|
25:375
375
REDITUS
AD
HISTORIAM.
376
ac
Quamvis,
vel
etiamsi.
Certe
consilium
Mosis
est
rigorem
Dei
erga
populum
electum
mitigando,
pios
qui
profecerint
sub
Dei
ferula
animare
ad
bonam
spem,
quia
Deus
in
ira
recordabitur
suae
misericordiae.
Atqui
ita
nunc
idem
docet
Moses
quod
plenius
explicuit
Deus
postea
Davidi:
Si
filii
tui
legem
meam
deseruerint,
visitabo
virga
hominis
delicta
eorum
:
clementia
vero
meam
non
auferam
ab
ipsis,
ete.
(Psal.
89,
31.
2.
Sam.
7,
14).
Nihil
autem
aptius
ad
nos
in
rebus
adversis
fulciendos,
quam
ubi
promittit
Deus
modum
aliquem
fore,
ne
penitus
deleat
quos
elegit.
Ergo
quoties
ad
desperationem
nos
sollicitant
quae
patimur
mala,
in
mentem
veniat
haec
doctrina,
temporales
esse
poenas
quibus
filios
suos
Deus
castigat,
quia
nunquam
fallet
promissio,
iram
eius
ad
momentum
durare:
continuum
vero
fore
misericordiae
cursum
(Psal.
30,
6.
Isa.
54,
8).
Hinc
autem
illa
doctrina
quae
ad
ecclesiam
peculiariter
dirigitur:
In
momento
afflixi
te,
miserationes
autem
aeternas
erga
te
prosequar.
Servos
autem
hic
nominat,
non
qui
suis
obsequiis
veniam
promeriti
fuerint,
sed
quos
Deus
pro
suis
agnoscere
dignatur.
Pendet
enim
hic
honor
a
gratuita
electione:
sicuti
quum
dicit
David:
Ego
servus
tuus,
et
filius
ancillae
tuae,
nihil
certe
sibi
proprium
arrogat:
sed
tantum
gloriatur
se
ab
utero
esse
ex
Dei
familia,
sicuti
vernae
apud
heros
suos
nascuntur.
Interea
notandum
est,
quoties
pronunciat
Deus
se
fore
servis
suis
propitium,
eos
tantum
respicere,
qui
reconciliationem
ex
animo
quaerunt:
non
autem
reprobos,
qui
perdita
obstinatione
ad
interitum
feruntur.
Denique
ut
Deum
rigoris
sui
poeniteat,
requiritur
mutua
poenitentia
in
peccatoribus:
sicut
alibi
docet:
Convertimini
ad
me,
et
ego
convertar
ad
vos
(Zach.
1,
3).
Quidam
pro
Poenitebit,
vertunt:
Consolabitur
se.
Hieronymus
rem
potius
quam
verbi
significationem
sequutus,
transtulit:
Miserebitur.
Verum
observandum
est
quod
Deus
praefigit
gratiae
tempus
:
nempe
ubi
omnis
virtus
diffluxerit,
et
omnes
quasi
ad
internecionem
fuerint
redacti.
Manus
enim
hic
pro
vigore
ponitur:
ac
si
dictum
esset,
Deum
levi
castigatione
minime
fore
contentum:
itaque
placatum
non
iri
donec
ventum
fuerit
ad
extrema.
Atque
haec
circumstantia
notatu
digna
est,
ne
etiam
in
gravissimis
ecclesiae
afflictionibus
spes
nostra
concidat:
sed
persuasi
simus,
ubi
omnia
pessum
ierint,
adhuc
opportunum
remedio
tempus
fore.
Neminem
residuum
manere,
vel
clausum,
vel
derelictum,
loquutio
est
fere
proverbialis
in
lingua
hebraica
sicuti
quum
dicitur:
Succidam
e
Ieroboam
mingentem
ad
parietem,
tam
clausum
quam
derelictum
(1.
Reg.
14,
10):
hoc
est
tam
in
urbe
quam
in
agro,
vel
tam
domi
quam
peregre,
quod
idem
postea
repetitur
de
posteris
Achab
(1.
Reg.
21,
21).
Unde
apparet
eos
falli
qui
opes
in
thesauris
clausas
exponunt,
et
|