|
47:373
373
CAPUT
XVII.
374
non
vocaret
ipsos
inenarrabiles
(Rom.
8,
26).
Sic
habendum
est,
apostolos
sensisse
aliquid
profectus,
ut
vere
testari
possent,
non
prorsus
aenigmatica
iam
sibi
esse
Christi
verba,
sed
in
eo
fuisse
deceptos,
quod
sibi
plus
aequo
sapere
videbantur.
Inde
autem
error,
quod
nesciebant
quale
futurum
esset
spiritus
donum.
Exsultant
ergo
ante
tempus,
perinde
ac
si
quis
nummo
uno
aureo
divitem
se
putaret.
Colligunt
ex
quibusdam
signis,
Christum
a
Deo
prodiisse:
perinde
gloriantur
ac
si
nihil
amplius
deesset.
Atqui
ab
ea
notitia
longe
adhuc
aberant,
quamdiu
non
tenebant,
qualis
sibi
futurus
in
posterum
esset
Christus.
31.
Nunc
creditis.
Quia
sibi
nimium
placebant
discipuli,
eos
admonet
Christus,
ut
infirmitatis
suae
memores
potius
se
intra
modulum
suum
contineant.
Nunquam
autein
satis
probe
agnoscimus
quid
nobis
desit,
et
quantum
a
fidei
plenitudine
distemus,
quousque
ad
serium
aliquod
experimentum
ventum
est:
nam
res
ipsa
tunc
ostendit,
quam
debilis
fuerit
fides,
quam
putabamus
plenam
esse.
Huc
revocat
Christus
discipulos,
ac
brevi
fore
pronuntiat
ut
ipsum
relinquant.
Est
enim
persequutio
instar
lydii
lapidis
ad
probandam
fidem,
cuius
parvitas
dum
apparet,
trepidare
incipiunt
et
se
contrahere
qui
prius
inflati
erant.
Ergo
interrogatio
Christi
est
ironica,
ac
si
dixisset:
Itane
vos
iactatis,
quasi
fide
referti?
Atqui
instat
examen
quod
vacuitatem
vestram
prodet.
Sic
coercenda
est
nostra
securitas,
dum
nimis
exsultat.
Sed
videri
posset,
vel
nullam,
prorsus
fuisse
fidem
in
discipulis,
vel
tunc
fuisse
exstinctam,
quum
relicto
Christo
huc
illuc
dispersi
sunt.
Respondeo,
utcunque
deiecta
fuerit
ac
velut
succubuerit
fides,
tamen
fuisse
aliquid
residuum,
unde
postea
novi
surculi
pullularent.
32.
Non
sum
solus.
Haec
correctio
ad
di
t
a^
est,
ut
sciamus
Christo
nihil
derogari,
dum
ab
hominibus
relinquitur.
Nam
quum.
in
ipso
fundata
sit
eius
veritas
et
gloria,
neque
a
mundi
fide
pendeat,
si
contingat
ipsum
a
toto
mundo
deseri,
manet
nihilominus
integer,
quia
Deus
est
non
alieno
subsidio
indigens.
Quod
dicit
patrem
secum
fore,
perinde
valet
atque
Deum
ab
eius
parte
staturum,
ut
minime
opus
habeat
quidquam
ab
hominibus
mutuari.
Hoc
quisquis
probe
meditatum
habebit,
vel
toto
mundo
nutante
firmus
consistet,
nec
eius
fidem
evertet
aliorum
omnium
defectio.
Nec
enim
Deo
tribuimus
iustum
honorem,
nisi
solus
ipse
nobis
sufficiat.
33.
Haec
loquutus
sum
vobis.
Rursum
inculcat
quam
necessariae
sint
consolationes,
quibus
fuerat
apud
ipsos
usus.
Probat
autem
hac
ratione,
quod
eos
in
mundo
plurimae
aerumnae
et
tribulationes
maneant.
Notanda
igitur
primum
haec
admonitio,
ut
statuant
omnes
pii
multis
miseriis
vitam
suam
subiectam
fore,
ut
se
ad
tolerantiam
comparent.
|