|
32:373
373
PSALMUS
CXXXVIII.
374
ad
Corinthios
disserens,
admonet
ut
in
publico
coetu
saltem
angelos
revereantur.
Et
Deus
olim
sub
figura
cherubim
idem
depingi
voluit,
ut
visibile
praesentiae
suae
pignus,
fidelibus
daret.
Et
mox
sequitur
explicatio,
ubi
dicit,
Adorabo
ad
templum
sanctitatis
tuae.
Significat
enim
non
modo
privatim
se
gratum
fore,
sed
ex
legis
mandato
venturum
se
ad
sanctuarium,
ut
alios
ad
imitationem
hortetur.
Etsi
enim
spiritualiter
Deum
colebat,
oculos
tamen
ad
externa
illa
symbola
convertere
oportuit,
quae
tunc
vehicula
piis
erant
ad
tollendas
sursum
eorum
mentes.
Porro
materiam
laudandi
Dei
sibi
proponit
in
eius
misericordia
et
veritate:
quia
etsi
encomia
etiam
sua
meretur
eius
potentia
et
virtus,
nihil
tamen
acrius
stimulare
nos
debet
ad
celebrandum
eius
nomen,
quam
gratuita
bonitas:
quia
liberaliter
nobiscum
agendo
os
nobis
ad
canendas
suas
laudes
aperit.
Caeterum
quia
misericordiam
non
gustamus,
vel
saltem
vivo
animi
sensu
non
apprehendimus
absque
verbo,
additur
fides
aut
veritas.
Atque
haec
copula,
ut
iam
saepius
admonui,
diligenter
notanda
est
:
quia
utcunque
effectis
se
beneficum
Deus
ostendat,
nisi
tamen
praeluceat
doctrina,
impediet
stupor
noster
ne
eius
bonitas
in
animos
nostros
penetret.
Haec
autem
priore
loco
statuitur,
quando
non
alia
de
causa
veracem
se
Deus
nobis
prestat
nisi
quia
sponte
se
nobis
gratuita
promissione
obstrinxit.
Et
certe
in
eo
perspicitur
inaestimabilis
eius
misericordia,
quod
a
se
alienos
praevenit,
et
familiariter
alloqui
dignatur
ut
ad
se
invitet.
In
fine
versus
subaudiunt
aliqui
copulam
in
voce
sermonis,
atque
ita
reddunt,
Magnificasti
nomen
tuum,
et
sermonem
tuum
super
omnia:
quod
ut
frigidum
est,
merito
a
doctis
interpretibus
repudiatur,
qui
tamen
ipsi
ad
sensum
nimis
coactum
(meo
iudicio)
confugiunt,
sic
vertentes,
Magnificasti
super
omni
sermone
tuo
nomen
tuum.
Ego
vero
non
dubitio
quin
David
praedicet
nomen
Dei
sua
celsitudine
supra
omnia
excellere:
deinde
specialem
modum
definiat,
quo
Deus
nomen
suum
extulit,
nempe
quia
veraciter
praestitit
quod
liberaliter
promiserat.
Et
certe
quia
pro
stupore
nostro
caecutimus
ad
Dei
beneficia,
haec
optima
est
ad
nos
expergefaciendos
ratio,
dum
sua
voce
nos
compellat
Deus,
et
tandem
effectu
quam
pollicitus
est
gratiam
sancit
et
obsignat.
3.
(In
die
quo
clamavi)
Quamvis
saepe
vota
nostra
praeveniat
Deus
et
quasi
dormientibus
occurrat,
ideo
tamen
suos
ut
plurimum
spiritus
sui
instinctu
sollicitat
ad
preces:
quo
melius
illustret
suam
gratiam,
dum
agnoscunt
non
frustra
nec
sine
profectu
se
orasse.
Iure
itaque
David
non
posse
hoc
videri
fortuitum
colligit,
quod
emerserit
ex
periculis:
quia
palam
apparuerit
exauditum
fuisse
ab
eo.
floc
ergo
unum
est,
preces
nostras
Dei
gratiam
propius
nobis
ostendere.
In
secunda
parte
|