|
25:370
Dei
testimonia
sint
erga
reprobos.
Qua
de
re
fusius
disserui
tractando
legis
maledictiones.
26.
Dicerem:
Dispergam.
Rursum
in
se
Deus
suscipit
hominis
ingenium,
quasi
diversa
consilia
secum
agitaret,
et
obiectis
impedimentis
suum
impetum
cohiberet.
Summa
tamen
huc
redit
Deum
non
alia
de
causa
suspendisse
ultimum
iudicium,
nisi
quia
rationem
habuit
suae
gloriae,
quae
alioqui
subiecta
fuisset
gentium
opprobriis.
Unde
admoniti
fuerunt
Iudaei,
quum
certum
interitum
promeriti
essent,
se
non
aliunde
esse
salvos,
nisi
quia
habenas
laxare
Deus
noluerit
gentium
proterviae.
Porro
irae
nomen
hic
pro
superba
iactantia
capitur
quia
rebus
prosperis
ad
saevitiam
ebulliunt
impii
et
profani
homines:
nisi
magis
placeat
simpliciter
irritationem
vertere,
quo
sensu
ponitur
2.
Reg.
cap.
23.
Paulo
post
quidem
exponitur
ne
se
hostes
alienos
ostentent,
~D3
enim
nunc
alienum
esse,
nunc
novam
faciem
induere,
nunc
agnoscere
significat.
Itaque
non
dubito
quin
eorum
fastum
exprimat
Moses
qui
se
quodam
modo
transformant,
ut
sua
pompa
et
vana
elatione
perstringant
simplicium
oculos.
Si
cui
magis
probetur
diversus
sensus,
ne
se
a
Deo
separent,
ac
seorsum
sibi
arrogent
quod
ipsius
proprium
est,
non
repugno.
Ac
videtur
congruere
quod
postea
sequitur:
Manus
nostra
excelsa,
non
autem
Iehova,
hoc
fecit.
Nam
dum
effraeni
eiusmodi
licentia
exsultant
homines,
sic
evagantur,
ut
nihil
sit
cum
Deo
commune,
hoc
autem
modo
obrutum
fuisset
Dei
iudicium,
quod
illustrari
poenis
illis
oportuit,
dum
hostes
ad
se
rapuissent
exstincti
populi
gloriam.
Nec
vero
propterea
suis
victoriis
insolescere
destiterunt
impii,
sicuti
Deus
apud
(Isaiam
10,
7)
conqueritur,
et
(Habacuc
1,
10)
confirmat:
repressa
tamen
aliquatenus
ferocia
eorum
fuit,
quamdiu
superstites
fuerunt
aliquae
electi
populi
reliquiae.
Iam
improprie
dicit
Deus,
sic
timuisse
talem
proterviam,
cui
mederi,
et
quam
compescere
facile
poterat:
sed
diximus
eum
humanitus
loqui,
ut
sciant
Israelitae
se
magis
hostium
causa
quam
suo
merito
esse
elapsos.
Exoritur
tamen
quaestio,
quomodo
locum
habuerit
haec
consultatio,
ex
quo
statuerat
Deus
irae
suae
flamma
eos
consumere?
Respondeo
consumptionem
illic
fuisse
notatam,
quae
non
prorsus
gentem
aboleret,
quin
exstarent
aliquae
ruinae
status
pristini
testes:
nunc
vero
verba
fieri
de
interitu,
qui
prorsus
deleret
nomen
gentis,
ac
si
nunquam
a
Deo
electa
fuisset.
EX
EODEM
CAPITE.
28.
Gens
enim
perdita
consiliis
sunt,
nec
est
illis
intelligentia.
29.
Si
sapientes
essent,
intelligerent
hoc,
intelligerent
novissimum
suum.
30.
Quomodo
persequutus
fuisset
unus
mille,
et
duo
fugassent
decem
millia,
nisi
quod
24
|