32:371  371  PSALMUS  CXXXVIII.  372  Israel  omnia  hostiliter  vastaret,  Dei  mandato  pepercerat  Idumaeis,  Deut.  2,  1.  Nimus  ergo  caeca  fuit  immanitas,  accersere  Babylonios  fratribus  suis  perdendis,  vel  suis  flabellis  eorum  saevitiam  magis  accendere.  Sed  notandum  est,  prophetam  hic  ad  maledictiones  et  diras  non  temere  prorumpere:  sed  divinum  esse  praeconem  confirmandis  prioribus  vaticiniis.  Deus  enim  per  Ezech.  cap.  25,  13  et  Ieremiam  49,  7  praedixerat  de  Idumaeis  poenas  se  sumpturum.  Et  Abdias  l  l  rationem  clarius  exprimit,  quae  respondet  huic  loco,  nempe  quia  conspiraverant  cum  Babyloniis.  Consilium  vero  Dei  fuisse  scimus,  fulcire  hoc  solatio  animos  populi  in  tristissima  clade:  quia  alioqui  videri  poterat  irrita  electio  Iacob,  si  eius  filii  impune  a  progenie  Esau  tam  immaniter  fuissent  lacerati.  Nunc  spiritus  instinctu  precatur  Deum  propheta,  ut  re  ipsa  ostendat,  non  frustra  hoc  fuisse  praedictum.  Et  quum  dicit,  Recordare  Iehova,  promissionis  memoriam  revocat  in  animos  piorum,  ut  Deum  vindicem  fore  persuasi,  exitum  patienter  et  moderate  exspectent.  Neque  enim  vindictam  petere  fas  erat  nisi  quam  promiserat  Deus:  et  quidem  adversus  reprobos  et  insanabiles.  Nam  aliis,  quantumvis  infesti  sint,  optanda  est  sana  mens,  et  resipiscentia.  Diem  Ierusalem  vocat,  usitato  scripturae  more,  tempus  visitationis,  cui  finem  Deus  praefixerat.  8.  {Filia  Babylonis  vastata.)  Iam  fidei  oculis  absconditum  Dei  iudicium  inspicit  propheta,  sicuti  fidem  scite  Apost.  Heb.  l  l  ,  1  rerum  absconditarum  adspectum  vocat.  Quamvis  ergo  incredibile  foret,  tam  potenti  monarchiae,  qualis  tunc  erat  Babylon,  posse  quidquam  contingere  adversi,  omnesque  vulgo  putarent  inexpugnabile  essse  eius  robur:  cladem  eius  et  interitum  in  verbi  speculo  intuetur  propheta.  Et  idem  facere  iubet  pios  omnes,  ut  coelestibus  oraculis  freti,  sceleratae  urbis  superbiam  quasi  ex  alto  despiciant.  Quod  si  fiduciam  et  spem  concipere  discamus  ex  Dei  promissionibus,  quantumvis  abiecti,  poterimus  tamen  ex  inferis  attollere  capita,  et  gloriari  nos  in  extremis  malis  beatos  esse,  hostes  vero  nostros  exitio  devotos:  modo  affectus  omnes  nostros  sua  rectitudine  temperet  Dei  spiritus.  Porro  quum  pronuntiat  beatos  qui  Babyloniis  vindictam  rependet,  non  intelligit  Persarum  et  Medorum  obsequium  placuisse  Deo,  quos  ambitio  et  inexplebilis  avaritia,  deinde  prava  aemulatio  ad  bellum  impulit:  sed  quia  bellum  illud  quasi  Dei  auspiciis  gestum  est,  optabilem  successum  propheta  fore  dicit.  Quia  enim  statuerat  Deus  poenam  sumere  de  Babylone,  benedixit  Cyro  et  Dario:  sicuti  rursum  Ier.  48,  10  simili  ratione  maledictos  pronuntiat  qui  facient  opus  Dei  negligenter:  hoc  est,  qui  non  strenue  operam  Deo  suam,  vastando  et  perdendo,  impendent,  ubi  conducti  erunt  ab  eo  carnifices.  Etsi  autem  crudele  videtur,  dum  optat  teneros  foetus  et  adhuc  innoxios