52:371  371  EPIST.  PAULI  AD  TIMOTHEUM  II  372  nibus  accidit:  statim  hoc  nobis  in  mentem  veniat,  Novit  Dominus  qui  sui  sint.  Discedat  ab  iniustitia.  Sicuti  prius  scandalo  occurrit,  ne  ullius  hominis  defectio  trepidationem  nimiam  incuteret  fidelibus:  ita  nunc  proposito  tali  hypocritarum  exemplo,  docet  non  esse  ficta  professione  christianismi  cum  Deo  ludendum.  Ac  si  diceret.  Quum  ita  hypocritas  Deus  ulciscitur,  eorum  nequitiam  detegendo,  discamus  sincera  conscientia  eum  timere,  ne  quid  nobis  simile  contingat.  Quisquis  ergo  Deum  invocat,  hoc  est,  se  ex  populo  Dei  esse  profitetur  ac  censeri  vult,  ab  omni  impietate  procul  absit.  Nam  hic  invocare  nomen  C  h  r  i  s  t  i  perinde  valet  atque  gloriari  eius  titulo,  vel  iactare  se  esse  ex  grege  illius:  quemadmodum  Iesai.  4,  1,  et  Genes.  48,  19,  invocari  nomen  viri  super  mulierem,  significat  mulierem  censeri  legitima  coniugis  appellatione:  et  nomen  Iacob  invocari  super  totam  sobolem,  est  familiae  nomen  retineri  perpetua  serie,  eo  quod  originem  ab  ipso  ducat.  20.  In  magna  quidem  domo.  Iam  ulterius  pergit,  ac  similitudine  demonstrat,  adeo  non  debere  nos  turbari,  quum  aliquos  videmus,  qui  ad  tempus  eximiam  pietatem  et  summum  zelum  prae  se  tulerunt,  turpiter  retroagi:  ut  potius  debeamus  agnoscere  decoram  et  aptam  providentiae  divinae  administrationem.  Quis  enim  amplam  domum  vituperabit,  si  omni  genere  supellectilis  abundet,  ideoque  vasa  habeat  non  tantum  ad  splendidos  usus  accommodata,  sed  etiam  viles  ac  pudendos?  Imo  haec  distinctio  ad  ornatum  pertinet,  si  quemadmodum  fulget  abacus  et  mensa  auro  et  argento,  sic  culina  fictilibus  et  testaceis  instructa  est.  Quid  ergo  miramur  si  Deus,  tam  dives  et  copiosus  paterfamilias,  in  hoc  mundo  tanquam  in  ampla  domo  varios  habeat  homines,  tanquam  multiplicem  supellectilem?  Caeterum  non  convenit  inter  interpretes,  an  domus  magna  ecclesiam  solam,  an  totum  mundum  significet.  Ac  contextus  quidem  huc  potius  nos  ducit,  ut  de  ecclesia  intelligamus.  Neque  enim  de  extraneis  disputat  Paulus,  sed  de  ipsa  Dei  familia.  Quod  tamen  pronuntiat,  generaliter  verum  est.  Adeoque  alibi  ab  eodem  apostolo  ad  totum  mundum  extenditur:  ad  Romanos  scilicet  capite  nono,  v.  21,  ubi  reprobos  omnes  hoc  nomine  comprehendit.  Proinde  non  valde  pugnandum  est  si  quis  ad  mundum  simpliciter  referat.  Quamquam  non  dubium  est  quin  Paulus  huc  tendat,  non  debere  adeo  videri  absurdum  quod  mali  bonis  permisti  sint:  quod  praecipue  fit  in  ecclesia.  21.  Si  quis  ergo  expurgaverit  Si  reprobi  vasa  sunt  in  contumeliam,  eam  in  se  inclusam  habent,  domum  tamen  non  deformant:  nec  dedecus  ullum  afferunt  patrifamilias,  qui  in  varietate  supellectilis  unumquodque  vas  ad  usum,  quem  meretur,  destinat.  Sed  nos  eorum  exemplo  discamus  ad  honestos  et  meliores  usus  nos  aptare.  Nam  in  reprobis,  perinde