|
47:375
375
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
376
que
admixtis
Dei
opem
implorent,
ut
eius
benedictio
fructuosum
reddat
eorum
laborem.
In
summa,
haec
Christi
precatio
quasi
obsignatio
fuit
superioris
doctrinae,
tum
ut
in
se
rata
esset,
tum
ut
certam
haberet
fidem
apud
discipulos.
Quod
Ioannes
narrat,
sublatis
in
coelum
oculis
Christum
orasse,
id
ardoris
et
vehementiae
non
vulgaris
signum
fuit:
vere
enim
hoc
gestu
Christus
testatus
est,
animi
affectu
se
in
coelo
esse
potius
quam
in
terra,
ut
relictis
hominibus
familiare
haberet
cum
Deo
colloquium.
Coelum
autem
respexit,
non
quod
illic
inclusus
sit
Deus,
qui
terram
quoque
implet,
sed
quia
illic
praecipue
apparet
eius
maiestas.
Deinde
quia
coelorum
conspectus
nos
admonet,
supra
omnes
creaturas
longe
eminere
Dei
numen.
Eodem
pertinet
manuum
elevatio
in
precibus:
nam
quum
pigri
sint
natura
homines
ac
tardi,
terrestreque
ingenium
eos
deorsum
inclinet,
opus
habent
talibus
excitamentis,
imo
vehiculis,
quae
ad
Deum
ipsos
extollant.
Caeterum,
si
vere
Christum
imitari
cupimus,
cavendum
est
ne
plus
exprimant
caeremoniae
quam
sit
in
animo,
sed
jnterior
affectus
oculos,
manus,
linguam,
et
quidquid
est
impellat.
Quod
publicanus
deiectis
oculis
rite
Deum
oravit
(Luc.
18,
13),
non
est
huic
sententiae
contrarium.
Nam
etsi
peccatis
suis
confusus
se
deiecit,
non
obstitit
tamen
illa
humilitas,
quin
veniam
peteret
cum
fiducia.
Christum
precari
aliter
decuit,
qui
nihil
habebat
pudore
dignum.
Deinde
certum
est
Davidem
ipsum
aliter
atque
aliter
diversis
temporibus
precatum
esse,
prout
res
ferebat.
Pater,
venit
hora.
Petit
Christus
illustrari
suum
regnum,
ut
vicissim
ipse
patris
gloriam
illustret.
Dicit
horam
venisse,
quia
tametsi
patefactus
miraculis
et
omni
virtutum
genere
liu8
Dei
fuerat,
adhuc
tamen
obscurum
erat
spirituale
eius
regnum,
quod
paulo
post
effulsit.
Si
quis
obiiciat,
nihil
minus
gloriosum
fuisse
Christi
morte,
quae
tunc
instabat,
respondeo,
in
morte
illa
nobis
conspicuum
esse
immensum
decus,
quod
impiis
est
absconditum:
quia
illic
agnoscimus
expiatis
peccatis
mundum
Deo
reconciliatum
esse,
abolitam
maledictionem,
Satanam
devictum.
Atque
huc
spectat
votum
Christi,
ut
coelestis
spiritus
potentia
mors
sua
fructum
proferat,
qualis
aeterno
Dei
consilio
fuerat
decretus.
Horam
enim
venisse
dicit,
non
quae
hominum
arbitrio
sit
praefixa,
sed
quam
Deus
statuerat.
Nec
tamen
supervacua
est
precatio,
quia
sic
pendet
Christus
a
Dei
voluntate,
ut
tamen
sibi
optandum
esse
noverit,
quod
ille
certo
futurum
pollicitus
est.
Facturus
quidem
est
Deus
quidquid
decrevit,
non
modo
stertente
toto
mundo,
sed
etiam
repugnante:
verum
interea
nostrum
est,
quaecunque
promisit
ab
eo
petere,
quia
hic
promissionum
est
usus,
ut
nos
ad
precandum
sollicitent.
Ut
et
filius
tuus
glorificetur.
Significat
mutuam
esse
illustrationem
gloriae
suae
et
patris.
Quorsum
|