[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


25:375  375  REDITUS  AD  HISTORIAM.  376  ac  Quamvis,  vel  etiamsi.  Certe  consilium  Mosis  est  rigorem  Dei  erga  populum  electum  mitigando,  pios  qui  profecerint  sub  Dei  ferula  animare  ad  bonam  spem,  quia  Deus  in  ira  recordabitur  suae  misericordiae.  Atqui  ita  nunc  idem  docet  Moses  quod  plenius  explicuit  Deus  postea  Davidi:  Si  filii  tui  legem  meam  deseruerint,  visitabo  virga  hominis  delicta  eorum  :  clementia  vero  meam  non  auferam  ab  ipsis,  ete.  (Psal.  89,  31.  2.  Sam.  7,  14).  Nihil  autem  aptius  ad  nos  in  rebus  adversis  fulciendos,  quam  ubi  promittit  Deus  modum  aliquem  fore,  ne  penitus  deleat  quos  elegit.  Ergo  quoties  ad  desperationem  nos  sollicitant  quae  patimur  mala,  in  mentem  veniat  haec  doctrina,  temporales  esse  poenas  quibus  filios  suos  Deus  castigat,  quia  nunquam  fallet  promissio,  iram  eius  ad  momentum  durare:  continuum  vero  fore  misericordiae  cursum  (Psal.  30,  6.  Isa.  54,  8).  Hinc  autem  illa  doctrina  quae  ad  ecclesiam  peculiariter  dirigitur:  In  momento  afflixi  te,  miserationes  autem  aeternas  erga  te  prosequar.  Servos  autem  hic  nominat,  non  qui  suis  obsequiis  veniam  promeriti  fuerint,  sed  quos  Deus  pro  suis  agnoscere  dignatur.  Pendet  enim  hic  honor  a  gratuita  electione:  sicuti  quum  dicit  David:  Ego  servus  tuus,  et  filius  ancillae  tuae,  nihil  certe  sibi  proprium  arrogat:  sed  tantum  gloriatur  se  ab  utero  esse  ex  Dei  familia,  sicuti  vernae  apud  heros  suos  nascuntur.  Interea  notandum  est,  quoties  pronunciat  Deus  se  fore  servis  suis  propitium,  eos  tantum  respicere,  qui  reconciliationem  ex  animo  quaerunt:  non  autem  reprobos,  qui  perdita  obstinatione  ad  interitum  feruntur.  Denique  ut  Deum  rigoris  sui  poeniteat,  requiritur  mutua  poenitentia  in  peccatoribus:  sicut  alibi  docet:  Convertimini  ad  me,  et  ego  convertar  ad  vos  (Zach.  1,  3).  Quidam  pro  Poenitebit,  vertunt:  Consolabitur  se.  Hieronymus  rem  potius  quam  verbi  significationem  sequutus,  transtulit:  Miserebitur.  Verum  observandum  est  quod  Deus  praefigit  gratiae  tempus  :  nempe  ubi  omnis  virtus  diffluxerit,  et  omnes  quasi  ad  internecionem  fuerint  redacti.  Manus  enim  hic  pro  vigore  ponitur:  ac  si  dictum  esset,  Deum  levi  castigatione  minime  fore  contentum:  itaque  placatum  non  iri  donec  ventum  fuerit  ad  extrema.  Atque  haec  circumstantia  notatu  digna  est,  ne  etiam  in  gravissimis  ecclesiae  afflictionibus  spes  nostra  concidat:  sed  persuasi  simus,  ubi  omnia  pessum  ierint,  adhuc  opportunum  remedio  tempus  fore.  Neminem  residuum  manere,  vel  clausum,  vel  derelictum,  loquutio  est  fere  proverbialis  in  lingua  hebraica  sicuti  quum  dicitur:  Succidam  e  Ieroboam  mingentem  ad  parietem,  tam  clausum  quam  derelictum  (1.  Reg.  14,  10):  hoc  est  tam  in  urbe  quam  in  agro,  vel  tam  domi  quam  peregre,  quod  idem  postea  repetitur  de  posteris  Achab  (1.  Reg.  21,  21).  Unde  apparet  eos  falli  qui  opes  in  thesauris  clausas  exponunt,  et   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci