[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:375  375  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  376  que  admixtis  Dei  opem  implorent,  ut  eius  benedictio  fructuosum  reddat  eorum  laborem.  In  summa,  haec  Christi  precatio  quasi  obsignatio  fuit  superioris  doctrinae,  tum  ut  in  se  rata  esset,  tum  ut  certam  haberet  fidem  apud  discipulos.  Quod  Ioannes  narrat,  sublatis  in  coelum  oculis  Christum  orasse,  id  ardoris  et  vehementiae  non  vulgaris  signum  fuit:  vere  enim  hoc  gestu  Christus  testatus  est,  animi  affectu  se  in  coelo  esse  potius  quam  in  terra,  ut  relictis  hominibus  familiare  haberet  cum  Deo  colloquium.  Coelum  autem  respexit,  non  quod  illic  inclusus  sit  Deus,  qui  terram  quoque  implet,  sed  quia  illic  praecipue  apparet  eius  maiestas.  Deinde  quia  coelorum  conspectus  nos  admonet,  supra  omnes  creaturas  longe  eminere  Dei  numen.  Eodem  pertinet  manuum  elevatio  in  precibus:  nam  quum  pigri  sint  natura  homines  ac  tardi,  terrestreque  ingenium  eos  deorsum  inclinet,  opus  habent  talibus  excitamentis,  imo  vehiculis,  quae  ad  Deum  ipsos  extollant.  Caeterum,  si  vere  Christum  imitari  cupimus,  cavendum  est  ne  plus  exprimant  caeremoniae  quam  sit  in  animo,  sed  jnterior  affectus  oculos,  manus,  linguam,  et  quidquid  est  impellat.  Quod  publicanus  deiectis  oculis  rite  Deum  oravit  (Luc.  18,  13),  non  est  huic  sententiae  contrarium.  Nam  etsi  peccatis  suis  confusus  se  deiecit,  non  obstitit  tamen  illa  humilitas,  quin  veniam  peteret  cum  fiducia.  Christum  precari  aliter  decuit,  qui  nihil  habebat  pudore  dignum.  Deinde  certum  est  Davidem  ipsum  aliter  atque  aliter  diversis  temporibus  precatum  esse,  prout  res  ferebat.  Pater,  venit  hora.  Petit  Christus  illustrari  suum  regnum,  ut  vicissim  ipse  patris  gloriam  illustret.  Dicit  horam  venisse,  quia  tametsi  patefactus  miraculis  et  omni  virtutum  genere  liu8  Dei  fuerat,  adhuc  tamen  obscurum  erat  spirituale  eius  regnum,  quod  paulo  post  effulsit.  Si  quis  obiiciat,  nihil  minus  gloriosum  fuisse  Christi  morte,  quae  tunc  instabat,  respondeo,  in  morte  illa  nobis  conspicuum  esse  immensum  decus,  quod  impiis  est  absconditum:  quia  illic  agnoscimus  expiatis  peccatis  mundum  Deo  reconciliatum  esse,  abolitam  maledictionem,  Satanam  devictum.  Atque  huc  spectat  votum  Christi,  ut  coelestis  spiritus  potentia  mors  sua  fructum  proferat,  qualis  aeterno  Dei  consilio  fuerat  decretus.  Horam  enim  venisse  dicit,  non  quae  hominum  arbitrio  sit  praefixa,  sed  quam  Deus  statuerat.  Nec  tamen  supervacua  est  precatio,  quia  sic  pendet  Christus  a  Dei  voluntate,  ut  tamen  sibi  optandum  esse  noverit,  quod  ille  certo  futurum  pollicitus  est.  Facturus  quidem  est  Deus  quidquid  decrevit,  non  modo  stertente  toto  mundo,  sed  etiam  repugnante:  verum  interea  nostrum  est,  quaecunque  promisit  ab  eo  petere,  quia  hic  promissionum  est  usus,  ut  nos  ad  precandum  sollicitent.  Ut  et  filius  tuus  glorificetur.  Significat  mutuam  esse  illustrationem  gloriae  suae  et  patris.  Quorsum   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci