|
32:369
369
PSALMUS
CXXXVII.
370
tunc
fuisse.
Nam
etsi
neque
pium
neque
consultum
erat,
exacerbare
suum
dolorem,
non
mirum
tamen
est
publica
cantica
usque
ad
reditum
distulisse,
quum
eos
ferulae
Dei
ad
querimonias
et
luctum
cogerent.
3.
(Tunc
quaesierunt
a
nobis.)
Non
dubium
est,
sub
barbara
illa
tyrannide
aspere
et
duriter
tractatos
fuisse
Israelitas.
Summum
tamen
malorum
cumulum
fuisse
intelligunt,
quod
probrose
insultaverint
victores
atque
etiam
illuserint:
quia
non
tam
propositum
erat
vulnerare
miseros
exsules,
quam
blasphemias
in
Deum
iaculari.
Neque
enim
sacra
cantica
audire
Babyloniis
libebat,
neque
etiam
forte
passi
essent
publice
apud
se
celebrari
Dei
nomen:
sed
ironica
fuit
loquutio,
ac
si
probrose
iactarent,
levitas,
qui
prius
solebant
resonare
sacra
cantica,
iam
obmutuisse:
quasi
dicerent,
An
mortuus
est
Deus
vester,
cui
antehac
soliti
estis
canere?
Nam
si
eum
oblectat
vestra
musica,
cur
cessatis?
Posterius
membrum
versus
varie
torquent
interpretes,
quidam
enim
nomen
lJ^Vin
deducunt
a
verbo
ypi
quod
est
ululare:
ac
vertunt,
pro
ululatibus
nostris
laetitiam.
Alii
transferunt,
suspensiones
laetitiae.
Sunt
qui
participii
vice
accipiant,
a
verbo
77n
quod
est
insanire:
ac
si
dictum
esset,
Insanientes
contra
nos.
Sed
quum
proximo
versu
verbum
I
J
^
n
posuerit,
radicem
huius
nominis
pro
suspendere,
simplicior
mihi
visa
est
illa
quam
sequutus
sum
lectio.
4.
(Quomodo
cantabimus.)
Hic
contra
superbam
insultationem
excelso
et
magnifico
responso
fideles
instruit
propheta,
quod
in
terra
polluta
abstineant
a
canticis,
sicuti
a
sacrificiis
legalibus.
Nam
licet
Iudaeos
putarent
Chaldaei
exsilii
loco
affixos
esse,
propheta
terram
alienam
vocando
significat
nonnisi
ad
tempus
illic
hospitari:
praecipue
tamen
significat
indignam
esse
Chaldaeam
tanto
honore
ut
illic
personent
Dei
laudes.
Certum
quidem
est,
filios
Dei,
ubicunque
viverent,
semper
fuisse
peregrinos
in
mundo
:
sed
quia
terra
Chanaan
sacra
erat
eius
quies,
merito
dicit
propheta
exteros
et
inquilinos
fuisse
in
aliis
regionibus:
atque
hoc
modo
semper
ad
reditum
paratos
et
accinctos
esse
iubet,
tacite
confirmans
Ieremiae
vaticinium,
quo
tempus
exsilii
praefixum
erat,
Ierem.
25,
l
l
et
29,
10,
ne
patriae
unquam
obliviscerentur.
Interea
constantia
fideles
animat,
ne
quibus
minis
territi
se
permisceant
Babyloniis,
sicuti
hodie
quamvis
sub
papatu
instet
grave
periculum
fidelibus,
nisi
ad
receptos
mores
se
conforment,
hoc
tamen
interstitio
ab
omni
impia
simulatione
eos
spiritus
sanctus
disiungit.
Nam
Gallis,
Italis,
et
Anglis,
quibus
cordi
ac
studio
est
sincera
pietas,
quamdiu
degunt
sub
illa
tyrannide,
patria
sua
vere
aliena
est
regio.
Quanquam
inter
nos
et
veterem
populum
aliquid
est
discriminis,
tunc
enim
nonnisi
uno
in
loco
fas
erat
Deum
co-
Galvini
opera.
Vol
XXXII.
|