[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:373  373  CAPUT  XVII.  374  non  vocaret  ipsos  inenarrabiles  (Rom.  8,  26).  Sic  habendum  est,  apostolos  sensisse  aliquid  profectus,  ut  vere  testari  possent,  non  prorsus  aenigmatica  iam  sibi  esse  Christi  verba,  sed  in  eo  fuisse  deceptos,  quod  sibi  plus  aequo  sapere  videbantur.  Inde  autem  error,  quod  nesciebant  quale  futurum  esset  spiritus  donum.  Exsultant  ergo  ante  tempus,  perinde  ac  si  quis  nummo  uno  aureo  divitem  se  putaret.  Colligunt  ex  quibusdam  signis,  Christum  a  Deo  prodiisse:  perinde  gloriantur  ac  si  nihil  amplius  deesset.  Atqui  ab  ea  notitia  longe  adhuc  aberant,  quamdiu  non  tenebant,  qualis  sibi  futurus  in  posterum  esset  Christus.  31.  Nunc  creditis.  Quia  sibi  nimium  placebant  discipuli,  eos  admonet  Christus,  ut  infirmitatis  suae  memores  potius  se  intra  modulum  suum  contineant.  Nunquam  autein  satis  probe  agnoscimus  quid  nobis  desit,  et  quantum  a  fidei  plenitudine  distemus,  quousque  ad  serium  aliquod  experimentum  ventum  est:  nam  res  ipsa  tunc  ostendit,  quam  debilis  fuerit  fides,  quam  putabamus  plenam  esse.  Huc  revocat  Christus  discipulos,  ac  brevi  fore  pronuntiat  ut  ipsum  relinquant.  Est  enim  persequutio  instar  lydii  lapidis  ad  probandam  fidem,  cuius  parvitas  dum  apparet,  trepidare  incipiunt  et  se  contrahere  qui  prius  inflati  erant.  Ergo  interrogatio  Christi  est  ironica,  ac  si  dixisset:  Itane  vos  iactatis,  quasi  fide  referti?  Atqui  instat  examen  quod  vacuitatem  vestram  prodet.  Sic  coercenda  est  nostra  securitas,  dum  nimis  exsultat.  Sed  videri  posset,  vel  nullam,  prorsus  fuisse  fidem  in  discipulis,  vel  tunc  fuisse  exstinctam,  quum  relicto  Christo  huc  illuc  dispersi  sunt.  Respondeo,  utcunque  deiecta  fuerit  ac  velut  succubuerit  fides,  tamen  fuisse  aliquid  residuum,  unde  postea  novi  surculi  pullularent.  32.  Non  sum  solus.  Haec  correctio  ad  di  t  a^  est,  ut  sciamus  Christo  nihil  derogari,  dum  ab  hominibus  relinquitur.  Nam  quum.  in  ipso  fundata  sit  eius  veritas  et  gloria,  neque  a  mundi  fide  pendeat,  si  contingat  ipsum  a  toto  mundo  deseri,  manet  nihilominus  integer,  quia  Deus  est  non  alieno  subsidio  indigens.  Quod  dicit  patrem  secum  fore,  perinde  valet  atque  Deum  ab  eius  parte  staturum,  ut  minime  opus  habeat  quidquam  ab  hominibus  mutuari.  Hoc  quisquis  probe  meditatum  habebit,  vel  toto  mundo  nutante  firmus  consistet,  nec  eius  fidem  evertet  aliorum  omnium  defectio.  Nec  enim  Deo  tribuimus  iustum  honorem,  nisi  solus  ipse  nobis  sufficiat.  33.  Haec  loquutus  sum  vobis.  Rursum  inculcat  quam  necessariae  sint  consolationes,  quibus  fuerat  apud  ipsos  usus.  Probat  autem  hac  ratione,  quod  eos  in  mundo  plurimae  aerumnae  et  tribulationes  maneant.  Notanda  igitur  primum  haec  admonitio,  ut  statuant  omnes  pii  multis  miseriis  vitam  suam  subiectam  fore,  ut  se  ad  tolerantiam  comparent.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci