|
47:371
371
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
372
erat
evangelii
sermo,
et
tamen
adhuc
alphabetarii
essent
respectu
novae
sapientiae,
quam
illis
spiritus
attulit.
26.
In
illa
hora.
Iterum
causam
repetit,
cur
tam
liberaliter
tunc
aperiendi
sint
coelestes
thesauri
:
quia
scilicet
in
nomine
Christi
petent
quidquid
sibi
opus
erit.
Deus
autem
nihil
quod
filii
sui
nomine
petetur
negabit.
Sed
videtur
esse
in
verbis
dissidium:
subiicit
enim
continuo
post
Christus,
supervacuum
fore
ut
patrem
ipse
roget.
Quorsum
autem
attinet
ipsius
nomine
precari,
nisi
suscipiat
patroni
munus?
et
Ioannes
alibi
eum
nominat
advocatum
nostrum
(1.
Io.
2,
1).
Paulus
etiam
testatur
eum
nunc
pro
nobis
intercedere
(Rom.
8,
34):
idem
confirmat
autor
epistolae
ad
Hebraeos
(7,
26).
Respondeo,
non
simpliciter
hoc
loco
negare
Christum
se
intercessorem
fore,
sed
hoo
tantum
velle,
tam
propensum
fore
erga
discipulos
patrem,
ut
sine
ulla
difficultate
sponte
daturus
sit
quidquid
precati
fuerint.
Occurret
pater,
inquit,
ac
pro
immenso
erga
vos
suo
amore
patronum,
qui
alioqui
pro
vobis
verba
esset
facturus,
praeveniet.
Caeterum,
quum
dicitur
intercedere
Christus
pro
nobis
apud
patrem,
nihil
de
ipso
carnale
imaginemur,
ac
si
ad
patris
genua
procumbens
preces
suppliciter
conciperet.
Sed
virtus
sacrificii,
quo
semel
Deum
nobis
placavit,
semper
vigens
et
efficax,
sanguis
quo
expiavit
peccata
nostra,
obedientia
quam
praestitit,
continua
est
pro
nobis
intercessio.
Insignis
est
hic
locus,
quo
docemur
cor
Dei
nos
tenere,
simul
ac
filii
nomen
illi
opposuimus.
27.
Quia
vos
me
amastis.
Monemur
his
verbis
unicum
esse
vinculum
nostrae
cum
Deo
coniunctionis,
si
Christo
coniuncti
simus:
coniungimur
autem
fide
non
ficta,
sed
quae
ex
sincero
affectu
nascitur,
quem
amoris
nomine
designat:
neque
enim
pure
in
Christum
credit,
nisi
qui
illum
ex
animo
amplectitur:
quare
hoc
verbo
vim
et
naturam
fidei
bene
expressit.
Verum,
si
tunc
demum
amare
nos
Deus
incipit,
ex
quo
Christum
dileximus,
sequitur
a
nobis
esse
initium
salutis,
quia
Dei
gratiam
praevenimus.
Atqui
huic
sententiae
reclamant
plurima
scripturae
testimonia.
Promissio
Dei
est:
Faciam
ut
me
diligant:
et
Ioannes
dicit:
Non
quod
priores
dilexerimus
eum
(1.
Io.
4,
10).
Supervacuum
esset
plures
locos
colligere,
quia
nihil
hac
doctrina
certius,
Dominum
vocare
quae
non
sunt,
suscitare
mortuos,
alienis
se
adiungere,
formare
corda
carnea
ex
lapideis,
apparere
iis
a
quibus
non
quaeritur.
Respondeo,
homines
ante
vocationem,
si
sunt
ex
electis,
arcano
modo
a
Deo
amari,
qui
suos
omnes
diligit
antequam
creati
sint:
sed
quia
nondum
reconciliati
sunt
merito
censeri
Dei
inimicos,
sicut
et
Paulus
loquitur
(Rom.
5,
10).
Secundum
hanc
rationem
hic
dicimur
amari
a
Deo,
dum
Christum
di-
|