[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:371  371  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  372  erat  evangelii  sermo,  et  tamen  adhuc  alphabetarii  essent  respectu  novae  sapientiae,  quam  illis  spiritus  attulit.  26.  In  illa  hora.  Iterum  causam  repetit,  cur  tam  liberaliter  tunc  aperiendi  sint  coelestes  thesauri  :  quia  scilicet  in  nomine  Christi  petent  quidquid  sibi  opus  erit.  Deus  autem  nihil  quod  filii  sui  nomine  petetur  negabit.  Sed  videtur  esse  in  verbis  dissidium:  subiicit  enim  continuo  post  Christus,  supervacuum  fore  ut  patrem  ipse  roget.  Quorsum  autem  attinet  ipsius  nomine  precari,  nisi  suscipiat  patroni  munus?  et  Ioannes  alibi  eum  nominat  advocatum  nostrum  (1.  Io.  2,  1).  Paulus  etiam  testatur  eum  nunc  pro  nobis  intercedere  (Rom.  8,  34):  idem  confirmat  autor  epistolae  ad  Hebraeos  (7,  26).  Respondeo,  non  simpliciter  hoc  loco  negare  Christum  se  intercessorem  fore,  sed  hoo  tantum  velle,  tam  propensum  fore  erga  discipulos  patrem,  ut  sine  ulla  difficultate  sponte  daturus  sit  quidquid  precati  fuerint.  Occurret  pater,  inquit,  ac  pro  immenso  erga  vos  suo  amore  patronum,  qui  alioqui  pro  vobis  verba  esset  facturus,  praeveniet.  Caeterum,  quum  dicitur  intercedere  Christus  pro  nobis  apud  patrem,  nihil  de  ipso  carnale  imaginemur,  ac  si  ad  patris  genua  procumbens  preces  suppliciter  conciperet.  Sed  virtus  sacrificii,  quo  semel  Deum  nobis  placavit,  semper  vigens  et  efficax,  sanguis  quo  expiavit  peccata  nostra,  obedientia  quam  praestitit,  continua  est  pro  nobis  intercessio.  Insignis  est  hic  locus,  quo  docemur  cor  Dei  nos  tenere,  simul  ac  filii  nomen  illi  opposuimus.  27.  Quia  vos  me  amastis.  Monemur  his  verbis  unicum  esse  vinculum  nostrae  cum  Deo  coniunctionis,  si  Christo  coniuncti  simus:  coniungimur  autem  fide  non  ficta,  sed  quae  ex  sincero  affectu  nascitur,  quem  amoris  nomine  designat:  neque  enim  pure  in  Christum  credit,  nisi  qui  illum  ex  animo  amplectitur:  quare  hoc  verbo  vim  et  naturam  fidei  bene  expressit.  Verum,  si  tunc  demum  amare  nos  Deus  incipit,  ex  quo  Christum  dileximus,  sequitur  a  nobis  esse  initium  salutis,  quia  Dei  gratiam  praevenimus.  Atqui  huic  sententiae  reclamant  plurima  scripturae  testimonia.  Promissio  Dei  est:  Faciam  ut  me  diligant:  et  Ioannes  dicit:  Non  quod  priores  dilexerimus  eum  (1.  Io.  4,  10).  Supervacuum  esset  plures  locos  colligere,  quia  nihil  hac  doctrina  certius,  Dominum  vocare  quae  non  sunt,  suscitare  mortuos,  alienis  se  adiungere,  formare  corda  carnea  ex  lapideis,  apparere  iis  a  quibus  non  quaeritur.  Respondeo,  homines  ante  vocationem,  si  sunt  ex  electis,  arcano  modo  a  Deo  amari,  qui  suos  omnes  diligit  antequam  creati  sint:  sed  quia  nondum  reconciliati  sunt  merito  censeri  Dei  inimicos,  sicut  et  Paulus  loquitur  (Rom.  5,  10).  Secundum  hanc  rationem  hic  dicimur  amari  a  Deo,  dum  Christum  di-   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci