|
44:37
37
CAPUT
II.
38
animat
fideles
ad
bonam
spem,
ne
scilicet
terreret
ipsos
sua
paucitas:
quemadmodum
ubi
sese
respiciunt
et
vident
se
obrui
ingenti
turba,
putant
se
reputari
pro
nihilo.
Ergo
ne
deficiant
animis,
propheta
dicit
reliquias
istas
curae
esse
Deo:
quoniam
ubi
visitaverit
totum
maris
tractum
et
alias
regiones,
erit
illic
tutum
domicilium
vel
refugium
Iudaeis.
Erit
ergo
funiculus
ille,
inquit,
residuo
domus
Iehudah,
pascentur
apud
Ascalon,
et
accubabunt
illic
vesperi:
hoc
est,
reperient
suo
exsilio
aliquem
locum,
ut
scimus
Iudaeos
non
omnes
fuisse
abstractos
in
longinquas
terras:
et
qui
potuerunt
latere
in
locis
vicinis,
facilius
deinde
fuerunt
collecti,
ubi
permissa
fuit
redeundi
libertas.
Hoc
significat
nunc
propheta,
quum
dicit
fore
etiam
nocturnum
hospitium
Iudaeis
apud
Moabitas
et
reliquos
vicinos.
Ratio
sequitur
quae
confirmat
sententiam
quam
attuli:
quia
Iehova
Deus
ipsorum,
inquit,
visitabit
eos.
Videmus
ergo
prophetam
hic
mitigare
tristitiam
exsilii,
et
gravissimae
illius
cladis
quae
Iudaeis
instabat,
dum
illis
promittit
novam
Dei
visitationem
:
quasi
diceret,
Etiamsi
Dominus
nunc
videtur
saevire
contra
vos,
et
videtur
oblitus
esse
sui
foederis,
tamen
iterum
misericordiae
suae
recordabitur,
ubi
maturum
tempus
advenerit.
Et
addit,
Beducet
captivitatem
eorum
ut
ostendat
gratiam
hanc
fore
victricem
contra
omnia
obstacula.
Poterant
enim
obiicere
Iudaei,
Cur
non
statim
nobis
occurrit
Dominus:
sed
potius
nos
permittit
hostibus,
ut
rapiamur
in
exsilium?
Propheta
hic
ad
tolerantiam
eos
revocat:
et
tamen
promittit,
ubi
in
exsilium
tracti
fuerint,
redituros
in
patriam:
quia
Dominus
non
patietur
exsilium
illud
esse
perpetuum/
Iam
sequitur
:
8.
Audivi
opprobrium
Moab,
et
contumelias
filiorum
Ammon,
quibus
exprobrarunt
populo
meo,
et
se
extulerunt
contra
terminum
ipsorum.
Confirmat
propheta
quod
paulo
ante
dixerat
de
vindicta
Dei
contra
hostes
extraneos.
Quanquam
certatim
vicinae
omnes
gentes
molestae
erant
Iudaeis,
scimus
tamen
plua
fuisse
odii,
imo
furoris,
in
istis
duabus
gentibus:
nempe
in
Moabitis
et
Ammonitis,
quae
tamen
sanguine
coniunctae
erant:
quia
trahebant
originem
a
Loth,
qui
fuerat
nepos
Abrahae.
Quum
ergo
illa
cognatio
deberet
flectere
Moabitas
et
Ammonitas
ad
aliquam
misericordiam,
scimus
maiore
insania
et
quasi
belluino
impetu
semper
fuisse
infestos
Iudaeis.
Haec
ratio
est
cur
propheta
peculiariter
nunc
de
ipsis
loquatur.
Quanquam
autem
nonnulli
accipiunt
hanc
sententiam
in
persona
fidelium,
contextus
tamen
flagitat
referri
ad
Deum:
et
haud
dubie
se
ex
alto
despicere
admonet
quas
Moab
fastus
nebulas
in
aerem
spargebat,
quasi
pronuntiet
sibi
non
esse
obscurum
vel
|