|
25:373
373
REDITUS
AD
HISTORIAM.
374
34.
Nonne
est
reconditum.
Quanquam
de
poenis
hunc
versum
quidam
exponunt,
ac
si
Deus
assereret,
diversas
earum
species
apud
se
paratas
esse
quas
depromat
quoties
libuerit,
rectius
tamen
est
de
sceleribus
intelligere.
Scimus
impios,
ubi
Deus
supersedet
a
rigore,
sibi
promittere
impunitatem,
ac
si
eius
tolerantia
quaedam
conniventia
esset.
Ergo
nisi
statim
attollat
manum
ad
eos
castigandos,
fingunt
coram
ipso
evanuisse
scelerum
omnium
memoriam,
ideo
saepe
prophetae
hypocritas
ad
diem
visitationis
revocant,
ne
quid
se
lucri
fecisse
putent
in
mora.
Hac
ratione
dicit
Ieremias
(17,1),
peccatum
Iuda
scriptum
esse
stylo
ferreo
in
ungue
adamantino.
Diversa
figura
utitur
Moses,
peccata
eorum,
etsi
non
statim
vindex
apparet
Deus,
recondita
esse
iu
eius
thesauris,
quae
tempore
opportuno
proferat
in
lucem.
Unde
colligitur
utilis
doctrina:
Quamvis
ad
tempus
Deus
dissimulet,
non
tamen
criminum
oblivisci,
quorum
miseri
homines
deletam
esse
memoriam
stulte
putant,
nisi
praesenti
Dei
vindicta
urgeantur.
35.
Mea
est
ultio.
Citatur
hic
locus
aliter
a
Paulo
quam
ab
autore
Epistolae
ad
Hebraeos.
Paulus
enim
ut
fidelibus
persuadeat
iniurias
aequo
animo
pati,
admonet
dandum
esse
locum
irae:
quia
pronunciet
Deus
suam
esse
vindictam
(Rom.
12,
19):
autor
vero
Epistolae
ad
Hebraeos
(10,
30),
Deum
impietatis
vindicem
fore
pronuncians,
sententiam
suam
confirmat
hoc
testimonio.
Hinc
fit
ut
pars
interpretum
putet
denunciari
poenam
exteris
gentibus,
quia
crudeliter
afflixerunt
electum
Dei
populum.
Et
videntur
hoc
sonare
Pauli
verba,
patienter
ferendas
esse
iniurias,
quoniam
Deus
sibi
vendicat
ulciscendi
munus:
verum
quia
nihil
impedit
sententiam
unam
accommodari
in
varios
usus,
non
intempestive
Paulus
exhortationem
suam
confirmavit
hoc
Mosis
dicto:
quamvis
ad
domestica
ecclesiae
iudicia
proprie
spectet.
Adde
quod
non
solent
apostoli
in
citandis
testimoniis
recitare
singula
verba,
sed
breviter
monere
lectores
ut
locos
citatos
diligentius
inspiciant.
Quoniam
autem
Deus
duo
nunc
simul
coniungit,
se
fore
ultorem
scelerum
populi
sui,
et
simul
oppressionum
fore
vindicem,
nihil
erit
absurdi
si
dicamus,
locum
tanquam
digito
indicari,
simplicior
tamen
solutio
est
generalem
sententiam
aptari
ad
hypothesin,
ut
fideles
iniurias
aequis
animis
tolerando,
permittant
Deo
suas
partes,
quas
penes
se
residere
pronunciat.
Meo
quidem
iudicio,
cohaerent
hae
verba
cum
proximo
versu:
quandoquidem
tempestive
Deus
se
numerata
habere
hominum
peccata,
et
inquis
thesauris
clausa
esse
confirmat,
quia
penes
eum
est
iudicandi
potestas
et
officium:
quando
contratria
sunt
haec
duo,
compertum
habere
quidquid
iniuste
et
perperam
agitur,
et
impunitum
relinquere.
Non
quod
peccatoribus
ignoscere
alienum
sit
a
iustitia
Dei,
ubi
resipiscunt:
sed
quia
princi-
|