30:37  37  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XIV.  38  stupore  ingenti  et  rerum  ignorantia  laboremus,  precemur  tamen  illum  ut  nostri  misereatur,  nostramque  caecitatem  regat,  et  ad  felicem  exitum  perducat,  ut  eo  ampliorem  illius  laudandi  et  glorificandi  materiam  semper  habeamus,  quo  nos  jpagis  praeter  opinionem  exspectationemque  bearit.  Ita  usurpanda  nobis  haec  historia  est,  si  fructum  et  utilitatem  ex  ea  referre  volumus.  Caeterum  quum  Ionathanus  dicitur  accepisse  victoriae  signum,  et  fore  ut  Deus  hostes  in  suas  manus  traderet,  ex  verbis  illorum,  quibus  ignavos  et  timidos  esse  iudicavit,  non  temere  imitandum  exemplum  est.  Est  enim  singulare:  cuiusmodi  quaedam  alia  in  sacris  occurrunt,  et  de  quibus  egimus  in  libro  Iudicum.  Sic  quum  Gedeonem  audimus  ad  fidem  suam  confirmandam  duplex  a  Deo  signum  postulavisse,  non  posuisse  legem  quam  alii  sequerentur  illum  certum  est:  sed  a  Deo  impulsum,  quod  ipso  exitu  Deus  ratum  fecit.  Quod  si  nobis  imitandum  hodie  proponeremus,  temere  faceremus,  Deusque  nostram  levitatem  puniret.  Nam  meminisse  nos  oportet  eorum  quae  Dominus  noster  Iesus  Christus  discipulis  suis  olim  dicebat,  petentibus,  ut  quemadmodum  olim  ad  Eliae  preces,  sic  etiam  ad  suas,  ignis  de  coelo  caderet  in  eos  a  quibus  non  recipiebantur  hospitio:  Nescitis,  inquit,  quo  spiritu  Elias  ductus  fuerit:  quasi  diceret:  Non  eam  habetis  arcanorum  Dei  communicationem  neque  revelationem  quam  olim  Elias  habuit,  quem  tamen  vos  imitari  vultis.  Tenendum  itaque  Deum  speciale  quoddam  privilegium  suis  dare,  et  ad  hoc  vel  illud  opus  impellere,  quod  non  vult  tamen  a  nobis  in  legem  et  exemplum  trahi.  Quae  utilis  doctrina  est.  Scimus  enim  quam  proclives  simus  ad  imitationem  Dei  servorum  in  omnibus  ipsorum  factis,  sine  iudicio  et  discretione:  ut  histrionica  et  scenica  potius  sit  quam  vera  imitatio.  Sic  videmus  Israelitas  omnibus  saeculis  depravatos,  turpiter  et  foede  in  multos  errores  lapsos  fuisse,  et  tamen  summa  arrogantia  Dei  foedus  cum  patribus  ipsorum  initum,  et  ab  ipsis  multis  vicibus  summa  ingratitudine  fractum,  iactasse  et  de  illo  gloriatos:  ac  proinde  a  prophetis  graviter  reprehensos,  flagitia  tamen  hoc  titulo  tegere  voluisse:  Patres  nostri,  patres,  inquam,  nostri  Deo  accepti  fuerant:  templum  Dei,  templum  Dei  habemus.  Sane,  sed  in  Dei  praecepta  illos  oportebat  intueri,  et  eadem  sequi  et  observare,  ac  res  prohibitas  in  illis  vitare.  Hodie  in  papatu  quidquid  Dei  cultus  dicitur  mera  est  abominatio:  quod  in  legem  trahere  voluerint  quod  extraordinarium  erat,  adeo  ut  Dei  cultus  verus  prorsus  sit  depravatus  et  adulteratus.  Unde  vero  id  accidit,  nisi  ex  stulta  imitatione  privatae  alicuius  superstitionis?  Si  quis  enim  speciale  aliquod  factum  gessit,  in  exemplum  et  regulam  tractum  est,  atque  ita  verus  Dei  cultus  obscuratus  est.  Eo  igitur  accuratius