|
49:369
369
CAPUT
IV.
370
prehendat:
nam
tales
interdum
vocat
apostolos:
malo
tamen
de
ipso
solo
accipere.
Si
quis
latius
extendere
volet,
facile
patiar:
modo
ne
cum
Chrysostomo
intelligat,
omnes
apostolos
tanquam
ignominiae
causa
in
postremum
locum
reiectos
esse.
Postremos
enim
haud
dubie
vocat,
qui
in
ordinem
apostolicum
post
Christi
resurrectionem
adsciti
fuerant
Concedit
autem
similem
iis
se
esse,
qui
ostentantur
populo
mox
ad
mortem
trahendi.
Hoc
enim
demonstrare
significat:
ut
qui
in
triumpho
circumducebantur
pompae
causa,
et
inde
abripiebantur
in
carcerem
strangulandi.
1d
clarius
exprimit
quum
addit,
se
theatrum
factum
esse.
Haec,
inquit,
mea
est
conditio,
ut
miseriarum
mearum
spectaculum
mundo
exhibeant,
ut
qui
vel
ad
bestias
damnati,
vel
ad
ludum
gladiatorium,
aut
aliud
supplicii
genus,
in
populi
conspectum
producuntur:
nec
id
paucis
spectatoribus
duntaxat,
sed
toti
mundo.
Hic
observa
mirabilem
Pauli
constantiam,
qui,
quum
hoc
modo
tractari
se
a
Deo
videret,
non
tamen
frangebatur
aut
minuebatur
animo.
Neque
enim
impiorum
petulantiae
hoc
imputat,
quod
tanquam
in
ludum
arenarium
cum
ignominia
protrahatur:
sed
totum
Dei
providentiae
tribuit.
Secundum
membrum,
et
angelis
et
hominibus,
expositive
accipio,
in
hunc
sensum:
non
modo
terrae
ludum
et
spectaculum,
sed
etiam
coelo
exhibeo.
Vulgo
hic
locus
de
diabolis
expositus
fuit,
quia
videbatur
absurdum
ad
bonos
angelos
referre.
Verum
non
intelligit
Paulus,
quicunque
suae
calamitatis
sint
testes,
eos
tali
spectaculo
delectari:
hoc
tantum
vult,
se
ita
gubernari
a
Domino,
ut
videatur
ordinatus
esse
ad
praebendum
toti
mundo
ludum.
10.
Nos
stulti
propter
Christum.
Haec
antithesis
tota
est
ironica
et
plena
aculeis:
quoniam
scilicet
indignum
erat
et
absurdum,
Corinthios
modis
omnibus
beatos
esse
et
gloriosos
secundum
carnem,
quum
magistrum
patremque
suum
viderent
extrema
ignominia
et
omne
genus
miseriis
afflictari.
Nam
qui
putant
Paulum
ita
se
deiicere
ut
serio
tribuat
Corinthiis
quae
deesse
sibi
fatetur,
nullo
negotio
refelli
possunt
ex
clausula,
quam
postea
subiungit.
Est
igitur
ironica
concessio,
quod
Corinthios
prudentes
in
Christo
vocat,
et
robustos,
et
nobiles:
quasi
diceret,
vos
una
cum
evangelio
cupitis
retinere
laudem
prudentiae,
quum
ego
non
aliter
Christum
vobis
praedicare
potuerim
quam
si
mundo
stultescerem
:
nunc
quum
vestra
causa
libenter
sustinuerim
stultus
esse
aut
haberi,
reputate
numquid
aequum
sit,
vos
haberi
velle
prudentes.
Quam
male
cohaerent
ista,
me,
qui
fui
magister,
stultum
esse
propter
Christum:
vos
autem
manere
prudentes?
Atque
ita
prudentia
in
Christo
non
accipitur
hic
in
bonam
partem
:
deridet
enim
Corinthios,
quod
Christum
et
prudentiam
carnis
simul
miscere
vellent:
quod
hoc
esset
res
prorsus
dissi-
|