[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


25:370  Dei  testimonia  sint  erga  reprobos.  Qua  de  re  fusius  disserui  tractando  legis  maledictiones.  26.  Dicerem:  Dispergam.  Rursum  in  se  Deus  suscipit  hominis  ingenium,  quasi  diversa  consilia  secum  agitaret,  et  obiectis  impedimentis  suum  impetum  cohiberet.  Summa  tamen  huc  redit  Deum  non  alia  de  causa  suspendisse  ultimum  iudicium,  nisi  quia  rationem  habuit  suae  gloriae,  quae  alioqui  subiecta  fuisset  gentium  opprobriis.  Unde  admoniti  fuerunt  Iudaei,  quum  certum  interitum  promeriti  essent,  se  non  aliunde  esse  salvos,  nisi  quia  habenas  laxare  Deus  noluerit  gentium  proterviae.  Porro  irae  nomen  hic  pro  superba  iactantia  capitur  quia  rebus  prosperis  ad  saevitiam  ebulliunt  impii  et  profani  homines:  nisi  magis  placeat  simpliciter  irritationem  vertere,  quo  sensu  ponitur  2.  Reg.  cap.  23.  Paulo  post  quidem  exponitur  ne  se  hostes  alienos  ostentent,  ~D3  enim  nunc  alienum  esse,  nunc  novam  faciem  induere,  nunc  agnoscere  significat.  Itaque  non  dubito  quin  eorum  fastum  exprimat  Moses  qui  se  quodam  modo  transformant,  ut  sua  pompa  et  vana  elatione  perstringant  simplicium  oculos.  Si  cui  magis  probetur  diversus  sensus,  ne  se  a  Deo  separent,  ac  seorsum  sibi  arrogent  quod  ipsius  proprium  est,  non  repugno.  Ac  videtur  congruere  quod  postea  sequitur:  Manus  nostra  excelsa,  non  autem  Iehova,  hoc  fecit.  Nam  dum  effraeni  eiusmodi  licentia  exsultant  homines,  sic  evagantur,  ut  nihil  sit  cum  Deo  commune,  hoc  autem  modo  obrutum  fuisset  Dei  iudicium,  quod  illustrari  poenis  illis  oportuit,  dum  hostes  ad  se  rapuissent  exstincti  populi  gloriam.  Nec  vero  propterea  suis  victoriis  insolescere  destiterunt  impii,  sicuti  Deus  apud  (Isaiam  10,  7)  conqueritur,  et  (Habacuc  1,  10)  confirmat:  repressa  tamen  aliquatenus  ferocia  eorum  fuit,  quamdiu  superstites  fuerunt  aliquae  electi  populi  reliquiae.  Iam  improprie  dicit  Deus,  sic  timuisse  talem  proterviam,  cui  mederi,  et  quam  compescere  facile  poterat:  sed  diximus  eum  humanitus  loqui,  ut  sciant  Israelitae  se  magis  hostium  causa  quam  suo  merito  esse  elapsos.  Exoritur  tamen  quaestio,  quomodo  locum  habuerit  haec  consultatio,  ex  quo  statuerat  Deus  irae  suae  flamma  eos  consumere?  Respondeo  consumptionem  illic  fuisse  notatam,  quae  non  prorsus  gentem  aboleret,  quin  exstarent  aliquae  ruinae  status  pristini  testes:  nunc  vero  verba  fieri  de  interitu,  qui  prorsus  deleret  nomen  gentis,  ac  si  nunquam  a  Deo  electa  fuisset.  EX  EODEM  CAPITE.  28.  Gens  enim  perdita  consiliis  sunt,  nec  est  illis  intelligentia.  29.  Si  sapientes  essent,  intelligerent  hoc,  intelligerent  novissimum  suum.  30.  Quomodo  persequutus  fuisset  unus  mille,  et  duo  fugassent  decem  millia,  nisi  quod  24  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci