sit
causa.
Caeterum
non
dicit
Christus
se
toti
mundo
praefectum
esse,
ut
vitam
omnibus
promiscue
conferat:
sed
gratiam
hanc
restringit
ad
eos,
qui
sibi
dati
sunt
Quomodo
autem
dati?
nam
et
reprobos
pater
illi
subiecit.
Respondeo,
solos
electos
ex
peculiari
esse
eius
grege,
cuius
custodiam
tanquam
pastor
suscepit.
Ergo
regnum
Christi
ad
omnes
quidem
homines
extenditur,
sed
nonnisi
solis
electis
est
salvificum,
qui
voluntario
obsequio
sequuntur
vocem
pastoris:
alios
enim
parere
sibi
violenter
cogit,
donec
tandem
sceptro
ferreo
penitus
eos
conterat.
3.
Haec
autem
est
aeterna
vita.
Nunc
modum
donandae
vitae
definit,
quum
scilicet
electos
illuminat
in
xeram
Dei
notitiam:
neque
enim
de
fruitione
vitae
quam
speramus
hic
tractat,
sed
tantum
quomodo
perveniunt
homines
ad
vitam.
Atque
ut
haec
sententia
probe
intelligatur,
primo
tenendum
est,
nos
omnes
in
morte
esse,
donec
illuceat
nobis
Deus,
qui
solus
vita
est.
Ubi
autem
illuxit,
quia
fide
eum
possidemus,
simul
ingredimur
in
vitae
possessionem:
hinc
fit
ut
eius
cognitio
vere
et
merito
dicatur
esse
salvifica.
Porro
singulis
fere
verbis
suum
inest
pondus:
neque
enim
quaelibet
hic
notatur
Dei
cognitio,
sed
quae
nos
in
imaginem
Dei
transformat
ex
fide
in
fidem.
Imo
eadem
est
cum
fide,
qua
insiti
in
Christi
corpus
divinae
adoptionis
consortes
et
coelorum
haeredes
efficimur.
Quia
autem
nonnisi
in
Christi
facie
cognoscitur
Deus,
qui
viva
est
atque
expressa
eius
imago,
ideo
dicitur,
ut
cognoscant
te
et
Christum
quem
misisti.
Nam
quod
priore
loco
statuitur
pater,
non
refertur
ad
ordinem
fidei,
quasi
mens
nostra
Deo
cognito
ad
Christum
postea
descendat:
sed
sensus
est,
Deum
mediatore
demum
interposito
cognosci.
Adduntur
|